Een nieuwe dag, de zon is op en mijn gedachte stromen. Wat ga ik vandaag eens delen? Waar ga ik het over hebben? Nog voordat ik goed en wel heb plaatsgenomen achter mijn schrijfblok schiet er iets in mijn hoofd. Wie ben ik? Stel ik die vraag nu aan mijzelf? Nee, ineens schiet het spelletje mij te binnen. Man man man, wat een spel is dat eigenlijk he. Urenlang plezier heb ik eraan beleefd. Maar toch was het niet altijd alleen maar plezier… 

Hoe meer ik er nu over nadenk, hoe aparter ik het spelletje eigenlijk vind. Een spel, waarin de verschillen tussen ons mensen wordt uitvergroot. Heb ik een bril, heb ik een grote neus of ben ik soms die dikke? Ai, een gevoelig punt. Ik was namelijk zelf een dik kind, je zou jezelf haast kunnen voorstellen dat ik het vervelend vond als er werd gezegd: ben ik die dikke? Op dat soort momenten veranderde een leuk kinderspel in iets waarin mijn eigen tekortkomingen uitvergroot werden…

Natuurlijk valt me dat nu op, in een tijd waarin ik enorm bezig ben met mijn eigen ontwikkeling. Maar eerlijk, ik ben ook maar een mens. Een mens met gevoelens en emoties. Wij willen toch allemaal aardig gevonden worden? Toentertijd voelde ik het wel als er zoiets gezegd werd. Ik twijfelde aan mijzelf. Ik wist dat ik te dik was, maar op zo een moment werd dat gevoel nog eens versterkt. Maar goed, dat negatieve gevoel. Dat stopte ik snel weg en ik deed vlug weer mijn maskertje op. Want ja, zwakte tonen… dat doe je niet! Toch?

Daar denk ik vandaag de dag anders over! Poeh, wat lucht het op. Als je gewoon vrede hebt met jezelf. Maar om die vrede te voelen, die zelfverzekerdheid en dat goede gevoel. Zal je eerst moeten kijken wat voor pijn er zit. Zwakte tonen en hulp vragen is niet slecht, het is de weg naar verbetering! Het is de enige weg om er sterker uit te komen.

Een groot mens is niet die zonder zwakte, maar degene die haar temt.

Bernard-Joseph Saurin
Frans dichter en advocaat 1706-1781

Maar om nog even terug te komen op ‘Wie ben ik’. Het is natuurlijk gewoon een erg leuk spelletje om te spelen, en ik kan me niet voorstellen dat het gemaakt is met een slechte intentie. Nee, het was mijn leven, mijn ervaringen en vooral mijn gevoelens die het spelletje van tijd tot tijd onaangenaam maakte. Zo was de naam van het spel, voor mij meteen al een vervelende vraag. Wie ben ik? Geen idee! Het enige wat ik wist is dat die vraag echt enorm vaak voorbij kwam in mijn leven. Soms letterlijk, soms in een iets andere vorm. Hoe hij ook werd voorgeschoteld. Ik had geen idee wat ik leuk vond, wat ik wou doen of hoe ik mijn leven wou leven. Het was een vraag zonder antwoord.

Dat is nu allemaal anders. Ik weet wie ik ben, wat ik leuk vind en vooral wat ik wil doen. En het gekke, ik heb alle antwoorde gevonden op het moment dat ik in mijzelf ging graven. Na jaren van zoeken. Jaren van zoeken, van de ene uithoek van de wereld naar de andere. Van baantje naar baantje, studie naar studie en alles wat het leven verder te bieden had. Seks, drugs en rock & roll gaf me tijdelijke voldoening, maar niet het geluk wat ik zocht. Nergens kon ik het vinden, behalve in mijzelf. 

Wie een waarom heeft waarvoor hij kan leven, kan bijna elk hoe verdragen.

Friedrich Nietzsche
Duits dichter en filosoof 1844-1900

Leave a Reply

nl_NLNederlands