0
Andy van Berkum

De kracht van het nu! Nu lees je deze tekst. En ik, ik ben waarschijnlijk bezig met het bedenken van de volgende. Maar toch wil ik even stilstaan bij dit moment. Want je bent er, en dat tovert een lach op mijn gezicht. Misschien heb je de tekst van gister gelezen, of die van de dag daarvoor. Als dat zo is wil ik je bedanken! En naast het bedankje wil ik je ook wat vragen. Hoe komen de teksten binnen? Wat vind je prettig, en wat minder prettig? Wat vind je leerzaam, en wat minder leerzaam? Laat het me alsjeblieft weten, want zonder jullie, de lezers, is mijn tekst niks waard! Dat gezegd hebbende ga ik door met oefenen, want oefening baart kunst. Nu is het maken van kunst niet zozeer mijn doelstelling. Ik heb vooral veel tijd om handen en een brein dat ervoor wil zorgen dat deze tijd nuttig besteed wordt. Nuttig voor mijzelf, en hopelijk nuttig voor jullie. Dat is immers mijn doel, het toevoegen van waarde. Ik kan enkel hopen dat mijn teksten ook zo worden opgepakt. Maar wat bedoel ik met waarde?

De waarde van het leven ligt niet in de lengte der dagen, maar in het gebruik dat we hiervan maken; een mens kan lang leven maar toch erg weinig.

Michel Eyquem de Montaigne
Frans essayist en filosoof 1533-1592

Door mijn leven met jullie te delen hoop ik jullie te laten inzien dat we allemaal zo onze rugzak hebben. Dat iedereen ergens mee struggelt, of zoals ze dat zo mooi zeggen, dat ieder huisje een kruisje heeft. Ik wil jullie laten zien dat het goed is om fouten te maken, dat fouten eigenlijk geen fouten zijn, maar leermomenten. Want ja, als je doet wat je doet, en het voelt niet goed, dan leer je daarvan en ga je door. Wat er ook gezegd wordt door de mensen om je heen, je hebt geen keuze. Het leven gaat door, als jij stil gaat staan, dan heb je daar alleen jezelf mee! Ze zeggen dat een ezel zich niet twee keer aan dezelfde steen stoot, ik hoop dat dat een grapje is, want anders ben ik de grootste ezel die er bestaat. Of het nu een steen, een muur of simpelweg een doodlopende straat was, keer op keer stootte ik mijn hoofd, rende ik tegen de muur op, of moest ik een ommekeer maken. Maar ook dat heeft me wat geleerd. Het leerde me om niet bij de pakken neer te zitten, maar juist door te gaan. Geloof me, dat was een harde leerschool. Want keer op keer gaf ik op, liet ik los en rende ik zo hard mogelijk de andere kant op. Als een ezel maakte ik keer op keer dezelfde fout. En precies daarom weet ik hoe het is als mensen zeggen ‘blijven doorgaan, niet stoppen’. Het klinkt heel leuk, maar het is makkelijker gezegd dan gedaan… Ook al voelt opgeven als zwakte, opnieuw beginnen is het krachtigste wat er is. En als je dit leest, dan wil ik je zeggen dat jij dat kan! Dat jij het in je hebt, zoek naar dat vuurtje, stuur me een bericht, en begin! 

Onze grootste zwakheid ligt in opgeven. De meeste zekere manier om te slagen is om het nog een keer te proberen.

Thomas Alva Edison
Amerikaans uitvinder en oprichter van General Electric 1847-1931

Opnieuw beginnen is alles behalve makkelijk, en gaat daarnaast ook behoorlijk vervelen. Als expert opgever weet ik hoe irritant het is om met lege handen te staan en weer helemaal opnieuw te moeten beginnen. Ik weet hoe het is om wakker te worden in dezelfde shit als de dag daarvoor. Elke dag beginnen waar je de avond daarvoor bent gebleven. In theorie zou dat beteken dat je vooruitgang boekt. Maar in realiteit was het vaak op precies dezelfde plek als de dag, de week of de maand daarvoor. Ik deed continu hetzelfde, en hoopte op een andere uitkomst. Terwijl ik dondersgoed wist, dat deze handelingen mij weinig verbetering zouden brengen ten aanzien van de dag daarvoor, deed ik het opnieuw en opnieuw. Dit moet anders kunnen, dat kan niet anders! Maar hoe? Gevuld met vragen, twijfel en vooral ook een gigantische onzekerheid begon ik weer opnieuw. Maar dit keer schoof ik mijn ego aan de kant, ik zocht hulp. Want keer op keer hetzelfde doen, had me geleerd dat ik niet alle antwoorden had. En ook al wilde ik het alleen doen, eindelijk zag ik in, dat hulp vragen de enige oplossing was.

Als een mens met zekerheden zal beginnen, zal hij in twijfels eindigen, maar als hij met twijfels zal willen beginnen, dan zal hij in zekerheden eindigen.

Francis Bacon
Engels filosoof en staatsman 1561-1626

Er is altijd hoop! Zonder hoop, geen leven. Alleen de hoop zit in je, dat is het vervelende. Jij bent diegene die de eerste stap moet zetten, jij bent de persoon die de touwtjes in handen heeft, niemand anders. Ik heb geen idee hoe jij die eerste stap moet zetten, of wat jij moet doen om tot dat punt te komen. Sterker nog, het enige wat ik weet, is dat ik niks zeker weet. Maar dat is juist het mooie! Als je niks zeker weet betekent dat, dat je mag proberen, leren en fouten maken. Je mag proberen wat er bij je past, leren van de pogingen en ondervinden hoe het is om iets te doen wat niet bij je past. Het leven hobbelt door, en het enige wat jij hoeft te doen is mee te bewegen. Elke dag opnieuw! En nogmaals, dat hoeft niet alleen! Hetgeen wat het leven draagzaam maakt, zijn de mensen die oprecht willen luisteren, die oprecht willen helpen en die geloven in jouw kracht. Want ieder mens, heeft zo zijn unieke kracht. Het vinden daarvan begint echter met het maken van de eerste stap. 

Een tocht van 1000 mijl moet beginnen met een eerste stap.

Lao-Tse
Chinees filosoof +/- 600 v.C.

De eerste stap is het moeilijkst. Wat zeg ik, de eerste stap is kut! Ik kan het niet anders verwoorden. Of het nu de eerste dag sporten, de eerste dag gezond eten of de laatste sigaret is. Vanaf het moment dat je zo ver bent om te beginnen word je getest door je eigen hoofd, getest door je eigen gedachte. Het regent, dus wandelen doe ik morgen wel. Aaah joh, die groenten, daar begin ik morgen mee… Die pizza ziet er zo lekker uit, nog één keer ongezond dan. Of nog een laatste sigaretje, ik stop morgen. Hoezo is het zo FUCKING lastig? 

Waarom doe je wat je doet? Wat is het doel achter je handelingen, de gedachte achter je stappen of de droom die jij al je hele leven met je meedraagt? Ik ga de tekst van vandaag afsluiten, met een tip voor morgen. Als jij je ogen opent, blijf eens even liggen en stel jezelf de volgende vraag. Wat wil ik? En dan heb ik het niet over spullen! Lekker vaag, dat is de bedoeling. Het antwoord zit ergens in jou, ga op zoek! Morgen ben ik er weer, met een verhaal over mijn eerste stap.

Voor nu, zeg ik TOT MORGEN! Maak er wat moois van vandaag..

2 Comments

  • Diny van den Bout schreef:

    Op 1 juli 2000 besloten mijn Lief en ik de stap te zetten. Een stap met de intentie om alle liefde en alle mooie jaren daarvoor bij elkaar op te tellen en vervolgens te vermenigvuldigen. We spraken af dat ieder jaar opnieuw te doen. Jaar na jaar. Zodat we aan het eind van ons leven, hand in hand, glimlach van top tot teen en van oor tot oor kunnen zeggen: “WOW, wat een rit, wat een ervaring….. zullen we nog eens?”

    Op 1 juli 2000 woonden we 25 jaar samen. We zetten samen de eerste stap op een bed met gloeiende kolen. 25 meter lang. Met enkel het einddoel voor ogen, een leven voor de volle 100% geleefd. Met elkaar en met alle andere levende wezens die we op ons pad krijgen.

    Opgeven? Doorgaan? Ze komen in ons woordenboek niet meer voor. Brengt wat we doen ons meer liefde, meer ontspanning, meer voldoende, meer betekenis, meer waarde? Zo niet, wat is de kleinste verandering die we nu kunnen maken om te creëren waar we van dromen?

Leave a Reply

nl_NLNederlands