Het is weer maandag, de kop is eraf! En ik ben blij dat je me weer gevonden hebt. Net zoals vorige maandag wil ik je een kijkje geven in mijn leven. Een leven dat zich als een rollercoaster op en neer beweegt. Het ene moment loopt alles op rolletjes en beweeg ik me langzaam omhoog, enkel om meteen daarna in een of andere kurkentrekker terecht te komen. Mijn lichaam wordt door elkaar geschud en het is aan mij om rustig te blijven. Een van de dingen waar ik vroeger slecht tegen kon was kritiek. Diep van binnen was ik een behoorlijk onzeker mannetje, en kritiek voelde dan ook altijd als een aanval. Het probleem was niet dat iemand me wilde helpen. Nee, het probleem was meestal dat mensen mij wel even zoude vertelde hoe het moest alsof ik zelf niet kon nadenken. Kritiek en feedback zijn mooie middelen om van te leren, te groeien en om beter van te worden, maar de manier waarop is alles bepalend. En door! Niet stilstaan, maar leren van mijn fouten.

Ondernemen is nooit stilstaan, maar: van je fouten leren, je wonden likken, en opnieuw proberen

Paul Fentener van Vlissingen
Nederlandse ondernemer, columnist, natuurbeschermer en filantroop 1941-2006

Helaas kun je niet controleren hoe andere mensen in het leven staan, welke woorden ze gebruiken of hoe ze dingen aanpakken. Het enige wat je kan controleren is de manier hoe je er mee omgaat. Om niet in hetzelfde bootje te stappen als de ander is het soms wijzer om niet te happen en de ander te negeren. Maar dat zou betekenen dat je niet voor jezelf mag opkomen en dat is onzin! Mijn tactiek is dan ook, aangeven wat het doet met je gevoel. Dan blijft het bij jezelf, en niet bij de ander. Als de ander dan toch nog geïrriteerd raakt, dan is dat het probleem van de ander.

Communicatie is alles.

Voor de podcast ga ik altijd op zoek naar mooie mensen met mooie verhalen. Hoe meer gesprekken ik voer, hoe meer ik wordt geconfronteerd met het feit dat luisteren echt een vak apart is. Zo nu en dan ontmoet ik mensen die niet echt naar me luisteren, maar een bepaald oordeel aan mijn woorden hangen. Dan spreek je iemand zonder diegene echt te spreken. Het kan in zulke gesprekken weleens voorkomen dat de ander voor je gaat denken. Goed bedoeld, maar bloedje irritant. Ongevraagd advies komt bij mij binnen als, het lukt niet he. Jij kan dat niet, ik zie het al. Ik zal je even helpen. Ik denk wel even voor je… Laat het nu net zo zijn dat ik er een gruwelijke hekel aan heb als mensen voor mij denken. Dat zit zo diep geworteld, en zal nooit veranderen. En dat is prima, ik ben tenslotte een man van 30 jaar die prima voor zichzelf kan denken. Soms moet je dat even duidelijk maken om te zorgen dat een situatie niet ondragelijk wordt. De kunst is om dat netjes te doen, zonder de ander tegen de schenen te schoppen. Dat is nog best een uitdaging, ook al probeer je het netjes te houden zoals ik dat hierboven heb beschreven.

Goed luisteren vereist inleving en het achterwege laten van vooroordelen.

Connie Palmen
Nederlands schrijfster 1955-

Je voelt het al een beetje aankomen, he? Tijdens één van dag gesprekken van vorige week ontmoette ik een dame met een geweldig mooi verhaal. Ze zet haarzelf in voor een mooiere wereld en dan doe je het al snel goed bij mij. Toch kwam er een moment dat ons gesprek een andere wending kreeg. Op een gegeven ogenblik vroeg ze of ik mijn persoonlijke verhaal ook wou vertellen, aangezien ze ook haar hele verhaal had verteld. Nou, geen probleem! Ik begin te vertellen en na een minuut of 10/15 heb ik al mijn vuile was buiten gehangen en sta ik met de billen bloot. Geen schaamte of boosheid, maar trots. Trots dat ik de lessen heb geleerd, en dat ik de ellende heb weten om te buigen. Trots op wie ik nu ben, en wat ik doe. Mijn leven tot dit moment heeft me gevormd tot wie ik vandaag de dag ben, en laat ik daar nu net heel content mee zijn. Voor mijn gevoel gaf ik vaak genoeg aan dat ik blij was met hoe het gelopen was. Dat kwam helaas niet aan!

Ergens in mijn verhaal had ze een betekenis aan mijn woorden gehangen. Op dat moment herkende ze iets van mijn ervaringen, en bedacht ze hoe zij dit zelf had opgelost. Terwijl dit aan de gang was, stopte ze met luisteren. Ze dacht ze te horen dat ik nog onverwerkt leed had en in het midden van mijn woorden, hoorde ze een kreet om hulp. Met de beste bedoelingen wou ze voor mij aan het werk gaan, maar inmiddels ben ik erachter dat ik prima voor mijzelf kan denken. Na het horen van mijn verhaal denkt ze wel iets voor me te weten. Een oplossing voor mijn problemen, een advies! Bluh, het is goed bedoeld, maar oh zo irritant. Als ik je advies wil, vraag ik daar om! En het gekke is… Ik nam contact met haar op om iets totaal anders. Ik belde de vrouw op om te praten over een plekje in mijn podcast, niet omdat ik haar diensten wou afnemen. Het was goed bedoeld vanaf haar kant, maar hiermee drukt ze me mijlenver van haar af! Niet handig…

Hoe komt het dan dat ze mij weg duwt?

Nadat we beide onze verhalen hebben uitgewisseld plaatst de beste vrouw zichzelf boven mij, en neemt ze een adviserende rol in. HOE DAN? Blijkbaar heeft ze het gevoel dat ze mij moet helpen. Ik voel dit aan, en geef haar op een nette manier aan dat ik het gevoel krijg dat ze me wat wilt verkopen en dat ik daar niet om heb gevraagd. BOEM, het gesprek is over. De beste vrouw is op haar teentjes getrapt en schiet in de verdediging. Het is twee richtingsverkeer en ze is totaal niet gediend van de manier hoe dat ik dat zeg. Mijn letterlijke verwoording: ‘ik heb het gevoel dat je me wat wilt verkopen’. Dat is niet heel a-sociaal toch?

Afin, de boodschap van vandaag is duidelijk! Vul niet in voor een ander. Als je in een gesprek zit, hang geen oordeel aan andermans woorden. Als je toch het idee hebt dat de ander ergens mee zit, vraag dat dan. Als de beste vrouw me had gevraagd of ik ergens last van had, had ik haar simpelweg kunnen vertellen dat ik het inmiddels allemaal een plekje heb gegeven en dat ik de nodige lessen heb geleerd. Dan was de hele situatie niet ongemakkelijk geweest.

Voor mijn gevoel plaatste de beste vrouw zichzelf boven mij. Wij hadden een goed gesprek, tot ze dacht dat ik ergens een probleem had die ze zou kunnen oplossen. Het probleem in dit verhaal is dat de beste vrouw voor een ander denkt. Dat is in mijn leven een grote afknapper, dan ben ik al snel klaar! Ik ben verre van perfect, en wil helemaal niet overkomen alsof ik alle antwoorden in pacht heb. Maar een gesprek voeren gebeurd vanuit gelijkwaardigheid. Allebei op het zelfde niveau, niemand is beter, niemand is meer. De kunst is het om er voor de ander te zijn, zonder oordeel of advies. Gewoon luisteren, en oprecht interesse tonen!

Ps. Als ik kritiek of feedback wil, dan vraag ik dat! Maar als je me toch wilt helpen, echt wilt helpen. Vraag dan eerst eens of het klopt dat het niet lukt? Communicatie is alles.

Leave a Reply

nl_NLNederlands