Verre van perfect, noem mij uniek. Een individu, maar deel van het geheel! Want na jarenlang dwalen vond ik eindelijk weer mijn pad, mijn weg of de juiste route. Leven in het hier en nu terwijl ik probeer een steentje bij te dragen aan een mooiere toekomst. Het klinkt zo logisch. Misschien zelfs makkelijk, maar het terugvinden van mijzelf was alles behalve dat!

Het gekke is, om te worden wie ik nu ben. Moest ik terug naar mijn verleden. Alle pijn, verdriet en ellende die ik ooit een plekje had gegeven moest ik weer onder ogen komen. De lessen die ik toen over het hoofd heb gezien, hebben nu mijn ogen geopend. Al die jaren dwalen, op zoek naar het goede gevoel of het gelukkige leven als antwoord op de onrust, de continue drang of het ongelukkige gevoel bleken allesbehalve verspilde tijd. Ik ging terug naar de Andy als kind, en vond mijzelf. Ik leerde de lessen, en kwam terug. Krachtiger dan ooit tevoren… Tenminste, op sommige momenten. Want zo nu en dan wil ik het liefst in me bed kruipen en mijzelf verstoppen voor de grote boze wereld! Het is wat het is, het kind zit er nog en zal nooit verdwijnen!

Het is wel toepasselijk dat deze week alle content in deze hoek van het leven te vinden is. Samen met Jos Arts ga ik het gesprek aan over zijn persoonlijke reis. Deze is terug te beluisteren als aflevering 15 van mijn podcast met de toepasselijke naam ‘terug naar het kind’, en op mijn YouTube kanaal deel ik een gedicht met de naam ‘back to the kid’. Voor nu, zeg ik… 

Veel leesplezier met dit kijkje in mijn verleden

Ik ben geboren in een liefdevol gezin, gezegend! Mijn ouders maakte nog voor de geboorte van mij en mijn zus met elkaar de afspraak alles op alles te zetten om hun kinderen gelukkig te zien. Ik word vrij opgevoed, mag een eigen mening hebben en er wordt gelachen om mijn grappen. Ik voel me goed, en kan oprecht zeggen dat ik een gelukkig kind was…

Toch veranderd de situatie. Mijn vader breekt op mijn 5e zijn nek, en terwijl hij het ongeluk overleeft veranderd situatie zoals ik hem tot dat moment kende. Mijn gevoel veranderde mee, en het goede gevoel wat ik tot dat moment kende maakte plaats voor twijfel. Gelukkig mocht ik in datzelfde jaar naar school. Ik keek er naar uit om tijd te spenderen samen met leeftijdsgenootjes. Leuke dingen doen, en plezier maken. Helaas bleek dat verwachtingspatroon verre van de realiteit en school alles behalve een pretje…

Ik moest stilzitten, mijn mond houden en luisteren.

Stilzitten vond ik lastig, ik had nogal veel energie. Mijn mond houden was nieuw voor me, dus dat was nog veel moeilijker. Ik had namelijk geleerd dat het ok is om een eigen mening te hebben en last but not least, het Luisteren, het is iets wat ik graag doe. Wat ik goed kan. Als je verbinding met mij maakt, hang ik aan je lippen. De verbinding bleef uit, HELAAS!

Mijn gedrag werd gezien als problematisch, en ik kreeg de stempel ‘probleem’ kind. Keer op keer kwamen mijn ouders voor mij op, keer op keer bleef de deur gesloten. Tot overmaat van ramp werd ik ook nog gepest. Met de tijd brokkelde er beetje bij beetje stukjes van mij af. Ik raakte de connectie met mijzelf kwijt. De pijn, het verdriet en de ellende die dat met zich meebracht was geen pretje. Niet voor mij, maar helemaal niet voor mijn ouders! Ik wilde enkel gezien, gehoord en begrepen worden. Maar ik voelde mijzelf een vreemde eend in de bijt. De gevoelens die dat opleverde gun je niemand. Een kind wat zich onbegrepen voelt, ouders die zich machteloos voelen… Het is een ellendige situatie!

Gelukkig hield ik mij staande en haalde ik op 12-/13-jarige leeftijd mijn zwarte band taekwondo. Op dat moment krijgt mijn zelfvertrouwen de boost die nodig was en besluit ik een punt te zetten achter dat deel van mijn leven. Ik zet een masker op, en draai de rollen om. Ik ga van gepest kind, naar Pester en wordt een stoere jongen. Net op tijd voor de middelbare school. Op dit moment zag ik school al als een plek die ik liever wilde vermijden, dus toen ik met een hoge cito score werd gestuurd naar de mavo kon het me niet echt interesseren. Niet dat de mavo een slechte school is, of wat dan ook. Maar alle andere kinderen met vergelijkbare cito scores gingen naar het gymnasium, vwo of havo. Het was simpelweg een bevestiging van iets wat ik al dacht. Ik werd niet gezien, gehoord of begrepen. Fuck it, fuck school en fuck de toekomst! Leven in het moment, mijzelf goed voelen. Dat was waar het leven om ging in mijn ogen. Ik kreeg een nieuwe kans.

Een nieuwe school, een nieuw leven!

Nu ga ik niet het hele verhaal vertellen maar wil ik nog 2 voorbeeldjes geven van wat er gebeurde. Het ene voorbeeld is de manier waarop ik gelijkgestemde jongens leerde kennen die al snel mijn vrienden werden. En het andere voorbeeld is een lerares die een waardevolle bijdrage heeft geleverd in het ontwikkelen van mijn ware potentie! Ik zal het eerste voorbeeld uitleggen onder de volgende noemer. ‘Hoe moet het niet’

‘Hoe moet het niet’

Een van de eerste lessen van het jaar. Verzorging op het Hooghuislyceum te Heesch. De herinnering staat op mijn netvlies gebrand. Het is een van de weinige lessen dat ik voor in het klaslokaal zit terwijl de lerares vraagt aan de klas of een van ons wel eens drugs heeft gebruikt. Als probleemkind, beginnen mijn oren te klapperen. Het is een van de dingen die mijn ouders als ‘slecht’ zagen, dus vond ik het rete interessant. Helaas… niemand steekt zijn/haar vinger op. 

Niet getreurd…

Want kort daarna komt de volgende vraag. ‘Wie van jullie wil er ooit drugs gebruiken’? Ik steek al snel mijn hand omhoog en met mij nog een paar andere jongens. Vriendschappen worden gevormd en interesses worden besproken. Nu maak ik zelf de keuzes en is de lerares niet verantwoordelijk voor mijn gedrag, maar al snel begin ik met roken, en niet lang daarna ben ik voor het eerst in mijn leven stronken. Stoned en dronken. Natuurlijk allemaal stiekem, want ik was als de dood dat mijn ouders het zoude uitvinden. Op de een of andere manier is dit best een dubbele boodschap. Aan de ene kant ben ik dankbaar dat het is gebeurd, maar aan de ander kant denk ik na over het feit dat dit ook zomaar verkeerd had kunnen aflopen. Drugs hebben best een grote rol gespeeld in mijn leven, en ik ben mijn ouders dan ook enorm dankbaar voor het feit dat ze me in complete vrijheid hebben opgevoed, en mij altijd hebben gesteund. Zonder hun onvoorwaardelijke liefde had ik deze ‘fouten’ nooit kunnen maken, en was ik niet geweest wie ik nu ben… Wat een helden! 

De tweede situatie is een lerares die het wel heeft begrepen. Helaas ben ik haar naam vergeten, maar de les die ze gaf was Nederlands. En het gevoel wat ze me gaf, kan ik me tot op de dag van vandaag herinneren. Ik zal de tweede situatie beschrijven onder de noemer. ‘Hoe het wel moet’

‘Hoe het wel moet’

Tijdens een van de lessen krijgen we de opdracht om gedichtjes te schrijven. En nu was dat niet zo zeer iets wat mij hele dagen bezighield, maar aangezien ik in de jaren daarvoor nogal wat tijd met mijzelf had doorgebracht was ik wel een kind dat het leuk vond om te schrijven. Hele verhaaltjes bedacht ik achter een van de eerste computers thuis. Ik luisterde veel naar rapmuziek en was zo nu en dan zelfs rijmpjes aan het schrijven. Het was een opdracht die mij op het lijf geschreven was. Vol overgave begon ik aan het gedicht, de opmaak en het totaalplaatje. Gek he, tot dat moment had ik nog nooit echt huiswerk gemaakt. Maar deze opdracht nam me totaal in beslag en werd beloond met een super cijfer. Ik voelde me voor het eerst geaccepteerd, gezien en gehoord. De beste dame, zag de lagen van mijn leven terug in het gedicht en keek mij daarmee recht in mijn ziel. Wat een fijn gevoel was dat!!

Er werd gekeken naar mijn kwaliteiten, de potentie die in mij zat werd voor het eerst gezien. 

Ik blijf achter, vol vragen!

Terwijl ik dit schrijf, vraag ik mijzelf af. Hoeveel onvervulde dromen zijn er? Hoeveel potentie blijft onbenut? Hoe ziet de wereld eruit, als iedereen de kans krijgt om te doen wat past? Als ELK kind de kans krijgt om te zijn wie hij of zij kan zijn. Ongeacht afkomst, religie of wat dan ook. Want aan het einde van de rit zijn we allemaal hetzelfde, willen we allemaal een gelukkig leven, een goed gevoel en iets doen wat bij ons past. We zijn wellicht allemaal anders, maar stuk voor stuk ook weer hetzelfde. Wie weet loopt er een volgende Einstein, Musk of Jobs onder ons. Zonder dat we het realiseren, zonder dat die persoon het zelf realiseert…

Ik weet hoe het voelt om niet gezien, gehoord en begrepen te worden. Hoe het voelt als je denkt eenzaam en alleen te zijn terwijl je omringt bent met mensen die om je geven. Ik weet hoe het is om elke vorm van feedback, kritiek of goedbedoelde adviezen van je af te duwen omdat je diep van binnen al genoeg aan jezelf twijfelt. Het is een gevoel dat geen enkel kind zou moeten voelen, het zou niet mogen! Het is in mijn ogen dan ook logisch dat we na al die jaren eens het schoolsysteem onder de loep gaan leggen. Kritisch kijken naar wat er nu is, en kritisch kijken naar wat er zou moeten zijn. Zodat elk kind de persoonlijke ontwikkeling doorloopt om goed voorbereid aan het leven te beginnen. 

Ben jij nou net als mij zo een verdwaald kind, gekrenkte tiener of boze volwassenen en ben je naarstig op zoek naar een uitweg. Neem contact met mij op, want dat hoeft niet alleen!

Bedankt voor de aandacht, en tot de volgende keer!

Leave a Reply

nl_NLNederlands