Hey jij daar, wat tof dat je er weer bent! Het is weer maandag… Tijd voor een nieuwe blog! Deze week heb ik Nicky Kreté (gedragspsychologe) als gast in mijn podcast, en heb ik weer een gedichtje gedeeld op mijn YouTubekanaal en hoe kan het ook anders dan dat het enigszins met elkaar verbonden is. Ik ga niet te veel vertellen wat dat is, maar daag je uit om daar zelf achter te komen en contact met mij op te nemen met je bevindingen. Als praatjesmaker, ga ik graag het gesprek met je aan! Voor nu, zeg ik… VEEL LEESPLEZIER!! Ik begin bij het begin, een gedachte…

Een man kan zo lang bij een gedachte stil blijven staan, dat hij haar gevangene wordt.

George Savile Marquess of Halifax
Engels staatsman en auteur 1633-1695

De wereld is constant in beweging, onze levens tikken met iedere seconde aan ons voorbij en met elke handeling bepaal ik de richting die ik op ga. Ik weet uit eigen ervaring hoe het is om vast te zitten in een leven waar je het liefst aan zou willen ontsnappen. Een leven waar je simpelweg niet tevreden mee bent of een leven waarin je doelloos ronddwaalt met gevoelens die je het liefst zou willen vermijden. Nu kan ik één op waarheid beruste, maar betweterige opmerking maken zoals:

“Als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg.”

Maar daar schiet niemand wat mee op! Ik weet als geen ander hoe het is om je krampachtig vast te houden aan het bekende, omdat je diep van binnen doodsbang bent voor het onbekende. Verandering is eng, frustrerend en vooral ook erg verwarrend. Als je iets gewend bent, is het lastig om het opeens anders te doen. Dat kan ik je als geen ander vertellen! Niet omdat ik alle antwoorden heb, maar omdat ik het jaar na jaar heb geprobeerd. Vluchten werkte niet, verdoven was lekker, maar tijdelijk en alle afleiding op de wereld kon mijn gevoel niet beïnvloeden. Verandering was iets wat voor mij persoonlijk onvermijdbaar was om te zorgen dat ik mij beter zou gaan voelen.

Vooruitgang is de enige mogelijkheid, want terug in de tijd bewegen kan simpelweg niet.

Het heeft dus niet veel zin om stil te staan en te focussen op alles wat ik tot op dat moment fout had gedaan. Als ik dat zou doen, zou ik daar een behoorlijk bittere nasmaak aan over houden. Wat geweest is, is geweest!

Vandaag is een nieuwe dag!

Een nieuwe dag betekend een nieuwe kans. Is het echt zo simpel? JA. Al is het niet zo simpel om jezelf van oude gewoontes los te wrikken, beperkende gedachtes om te buigen en van de één op de andere dag als een nieuwe versie van jezelf door het leven te gaan. Het begint allemaal met bewustwording! Bewust worden van het feit dat jij niet je gedachte bent. Aan de ene kant klinkt dat misschien heel logisch, maar aan de andere kant is het verre van logisch. Helemaal als je het gevoel hebt dat je niet goed genoeg bent. Dat is meer dan een gedachte, dat is een overtuiging. Het is iets waarop je je hele hebben en houden op verder borduurt. Dat laat je niet zomaar los.

Het was de boodschap die ik al vanaf jonge leeftijd kreeg ingeprent. Toch ben ik niet boos of gefrustreerd, maar dankbaar! Dankbaar voor het feit dat school mij heeft gebroken. Dankbaar voor het feit dat ik alle afleiding van de wereld heb mogen ervaren en dankbaar dat ik weet het voelt om te feesten. Lekker onder invloed van drank en drugs de meest toffe avonden hebben. Het is geweldig! Maar ik weet daarentegen ook hoe het voelt om vol twijfel voor de spiegel te staan en meerdere outfits aan te proberen op zoek naar die ene juiste match. Een shirt wat mijn schouders accentueert, maar mijn buik verstopt. Strak genoeg om niet op een tentzeil te lijken, maar niet zo strak dat ik veranderde in een Michelin poppetje. Onzekerheid is een symptoom, net als negatieve gedachte!

Kleren maken de man, of toch niet?

Symptoombestrijding is achter de feiten aan lopen. Een Quick-fix voor een dieper geworteld probleem is veelal niet de juiste oplossing. Toch besteedde ik een hoop geld aan dure merkkleding, horloges en weet ik veel wat om mijn onzekerheid te counteren. Het paradoxale van deze manier van leven is dat je jezelf 3x in de rondte moet werken om de levensstandaard bij te benen. Omdat ik continu achter de feiten aan liep, in plaats van de problemen recht in de ogen te kijken zorgde ik er eigenlijk voor dat mijn stress enkel en alleen toenam. Het slechte gevoel wat ik had, counterde ik met merkkleding, drank, drugs, etentjes, reizen en alles wat mij tijdelijk van een goed gevoel voorzag om aan het einde van de rit precies met hetzelfde rotte gevoel over te blijven. Wat een mindfuck!

Het grootste wapen tegen stress is ons vermogen één bepaalde gedachte te kiezen en niet een andere.

William James
Amerikaans filosoof 1842-1910

Een bepaalde gedachte kiezen, en niet de andere. Nog zo iets… Het klinkt zo verrekte makkelijk en is in mijn ogen precies het tegenovergestelde. Het vergt lef, discipline en vooral ook veel oefening om in te gaan tegen datgene wat je onderdrukt. Kiezen voor verandering is een grote stap. Ik kan het nog als de dag van gister herinneren dat ik besloot om eens in te gaan zoomen op wat nu precies het probleem was. Je zou denken dat iemand die keuze makkelijk zou maken, maar ik moest rock bottom meerdere keren aantikken voordat ik inzag dat ik wellicht deel van het probleem was. Het is zoveel makkelijker om de schuld van mij af te schuiven! Helaas werkte dat niet!. Mijn overgewicht, depressie en verslaving waren toch echt mijn eigen schuld. Het slechte gevoel wat ik al die tijd had willen verdoven met allerhande drugs en drank kwam keer op keer terug. De eetbuien gaven me op het moment zelf een voldaan gevoel, maar waren direct na afloop was het als een steen op mijn maag. En als ik zo terug kijk, was het helemaal niet zo gek dat ik mijzelf niet goed voelde.

De balans, harmonie en connectie met mijzelf was totaal afwezig.

Daar stond ik dan met mijn dikke pens, opgeblazen gezicht en zoveelste gefaalde poging om wat van mijn leven te maken. Ik wist dondersgoed dat ik niet echt gezond door het leven ging, maar kan nou niet echt zeggen dat ik het makkelijk vond om te kiezen voor de gedachte om alles anders te doen. Het ploeteren in de sportschool was misschien wel het laatste wat ik wilde, toch koos ik ervoor om er toch aan te geloven. Na een aantal gestopte studies, mislukte emigraties, een gefaald huwelijk en nog talloze andere vluchtpogingen was het tijd om mijzelf eens onder de loep te leggen. Eerlijk, dat was echt focking lastig!

Een mooi voorbeeldje over hoe ik mijn eigen ergste vijand was: Ik kan het nog herinneren als de dag van gister. Ik was destijds al een tijdje aan het ploeteren in de sportschool en had een bepaalde gewoonte ontwikkeld. Eerst krachttraining en vervolgens met mijn vadsige lijf op de stairmaester. Tot deze dag spendeerde ik dagelijks 20 minuutjes op het desbetreffende martelwerktuig, en eerlijk… Dat ging me niet echt heel makkelijk af. Ik hufte en pufte, en bedruppelde met mijn luie zweet de grond onder mij. Typisch, want de donkere wolk die al die tijd boven mij had gehangen zou zomaar een goeie regenwolk kunnen zijn. In mijn hoofd was het een continue strijd met mijzelf. Terwijl de minuten aftelde, moest ik mijzelf in het gareel houden. Deze dag was anders dan andere. Ik had met mijzelf de afspraak gemaakt om geen 20, maar 30 minuten cardio te doen. Wat er gebeurde, was iets magisch…

Na 20 minuten voelde het alsof ik beetje bij beetje aan het afsterven was. Ik had in de tussentijd een of andere motiverende speech aangezet via spotify en terwijl er in mijn oor werd geschreeuwd dat ik een spartaan was, besloot ik om door te gaan. 20 minuten werden 25 minuten, 25 werden er 30 en terwijl mijn gedachte mij smeekte om te stoppen wilde mijn gevoel enkel en alleen doorgaan. Ik had al zo vaak opgegeven in mijn leven, dit zou mij niet nog een keer gebeuren. Het was alsof ik door een of andere barrière brak, en er een of ander knoopje losschoot in de achterkant van mijn hoofd. Mijn hele lichaam begon te tintelen en ik trapte door. Die dag tikte ik de 40 minuten aan, en geen dag daarna was nog hetzelfde. De moeite die ik had om de 20 minuten te bereiken was niet meer aanwezig en elke dag daarna was een schijntje vergeleken met deze dag. Ik voelde mijzelf een overwinnaar!

Voor het eerst in mijn leven ging ik door toen het moeilijk werd. Ik gaf niet op, en overwon mijn eigen beperkende gedachte. Ik had tot op die dag al van alles geprobeerd om mijzelf goed te voelen, maar nog nooit eerder had ik oprecht het gevoel dat ik de hele wereld aan kon. Voor het eerst in mijn leven doorzag ik wat ik al die tijd wou negeren. Mijn gevoel bespeelde mijn gedachte in de hoop dat ik er naar zou luisteren. Het enige wat ik moest doen, was luisteren! De keuze om te luisteren naar mijn gevoel, bleek desondanks alle moeite, ellende en pijn, de beste keuze van mijn leven! Ik kan het je dan ook van ganse aanraden. Je moet het zelf doen, niet alleen! Ik help je!

De aanwezigheid van een gedachte is als de aanwezigheid van een minnaar.

A. Schopenhauer
Duits filosoof 1788-1860

Leave a Reply

nl_NLNederlands