Een leven leiden, of lijdend leven. Dat is de tweesprong, het dilemma of de splitsing van de weg. Enkel bij het splitsen van de weg, maak je zelf de keuze. Bewust van de consequenties en bereid om de weg te volgen. Het brengt je waar je wilt zijn. Of laat je worden wie je wilt worden. Ik ben geweest wie ik niet wilde zijn, en was jarenlang wanhopig opzoek naar een uitweg. De vraag die ik nu heb is simpel. Als je bent wie je niet wilt zijn, is dat dan een keuze of een samenloop van omstandigheden?

Het is niet verkeerd, van beleid te veranderen als de omstandigheden veranderd zijn.

Seneca
Romeins filosoof, staatsman en toneelschrijver 5 v.C. – 65 n.C.

Even wat beeldspraak, wat kracht achter mijn woorden. De boodschap die ik heb is helder, toch was het even zoeken naar de manier hoe ik het kon overbrengen. Ik hoop dat de boodschap helder is, en ben mij bewust van het feit dat een hoopje klei, wat anders is dan een kind. Toch voel ik de boodschap, en hoop ik dat jij hem ook voelt.

Als je een pottenbakker ziet zitten achter het draaiwiel, ben je toeschouwer van een ambacht. Het ziet eruit als iets simpels, toch is dat verre van de realiteit. Elk hoopje klei heeft de eigenschappen om omgetoverd te worden tot iets nuttigs, iets moois wat elke dag waarde toevoegt aan het leven van degene die het in ontvangst mag nemen. Toch ontstaat het niet zomaar. Elk baksel, elke creatie vereist zo zijn speciale aanpak… De juiste tender, love and care. Want ook al heeft elk hoopje klei het in zich om omgetoverd te worden tot iets prachtigs, als ik degene ben die achter het draaiwiel zit, word het een misbaksel. Ik heb dan ook niet de juiste ervaring om de passende aanpak te kiezen. Deze aanpak, die de baksels kan maken of breken. Dat is waar ik het vandaag over wil hebben…

Zoals ik zei aan het begin van de tekst, was ik wie ik niet wilde zijn. Een misbaksel, ontstaan door de verkeerde aanpak. Een gemis van de juiste tender, love and care.

Zorg ervoor dat uw scholing nooit uw opleiding in de weg staat.

Grant Allen
Canadees-Brits wetenschappelijk publicist en romanschrijver 1848-1899

Vanaf jonge leeftijd was ik anders dan alle andere, ik was druk, snel afgeleid en strontvervelend. Leraren wisten niet hoe ze met mij moesten omgaan, en eerlijk, dat kan ik best begrijpen. Een klaslokaal vol drukke kinderen, en eentje die het zijn missie had gemaakt om alle kinderen aan het lachen te maken, dat is niet ideaal als je je werk moet doen. Het was dan ook keer op keer de beslissing van de leraren die resulteerde in eenzelfde situatie. Waar alle andere kinderen zich vastbeten in de stof, stond ik op de gang. Gestraft voor mijn gedrag, mijn houding onbegrepen. Het was dan ook al op extreem jonge leeftijd dat ik een label kreeg. Ik werd gedoopt tot probleemkind. Een label waar ik zelf in ging geloven en wat desastreuze gevolgen zou hebben op mijn gehele attitude. Ik ontwikkelde op jonge leeftijd een afkeer voor school, autoriteit en mijzelf. De twijfel was gezaaid, het onbegrip groeide.

In zijn persoonlijkheid moet de mens zijn hoogste geluk vinden.

Johann Wolfgang von Goethe
Duits schrijver en dichter 1749-1832

Zijn wie je wilt zijn, en blij zijn met wie je bent. Dat is zo krachtig. Toch wordt dat niet onderwezen. Sterker nog, mijn schooltijd zorgde juist voor het tegenovergestelde. De leraren leken tegen mij, en onder mijn klasgenootjes bevonden zich meer vijanden dan vriendjes. Ik werd gepest, veel gepest! Diep van binnen wilde ik alleen maar aardig gevonden worden. Mijn gedrag als joker van de klas, was dan ook niet zonder reden. Elke lach die ik tevoorschijn toverde, leverde mij een goed gevoel op. Combineer dat met een groeiende afkeer voor autoriteit en school in het algemeen en je bevind je in een zeer giftige situatie. Les na les belande ik op de gang, en met elke bestraffing begon ik meer te geloven in Andy ‘het probleemkind’. De basisschool, de plek waar je wordt voorbereid op jouw toekomst maakte het dat ik terecht kwam op een ijzige helling. Langzaam maar zeker begon ik af te glijden. Langzaam maar zeker stormde ik af op een leven vol problemen. Hoezo werd ik gestraft voor wie ik was?

Andy ‘het probleemkind’ werd mijn masker, de jaren die volgde werden gekenmerkt door een toename van gedragsproblemen. De façade werd mijn werkelijkheid, en het masker mijn persoonlijkheid. Huiswerk maken, dat deed ik niet. Leren was niet aan mij besteed en de verzameling groene brieven, het bewijs voor elke verwijzing naar de gang, die groeide met de dag. Ik stormde af op een leven vol problemen… en het ergste was… Ik dacht dat het was, zoals het was. Dat ik simpelweg was hoe ik was, en dat ik altijd zo zou zijn. Het was verloren vertrouwen.

Niets geeft meer zelfvertrouwen dan een masker.

Colette Burgeon
Vlaams politica 1957-

Mijn gedrag, het was een weerspiegeling van mijn gevoel. Hoe harder ik schreeuwde, hoe slechter ik mij voelde. Mijn ondoordachte handelingen waren simpelweg een manier om te dealen met de leegte, de pijn en het onbegrip dat in mij groeide. Toch gaf het me ook een zeker zelfvertrouwen. voor het eerst werd ik omringt door mensen die mij accepteerde zoals ik was. Voor het eerst voelde ik me goed over mijzelf, helaas was dit goede gevoel net zo terecht als de bestraffing van de leraren. In mij schuilde de eigenschappen om uit te groeien tot een mooi persoon, nuttig voor de samenleving en vooral waardevol voor de mensen om hem heen. Helaas was dat niet de bestemming die ik had gekozen en was ik me niet bewust van de bijbehorende consequenties. Ik was jong, en niet in staat om dit te overzien. Nu ben ik blij voor alle ellende van toen, het heeft me gevormd tot wie ik nu ben, echter laat het me wel achter met een aantal vragen. Hoe gaan we zorgen dat dit in de toekomst niet gebeurd bij de toekomst van ons land, de toekomst van komende generaties? Hoe zorgen we voor een kind, dat de toekomst met een zeker zelfvertrouwen tegemoet gaat? en hoe zorgen we ervoor dat een kind geen masker hoeft te dragen? Wat is de juiste aanpak?

Een masker vertelt ons meer dan een gezicht.

Oscar Wilde
Iers schrijver 1854-1900

Leave a Reply

nl_NLNederlands