Daar ben ik weer. Een 3e deel van verslaafd en verloren. En jij, jij bent er weer bij als trouwe lezer. Het doet me goed! Bedankt daarvoor… Ik zal niet te veel tijd verspillen en meteen van start gaan. Veel leesplezier!

We weten inmiddels de reden achter mijn gedrag, en de manier hoe ik het dacht op te lossen, maar niet hoe ik er echt vanaf ben gekomen. Nou suprise, suprise. Er is ook niet echt een simpel antwoord, een magisch pilletje of een quick fix. Het is juist deze manier van denken waardoor veel van mijn problemen zijn ontstaan. Altijd maar denken dat er een easy way out is, een simpele oplossing op een moeilijk probleem of gewoon een manier om het probleem totaal te negeren en door te gaan met mijn leven. Het was onrealistisch, ondoordacht en veelal ook onbezonnen. Ik rende keer op keer tegen dezelfde muur aan, keer op keer mislukte het, of liep de route die ik koos uit op een doodlopend stuk.

De dood, het is ook een short cut, een easy way out of een quick fix. En je mag best weten, op mijn slechte dagen dacht ik er wel eens over na. Hoe zou het zijn om er niet meer te zijn? Hoe zou het zijn als ik er gewoon een eind aan zou maken? Dan hoef ik me niet meer druk te maken om alles, dan heb ik de rust en ben ik eindelijk af van die continue twijfel. Met dit in mijn achterhoofd ben ik begonnen aan mijn verandering. Het voelde als een keuze tussen leven en dood. Ik wilde dolgraag leven, leven met een gelukkig gevoel. Leven met zekere mate van volmaaktheid. Maar hoe maak je de juiste keuze? Hoe maak je het allesomvattende besluit? Dat er wat moest gebeuren, dat was zeker!

Voor elke toestand, hoe moeilijk ook, is er een uitweg. Het komt er alleen op aan een besluit te nemen.

Leo Tolstoj
Russisch schrijver, filosoof en politiek denker1828-1910

Tot dit moment had ik al talloze keuzes gemaakt. Keer op keer maakte ik het besluit om geluk buiten mijzelf te zoeken. Keer op keer liep ik tegen de lamp. Ik begon te wijzen met mijn vinger naar de omgeving, naar de negatieve gebeurtenissen en mijn oh zo zware leven. Elk besluit dat ik maakte was gedoemd om te mislukken. Het was dan ook de denkwijze die ik hanteerde wat een groot deel uitmaakte van het probleem. En om nogmaals een van mijn favoriete quotes erbij te halen…

We kunnen een probleem niet oplossen met de denkwijze die het heeft veroorzaakt.

Albert Einstein
Duits – Amerikaans natuurkundige 1879-1955

Aahhh, maar wacht is even. Het kwartje is gevallen. Als mijn denkwijze deel van het probleem is. Dan ben ik deels zelf verantwoordelijk voor de situatie waarin ik mij bevind. De kracht zit hem dan ook in het onder ogen komen van de rol die ik speelde in dit plaatje. 

Om het een beetje kracht bij te zetten zal ik het proberen uit te leggen aan de hand van een voorbeeld uit mijn eigen leven. Keuze naar keuze, besluit naar besluit. Mijn gevoel zei me dat ik aan het vechten was om mijn oude leven achter me te laten en de stap te maken naar een beter leven. Dat was ook zo. Maar ik was aan het vechten zonder echt te weten waarvoor. Zoals voorheen begon ik aan iets omdat ik dacht dat het mij wel leuk zou lijken. Enkel om na verloop van tijd toch weer te vervallen in oude patronen en vooral ook weer een zekere twijfel. Is dit mijn doel? Wil ik dit de rest van mijn leven? BOEM, weer terug bij af.

Toegeven dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Toegeven dat je hulp nodig hebt. Het voelt als opgeven. Het gaat tegen onze aard in. Al die tijd doe je al je stinkende best om het te laten slagen, al die tijd doe je al je stinkende best om jezelf goed te voelen. Toch kom je keer op keer terug bij hetzelfde stukje. De eerste stap is dan ook toegeven. Voor mij was het toegeven dat ik niet lekker in mijn vel zat, toegeven dat ik totaal geen idee had wie ik was, wie ik wilde zijn of waarom ik dat zo graag wilde. Het enige wat ik kende, was mijzelf een goed gevoel geven. Want ja, daar is genoeg aanbod voor om een leven mee te vullen. Maar dat was niet ik wilde, ik wilde meer. En om dat te verkrijgen moest ik graven. Graven in mijzelf, graven in mijn gedachte en in mijn herinneringen. Op zoek naar mijn waarom.

Je kan een mens niets leren; je kan hem alleen helpen het zelf te ontdekken in zichzelf.

Galileo Galilei
Italiaans natuurkundige 1564-1642

Ook ik begon met beginnen, zelf, maar niet alleen! Ik begon met hulp vragen, stapje voor stapje kwam ik in beweging. Heel veel deed ik zelf, zo nu en dan had ik even iemand nodig die naar me luisterde, die me dat zetje in de rug gaf, en die mij gewoon liet weten dat ik op het goede pad zat. Een beetje vertrouwen, een beetje liefde! Dan komt de rest vanzelf. Het Domino-effect was in volle gang. De ene handeling inspireerde de andere, en ik, ik begon ervan te genieten! Ik voelde me steeds een beetje meer mens worden. Steeds een beetje meer Andy.

Zoals een bloem de zon nodig heeft om bloem te worden, zo heeft een mens de liefde nodig om mens te worden.

Phil Bosmans
Belgische pater en schrijver 1922-2012

Ik wil dat zetje in jouw rug zijn, de wind in jouw zeilen. Jij bent zelf verantwoordelijk, jij moet het doen! Maar niet alleen, nee, samen met mij! Contact me, zodat we vrijblijvend eens een leuke wandeling kunnen maken!

Leave a Reply

nl_NLNederlands