Een nieuwe dag, wederom wakker zonder wekker. De dromen van de voorafgaande nacht houden me even bezig, maar niet te lang. Het is tijd om wakker te worden. Tijd om aan het werk te gaan. Het werk, dat voelt als de reden dat ik wakker word zonder wekker. De dag, die die begin ik zoals ik hem wil beginnen. Hij begint zoals gewoonlijk, met het verwoorden van mijn gedachtes. Ik neem plaats achter mijn bureau, mijn kont ferm in de bureaustoel gedrukt en mijn ellebogen rusten op het bureaublad. Mijn hoofd in mijn handen, en mijn ogen zijn gesloten. Eventjes laat ik me meenemen door de klanken die door de kamer zweven. Klanken die middels mijn gehoor deel lijken te worden van mijn bewustzijn. Klassieke muziek, een piano…. Een zekere opbouw, het lijkt wel een verhaal. Steeds een beetje vrolijker, en plots is het stil. 

Terwijl mijn telefoon doorgaat naar het volgende nummer, maak ik mijzelf klaar om te beginnen. Mijn handen druk in de weer, de ene is verantwoordelijk voor het controleren van de pen, terwijl de ander ferm het boekje op zijn plek houdt. De muziek begint te spelen, dit keer is het de viool die ten tonele verschijnt. Terwijl mijn gehoor gestreeld wordt, wordt mijn reuk geprikkeld. Het vers gezette bakje koffie wat naast me staat stuurt zijn heerlijke aroma regelrecht mijn neus in en even stop ik met alles. Ik neem een slok.

Wat wil ik nu zeggen? Heb ik een boodschap?

Het voelt alsof ik schrijf, puur om te schrijven. Even bewust bezig met dit moment, helemaal aanwezig in het nu. De wereld om mij heen lijkt stil te staan, en ik, ik geniet van het moment. Toch tikken de minuten voorbij, komt er steeds meer licht door mijn lamellen de kamer binnen en komt de wijk waarin ik woon beetje bij beetje tot leven. De honden van de buurman beginnen de dag met hun gewoonlijke serenade van geblaf. De overbuurman begint aan zijn dagelijkse ochtendroutine en verlaat het huis met zijn eigen honden-gezelschap. En plots word ik me bewust van de tijd. Ik kijk op de mijn horloge, slik. Het is al half 9. Jeetje wat is de tijd snel gegaan….

Wakker zonder wekker, om precies 6:22. Achter mijn bureau om 6:30. Twee uur voorbijgevlogen. Het voelt alsof ik pas net ben gaan zitten. Wat een gek gevoel, dat de tijd eventjes aan me voorbij is gegaan. Dat ik, bewust in het moment, totaal het besef van tijd heb verloren. Een gekke gewaarwording, wetende dat tijdens mijn vorige baantjes die twee uur soms aanvoelde als dagen. Niet altijd, soms was ik druk en ging de tijd snel. Maar dat waren uitzonderingen, terwijl ik nu al maanden de tijd voorbijzie vliegen. 

Hoezo schiet de tijd aan ons voorbij, als we doen wat we leuk vinden? En hoezo lijkt deze zelfde tijd een eeuwigheid te duren als we iets doen wat niet in ons straatje past? Welke rol heeft werk? Hoe ga ik om met deze informatie?

Geef me werk wat bij me past en ik hoef nooit meer te werken.

Confucius
Chinees filosoof 551 v.C. – 479 v.C.

Leave a Reply

nl_NLNederlands