De wereld om mij heen. Zij is niet veel veranderd. Ik woon weer in hetzelfde dorpje, met dezelfde mensen. Dezelfde mensen in dezelfde huizen en dezelfde huizen in dezelfde straat. Bijna alles is hetzelfde, toch zie ik alles anders. Alles om mij heen, lijkt veranderd. De wereld om me heen bekijk ik door de bril die ik heb opgezet. Geen echte bril, toch wordt mijn beeld vervormd en voelt de vervorming levensecht. Wat ik omschrijf is een paradigma, een duur woord als vervanging voor mijn blik op de wereld. Mijn perspectief.

Een blik op de wereld, dat hebben we allemaal. Toch is deze blik bij iedereen anders. Het is iets dat met verloop van tijd verandert. Al onze ervaringen en de daarbij horende meningen tellen daarbij mee. Dat is dan ook precies wat ik je vandaag mee wil geven. Een kijkje in mijn leven, hoe mijn blik op de wereld totaal omsloeg. Wat ik zag als de realiteit, bleek niet meer te zijn dan een persoonlijke belevenis. Een blik die rechtstreeks gekoppeld was aan mijn eigen mening. Een mening die zorgde voor een negatieve en vaak pessimistische blik op de wereld. Gelukkig bleek dit niet iets definitiefs. Het bleek een keuze, en net zoals een bril, kon ik van tijd tot tijd eens een nieuwe proberen.

Alles wat we horen is een mening, geen feit. Alles wat we zien is een perspectief, niet de waarheid.

Marcus Aurelius
Romeins keizer 121-180

Mijn bril is met verloop van tijd geüpgraded, mijn visie op de wereld geëvalueerd en ik, ik zie alles anders. Deels ben ik onveranderd. Deels ben ik nooit meer dezelfde. Het startpunt, mijn oude bril. Een bril waarmee de verschillen werden uitvergroot, en daarmee ook de afstand bepaald. Ik had een bepaald soort vrienden, en met de rest van de wereld wilde ik niks te maken hebben. Als kind was ik gefascineerd door de verschillen tussen elkander. Mijn mening, mijn houding en mijn gedrag werden gebouwd op een vooroordeel. Geen moment van twijfel. Geen seconde van overpeinsing. Ik was ik, en alles wat anders was, dat was raar. Het was een gebrek aan zelfvertrouwen, en door andere mensen voor de gek te houden, voelde ik mijzelf beter. De harde werkelijkheid.

Het leven is betoverend, men moet het alleen maar door de juiste bril zien.

Alexandre Dumas fils
Frans schrijver 1824-1895

Verandering is vaak ongewenst, spannend en eng. Zo was het voor mij. Ik was gewend aan de wereld om mij heen. Het voelde vertrouwd en was simpelweg het enige waaraan ik mijzelf kon vasthouden. Toch heb ik losgelaten, en ging ik opzoek naar antwoorden. Middels deze tekst neem ik je mee op reis. Mijn reis van verandering. Mijn realiteit die met verloop van tijd reëler werd dan ooit tevoren.

In dat wat mensen het meest gemeen hebben, komen hun verschillen het scherpst tot uiting.

Blaise Cendrars
Zwitsers-Frans schrijver en dichter 1887-1961

Zoals je als terugkerend lezer kan weten, ben ik gepest. De boodschap die ik al vroeg leerde was dan ook dat het niet loont om anders te zijn. Het is dan ook niet gek, dat ik blij was toen ik voor het eerst mijn plekje vond en geaccepteerd werd. Voor het eerst had ik het gevoel dat ik deel uitmaakte van een groep. Het is dan ook best logisch dat ik er alles aan deed om te voldoen aan het beeld dat erbij hoorde. Mijn haar op een bepaalde manier, mijn kleding veelal hetzelfde soort kleding en mijn gedrag overeenkomstig met de rest. Best een gekke gedachte. Jezelf aanpassen, puur om geaccepteerd te worden. Toch was ik niet de enige, overal om mij heen werden talloze andere groepen gevormd. Elke groep, een apart hokje, en alle hokjes samen. Een Hokjescultuur. Ik kan het niet helpen om daarover in gedachte te gaan. Miljoenen mensen in Nederland. Elk met hun eigen voorkeuren en daarbij horende groep. Is het mogelijk dat we allemaal het liefst onszelf zijn? Maar dat de groep waarbij we horen invloed heeft op onze outfit, haarstijl of gedragscode? Doen we werkelijk wat we willen, of worden we beïnvloed door de mensen om ons heen? 

Zich verzetten of zich aanpassen, er is nauwelijks een andere keuze in het leven.

Gustave le Bon
Frans socioloog en psycholoog 1841-1931

Mijn leven veranderde drastisch toen ik voor het eerst besloot om te gaan reizen. Ik ging weg uit Nederland, omdat ik het gevoel had dat ik moest ontsnappen uit de realiteit die ik mijn leven noemde. Mijn eigen mening, dromen en idealen waren onbekend. Ik was gevormd door het leven wat ik tot dan geleefd had en was mijn totaal onbewust van mijn eigen paradigma. Ik vertrok als jongen vol vooroordelen, om voor eens en altijd te veranderen. De verhalen van reizende mensen zorgde voor herkenning. Ik kwam erachter dat we stuk voor stuk ons eigen rugzak hebben. Een rugzak gevuld met pijn, leed en negatieve ervaringen. Daarnaast zag ik ook hoe dat invloed had op hun gedrag. Al deze verhalen koppelde ik aan mijn eigen ervaring en met elke dag in het paradijs brokkelde er een beetje van de opgebouwde realiteit af. En nu, op 30-jarige leeftijd, al die jaren later valt me ineens op hoeveel gelijkenis er is. De bril waarmee ik juist de verschillen uitvergrootte en zocht naar minpunten, werd vervangen door een bril van acceptatie en saamhorigheid. Voor het eerst in mijn leven klikte ik met mensen, waar ik voorheen nooit mee zou omgaan. Het klinkt misschien heftig en overdreven. Maar voor mij was dit de werkelijkheid. Die werkelijkheid, zou voor eens en altijd veranderen. Mijn groep is de familie mens, en mijn idealen zijn gelijke rechten. Ik heb begrip voor het verhaal van andere, en ben van mening dat juist dit begrip van groot belang is. Je kan mensen straffen voor wat ze doen, of je probeert de handelingen te begrijpen en te snappen waarom ze kiezen voor dat gedrag. 

Betrokkenheid begint met begrip. Snappen hoe de werkelijkheid van de ander er uit ziet. Maar daarvoor moet je eerst je oogkleppen afdoen.

Aad van den Heuvel
Nederlands journalist, schrijver en programmamaker 1935-

Nu ben ik verre van perfect, en moet ik nog een hoop leren. Toch probeer ik bij iedereen te zoeken naar het positieve en ben ik van mening dat iedereen een gelijke kans verdiend. Ik doe mijn best, toch is dat soms niet genoeg. Zo nu en dan ervaar ik moeilijkheden om bepaald gedrag te accepteren. Juist op deze momenten probeer ik te bedenken waarom diegene dat gedrag vertoond en hoe het voelde toen ik als kleine man niet geaccepteerd werd. Veelal zit er een bepaalde pijn, een bepaalde gedachte achter de handeling. En juist deze gedachte of deze pijn zou moeten zorgen voor herkenning.

Mijn bril is veranderd. Ik zoek naar positieve punten, zelfs als ze moeilijk te vinden zijn. Ik houd andere niet voor de gek, maar wil juist bijdragen aan hun geluk. Geluk, een samenloop van omstandigheden. Afhankelijk van de problemen waarmee je als individu geconfronteerd word. Ik zie de problemen van het individu als problemen van de maatschappij. Want wat is de oorzaak van gedragsproblematiek? Mijn issue met zelfvertrouwen werd de achterliggende reden van mijn problematische houding. Mijn problematische houding zorgde weer voor een groter onbegrip. Al met al was het een negatieve cyclus. Eentje waarvan het einde onvindbaar leek te zijn.

Ik vraag mijzelf dan ook oprecht af, hoe kunnen we de bestaande problematiek oplossen als we de verschillen blijven vergroten? Hoe verleggen we de focus van het oplossen van gevolgen, naar het voorkomen van de oorzaken? Hoe zorgen we ervoor dat mensen blij zijn met wie ze zijn, ongeacht de mening van andere? Want dat is toch het mooiste wat er is? Een puur gevoel van zelfvertrouwen.

Ik probeer meer en meer mezelf te zijn, geef er relatief weinig om of mensen het goedkeuren of afkeuren.

Vincent van Gogh
Nederlands schilder 1853-1890

Leave a Reply

nl_NLNederlands