Even loslaten, even een stapje terug. Terug naar de routine, terug wat ik weet. De balans is verdwenen, maar nooit ver weg! De routine is aan mij ontsnapt, maar ik hebt het laatste woord! Ben ik de baas over mijn gedachte? Of zijn mijn gedachte de baas over mij?

Gisteren schreef ik nog een stukje over de kracht van gedachte. Vandaag deel ik mijn ervaringen. Gisteren was het vooral de kracht die ik wilde benadrukken, vandaag is het vooral de valkuil. Gisteren wilde ik jullie wat leren, vandaag ben ik de student. Zo snel kan het gaan. Het ene moment voel je je on top of the world, en het andere moment ben je even de draad kwijt. Het ene moment tovert je pen de ene tekst naar de andere tevoorschijn, het andere moment staat ze stil. Je hand rust op het papier en je hoofd, die draait overuren. Alles lijkt te bewegen, behalve de pen. Gedachtes heb je genoeg, maar geen enkele gedachte is goed genoeg voor op het papier? Wat gebeurt er? Wat is er met mij aan de hand?

De dagen hiervoor voelde goed. Mijn routine was prima en ik was blij met mijn gewoontes. Plots is alles even anders. De routine waar ik zo hard aan heb moeten werken verdwijnt, de gewoontes voelen als een afleiding. De aandacht die voorheen enkel en alleen naar mijn gevoel uitging is nu gefocust op de verandering die in mijn leven plaatsvind. Daar kom ik zo op terug. Voor nu ga ik nog even verder over wat er gebeurt in mijn hoofd. 

Mijn gedachtes slaan op hol. Ik krijg een kans. Voor het eerst in mijn leven voelt het echt. Mijn potentie word gezien, nu moet ik het waarmaken! Voor het eerst in mijn leven maak ik me er echt druk om. Een presentatie, iets wat ik enorm leuk vind om te maken en geven lijkt nu ineens een kwestie van leven en dood. Mijn zenuwen nemen over, mijn praatjes worden ineens een stukje minder. Mijn aandacht, enkel en alleen gefocust op wat er moet gebeuren. Mijn gevoel gespannen, de palmen van mijn hand vochtig en ik, ik word overmand door emoties. Ik maak mijzelf wijs dat het gezonde spanning is. En een kleine portie angst. Angst voor het onbekende, angst voor het nieuwe. Maar guess what?

Angst verandert niets aan het verdriet van gisteren en lost de problemen van morgen niet op.

Corrie ten Boom
Nederlands-Amerikaans verzetsstrijdster en autobiografisch schrijfster 1892-1983

Dus ik ga door! Dit keer ben ik niet te stoppen. Waar de oude Andy op dit moment met zijn staart tussen zijn benen was weggerend, blijf ik staan. Het is een leerproces, ik kan nog niet alles! Maar ik ben bereid om te leren. Het is een grappige gewaarwording. Mijn gevoel, hetzelfde gevoel wat me eerst zei dat ik alle antwoorden had, zegt me nu dat ik nog enorm veel te leren heb! En met een zekere honger kijk ik de toekomst tegemoet. Ik geloof in mijzelf, en mijn gedachtegang. Maar als het puntje bij het paaltje komt, dan komt er een deel van de oude Andy naar boven. De Andy die bang is om fouten te maken, de Andy die bang is om bekritiseerd te worden en vooral de Andy die bang is dat hij niet goed genoeg is. Gek he?

Nou zo gek is het niet. Tenminste, niet in mijn ogen! Het pad dat ik bewandel is nieuw. Onbekend terrein, met een hoop nieuwe gezichten. Mijn mening, mijn gedachtegang en vooral mijn toekomst die groeit mee zolang ik blijf bewegen. Van fouten maken leer ik, Kritiek zorgt voor groei en de angst, de angst die ebt langzaam maar zeker weg! Want ook dit proces zal voorbijgaan. Ook deze periode zal binnenkort niet meer zijn dan een grappige herinnering. Een herinnering aan een leerzaam proces. Het pad naar vrijheid! Want ja, ik ben gespannen. Soms zelfs een beetje bang. Maar ik voel van binnen, dat ik groei. En dat, dat is een fijn gevoel!

In de angst wordt de mens zich bewust van zijn vrijheid.

Jean-Paul Sartre
Frans schrijver, filosoof en Nobelprijswinnaar literatuur (1964) 1905-1980

Leave a Reply

nl_NLNederlands