Ons land staat stil, onze levens op pauze. Waar de een het accepteert in stilte, gaat de ander er op uit. Geweld is niet de manier, toch kan ik de woede begrijpen, ook al keur ik het nog steeds af!

Waar twee vechten, hebben twee schuld. Dat heb ik altijd geleerd. Helaas blijkt uit eigen ervaring dat wat in theorie zo is, in de praktijk niet altijd zo hoeft te zijn. Hoe komt dit?

Een conflict kan niet overleven zonder jouw deelname.

Wayne Dyer
Amerikaans schrijver en psychotherapeut1940-2015

Toegeven dat je fout zit, is in mijn ogen alleen lastig als je twijfelt aan je jezelf. Uit eigen ervaring weet ik hoe het is om weinig zelfvertrouwen te hebben. Het gebrek aan zelfvertrouwen zorgt ervoor dat kritiek, feedback of adviezen aanvoelen als een directe aanval. maar onthoud dan dit, fouten maken is menselijk! Zonder fouten te maken zou je bijvoorbeeld niet kunnen lopen, fietsen of autorijden. Maar goed, ik ben geen wetenschapper of psycholoog. Dus laat ik dit gesprek over aan mensen die ervoor hebben gestudeerd. Ik ga weer verder met mijn eigen ervaring, het resultaat van mijn eigen onderzoek, intern. Waar ik de plek van wetenschapper, en psycholoog op mijzelf heb genomen. De plek, waar ik leerde van mijn fouten, en mijzelf voorbereiden voor de toekomst. Een nieuw begin.

Het toegeven van fouten is een zeldzame eigenschap.

Louis-Philippe de Ségur
Frans dichter, diplomaat en historicus 1753-1830

De wil om te overleven, dat is een gegeven. Vanuit de wil om te overleven doen we soms gekke dingen. Onze tactieken verschillen, maar uiteindelijk willen we toch allemaal hetzelfde? Een gelukkig leven. Hoe kan het dan dat onze tactieken zo verschillend zijn? Wat maakt het onderscheidt? En hoe kunnen we dat onderscheid verminderen?

Ik zou graag willen praten over onze tactieken, alsof ik op alles een antwoord heb. Helaas moet ik toegeven dat ik geen onderzoek heb gedaan buiten het onderzoek naar mijzelf. Dus de kennis die ik heb, is dan ook alleen van toepassing op mij. Met deze reden zal de tekst zoals gewoonlijk gaan over me myself and I. Toch heb ik ergens in mijn achterhoofd het idee dat er een hele diepe kern van waarheid in zit verpakt. Eentje die begint, en eindigt bij begrip. Het begint met een tekort, en eindigt met overvloed. Geef me een paar minuten van je tijd, en je krijgt een kijkje in mijn gedachte. Ik wil je niet overtuigen, of de leraar spelen. Nee, ik wil alleen mijn ervaring met jullie delen. Misschien zorgt het voor de overvloed die ik zoek. De overvloed aan begrip.

We zijn sterker op de plekken waar we zijn gebroken.

Ernest Hemingway
Amerikaans schrijver en Nobelprijswinnaar literatuur (1954) 1899-1961

Bedankt!

Een gebroken ziel, een heftige manier om jezelf te beschrijven. Toch ging ik Lange tijd door het leven als een soort zombie. Leven deed ik, want ik ademde. Toch leefde ik mijn leven verre van het ideaal. Het eten en drinken wat me op de been hield was veelal ongezond, en destructief. Mijn handelingen vooral gefocust op het verkrijgen van een goed gevoel. Ongeacht wat mensen daar van dachten. Mijn zelfwaarde, zelfbeeld of simpel gezegd zelfvertrouwen was gebroken. Mijn geloof, verdwenen. Hoe is het ooit zo ver gekomen? Wat was de reden dat ik brak?

Als je een slecht gevoel hebt over jezelf, is het niet gek dat dit afkomstig is van je omgeving. Nu wil ik niet met vingers wijzen of de schuld van me af schuiven. Want veelal is de omgeving ook een resultaat van je eigen handelingen. Zo was bijvoorbeeld de reden dat leraren me keer op keer op de gang zetten het resultaat van mijn eigen gedrag. Maar dat is nu juist het punt. Dit gedrag, was mijn manier om te dealen met het leven. Ik voelde me slecht, dus ging ik opzoek naar manieren om mijzelf beter te voelen. De wil om een gelukkig leven te leiden zorgde er dan ook voor dat ik keer op keer opzoek ging naar erkenning en waardering bij klasgenootjes, vrienden, of wie dan ook. Als ik ze aan het lachen kon maken, dan voelde ik mijzelf goed. Als ik werd gestraft, voelde ik me boos en onbegrepen. Helaas werd dit naarmate ik ouder werd een steeds groter deel van mijn leven. Ik wilde ergens bij horen, en verloor mijn individualiteit. Het gevoel van onbegrip groeide, en de woede en frustratie ging daarmee hand in hand.

De façade en mijn manier van handelen was een overlevingsstrategie. Helaas was het deze overlevingsstrategie die mij keer op keer in de problemen bracht. En met elke bemoeienis van buitenaf, begon ik nog harder te twijfelen aan mijzelf. Het was een genadeloze cyclus. Een gevangenis waaraan ik niet kon ontsnappen. Gevangen in eigen hoofd.

Betrokkenheid begint met begrip. Snappen hoe de werkelijkheid van de ander er uit ziet. Maar doorvoor moet je eerst je oogkleppen afdoen.

Aad van den Heuvel
Nederlands journalist, schrijver en programmamaker 1935-

Leven met een masker is vermoeiend en frustrerend. De echte ik, zat verstopt. En de façade, was mijn manier van overleven. Mijn geluk zocht ik buiten mijzelf. Bij de mensen om me heen, de kleren die ik aanhad, het eten en drinken dat ik nuttigde en de drugs waarmee ik het gevoel verdoofde. Drugs die het voor mij mogelijk heeft gemaakt om te overleven. Dus drugs, ik ben je dankbaar! Het klinkt gek, maar je opende mijn ogen. De rust, het goede gevoel en vooral het genieten van dat moment liet me zien dat er meer was in het leven. Je kunt niet missen, wat je nooit gevoeld hebt.

Al het leuks in mijn leven zorgde voor een goed gevoel, tijdelijk althans. De jaren reizen, de gelukkige dagen in een relatie, of mooie momenten met vrienden. Dat is wat er toe doet, het gevoel van geluk. Toch was er altijd wel iemand met een bepaalde mening, of een bepaalde blik, of lach op het gezicht. Het goede gevoel, zou verdwijnen als sneeuw voor de zon. Het minste of geringste was genoeg om mij te doen ontaarde in twijfel. Mijn gedachtes waren negatief, en mijn gevoel was totaal in de ban van mijn gedachte. Ik was mijn gedachte niet de baas, maar mijn gedachte waren mij de baas. Het liefst wilde ik zeggen dat het allemaal een act was. Dat ik leefde op de manier hoe ik leefde, om mijn negatieve gevoel weg te drukken. Helaas hield ik dat voor mijzelf. Uit angst om wederom niet begrepen te worden. POEH, wat een situatie. Dat het gemis van begrip, zo een ellende kan veroorzaken. Ik vraag me dan ook af, wat gaat er door het hoofd bij de mensen die geweld plegen in de naam van vrijheid? Geweld is niet ok, maar niet begrepen, gehoord of serieus genomen worden… Dat is ook niet ok!

Elke keer dat ik kritiek, feedback of een goed bedoeld advies van iemand kreeg, voelde dit als een directe aanval op mijn zijn. Ik had een tactiek bedacht hoe ik kon leven zonder al te veel negatieve gevoelens te ervaren. Wanneer ik te horen kreeg dat een deel van deze tactiek niet de goede manier was, dan veranderde ik een wervelwind van emotie, een explosie van gevoel en keer op keer was dit korte lontje de reden dat ik in de problemen kwam op school, met mijn ouders, op het werk en vooral ook met het leven. Mijn gedrag werd afgekeurd, alsof ik minder was dan een ander. Mijn woorden werden niet serieus genomen, omdat mijn gedrag afweek van de norm. Als ik het gesprek opende, om mijn kant van het verhaal te geven om vervolgens tegen de muur aan te lopen. Begon mijn bloed te borrelen, mijn verstand stopte met werken, en ik werd woedend.

Waar het verstand ophoudt, begint de woede. Daarom is woede een teken van zwakte.

Dalai Lama (14e)
Tibetaans spiritueel leider (Tenzin Gyatso)1935-

Wegrennen voor je problemen, lost niks op. Je gevoel verdoven, is zinloos. Ik, het kind in mij, wilde gewoon erkenning en waardering. Complimenten als ik mijn best had gedaan, en horen dat ik goed was zoals ik was. Het goede gevoel over mijzelf, was afhankelijk van de mening van andere. Ik was beschadigd.

ik WAS beschadigd. Het is nu allemaal anders. Ik begon te praten over mijn gevoel. Ik voelde mij verloren, maar het zat veel dieper dan dat. Ik was verloren, dobberde rond op open zee, en liet mijzelf meedrijven op de stroming. Deze aanpak werkte niet, en ik, ik was de enige die dat kon veranderen. Ik was de enige die controle kon pakken over mijn handelen, denken en uiteindelijk het goede gevoel.

Ik stelde mijzelf deze vraag: ‘Wat zorgt ervoor dat ik andere mensen vertrouw?’ 
Antwoord: Als mensen goed voor mij zijn.
Daarna de volgende: ‘Wat zou ervoor kunnen zorgen dat ik mijzelf vertrouw?’
Antwoord: Goed voor mijzelf zijn, DUHHHH.

Schijn een lichtje op je eigen duister. Praat over je gevoel. Ga graven in je eigen emoties en deel het met de juiste mensen. Het is een verademing. Geen afkeuring of oordeel, enkel een luisterend oor. Iemand die je begrijpt, iemand die weet waar je doorheen gaat. En vooral ook iemand die zoekt naar dingen die je wel goed doet. Jij bent een prachtig mens, je bent goed zoals je bent en ik weet zeker dat jij net zoals alle andere personen op de aarde een reden hebt om te leven. Zullen we die reden samen zoeken?

We hebben meer licht voor elkaar nodig. Licht schept begrip, begrip schept liefde, liefde schept geduld en geduld creëert eenheid.

Malcolm X
Amerikaans activist en mensenrechtenverdediger 1925-1965

Leave a Reply

nl_NLNederlands