Wat mooi is, kost moeite.

Erasmus
Nederlands humanist en filosoof 1469-1536

Kies jij de makkelijke, of de moeilijke route?

Alles kost moeite, maar iets doen nog wel het meest. Denken, dat is makkelijk. Denken in plaats van doen. Het is een valkuil die een groot deel van mijn leven alles bepalend is geweest. Al zolang ik mijzelf kan herinneren had ik zo nu en dan het gevoel dat ik iets moest doen, toch bleef dat gevoel vaak bij een gedachte. Één gedachte, werden al snel meerdere vragen. Hoe moet ik dat dan doen? Waar moet ik beginnen? Kan ik dat wel? Al snel namen de vragen het van mij over, en verdwaalde ik in gedachte. Het gevoel wat ik had. Ik werd totaal overspoeld. En de gedachte om iets te ondernemen, werd al snel verdrukt door gedachtes over hoeveel moeite het mij zou kosten. Gek is dat eigenlijk. Aan de ene kant wil ik iets bereiken, en aan de andere kant blokkeer ik alleen al bij de gedachte. 

Neem nu een sixpack als voorbeeld! Elke keer wanneer er in een film, serie of reclame één of andere Brutus zonder shirt voorbijkomt kan het niet anders of dat mijn ogen vallen op die afgetrainde blokjes. Deels voel ik me gemotiveerd, en denk ik bij mijzelf. Dat kan ik ook! Helaas is het deels, want dat andere deel is al druk bezig met het bedenken van een snode plannetje om mij te dwarsbomen. Het liet even op zich wachten, maar al snel begon het plannetjes mijn realiteit te vormen. Mijn hoofd begon te werken en nog voordat ik het goed en wel in de gaten heb, schoten er allemaal doemgedachte voorbij. De bloed, zweet en tranen die het mij zou kosten. Alle keren dat ik in het verleden iets heb geprobeerd en gefaald had. Alsof me dat verder zou helpen… Het duurde dan ook niet lang voordat ik besloot: Dit kan ik niet, ik geef op! 

Ik maakte die keuze, ik hakte de knoop door! Alsof ik voor de mount everest stond, in een zwembroek op teenslippers. Ik maakte het zo groot in mijn hoofd. Ik deed niet, ik dacht! 

De tegenslag bevestigde mijn negatieve zelfbeeld, en de nieuwgevonden frustratie en teleurstelling zorgde in mijn onbewuste voor de ontwikkeling van een lekkere trek. Mijn goede gevoel was namelijk direct gekoppeld aan een ander soort geluksmomentje. Al het genot wat de wereld te bieden had. Ik pakte een zak chips en trok hem open. Na een aantal handen zoute meuk, spoelde ik alles weg met een halve liter cola en stak ik een sigaretje op. F*ck die sixpack. Ik heb een beertender. Humor boven alles! Ik lachte de pijn weg!

Nu is het idee van dit verhaal niet om jullie te motiveren om niks te doen, chips te eten, cola te drinken en sigaretten te roken. Nee, dat zou niet echt een positieve boodschap zijn. Ook wil ik je niet zeggen dat al het bovenstaande verkeerd is of slecht. Dit is een verhaaltje over iemand die eindelijk zijn ogen opende. Na al die jaren zag ik in, dat ik de schuldige was. Het is een verhaaltje over hoe ik eindelijk ging van denken naar doen. Of vooral, hoe ik het denken heb geboycot. Ik werd baas in eigen hoofd!

Het begon allemaal met een stukje verantwoordelijkheidsgevoel. Ik was te dik, ik was verslaafd en ik was de reden het alleen maar erger werd. Mijn focus was gericht op geluk op de korte termijn, en met elke stap bevestigde ik de boodschap. De makkelijke weg, dat is de juiste! Het leven draaide om genieten, ook al zorgde dat genieten ervoor dat ik me van binnen zwaar klote voelde. Mijn maskertje bleef op! Want als ik het ergens spaans benauwd van kreeg, was het toegeven aan mijzelf, dat ik de boosdoener was. Dat was stap 1. Toen die eenmaal gezet was, werd alles makkelijker. Stap 2 was bepalen waar ik mijn aandacht op moest richten. Niet te groot denken, niet weer dezelfde valkuil. Waar heb ik invloed op?

Er is slechts één weg naar geluk en dat is op te houden met je zorgen maken over dingen waar je geen invloed op hebt.

Epictetus
Romeins stoïcijns filosoof 50-130

Het kwartje viel. Ik kan mijzelf alleen druk maken om mijn eigen gedachte, gedrag en algemene houding. Mijn slechte gevoel, was een regelrecht gevolg van mijn eigen aanpak. Ik stopte met medelijden hebben met mijzelf, en pakte de controle. Ik wist dat ik het niet allemaal alleen zou kunnen, dus ik zocht hulp. Toegeven dat je door de bomen het bos niet meer ziet, dat is geen zwakte, maar kracht!

En over bomen en het bos gesproken. Nu gebeurde er pasgeleden iets, wat mij het gevoel geeft dat ik op het goede pad zit. Tijdens een van de dingen die ik vroeger verafschuwde. Een van de dingen die ik destijds heb opgepakt. Hardlopen. Normaal gezien kies ik de makkelijke route en ontwijk ik de plassen en probeer ik met een boogje op de modderpoelen heen te rennen. Op die manier gaat het hardlopen makkelijker, want ik heb geen koude/natte voeten die mij totaal uit mijn focus halen. Het is fijner, omdat ik mijn balans niet hoef te bewaren in de glibberige modderpoelen en het is gewoon een stukje minder vermoeiend. Toch kwam ik elke keer thuis met schoenen vol modder. De viezigheid bleef plakken. 

Pasgeleden pakte ik het een keer anders aan. Ik was aan het hardlopen en kreeg het geniale idee om de plassen, modderpoelen en allerhande nattigheid niet te ontwijken, maar te doorkruisen. Man, man, man. Het was oprecht de moeilijke route. Na de eerste seconde had ik spijt. Precies hoe ik me voelde toen ik begon met sporten. Het voelde ongemakkelijk, ongewenst en vooral ook als een onnodige keuze. Het ging totaal in tegen alles wat ik ooit had geleerd. Hoe kon ik ooit zo stom zijn? Toen gebeurde er iets. Naast het feit dat ik me enorm goed voelde omdat ik het had volgehouden kwam ik thuis met schone schoenen. Het was apart om te zien. Plots kreeg ik een ingeving. Een soort gevoel, of gedachte die me tot op de dag van vandaag in zijn greep heeft.

De makkelijke weg kiezen voelt soms beter. Het is niet voor niks makkelijk en gewenst. Toch is het vaak de makkelijke weg die zorgt voor de viezigheid die blijft hangen. Ongezonde gewoontes zorgen voor een ongezond lijf, een ongezond lijf zorgt voor negatieve gedachtes. Mijn boodschap van vandaag is dan ook. Kies eens wat meer de moeilijke weg, en kijk wat het je brengt. Het is een proces, en zal elke dag beter gaan! Ik heb vertrouwen in je, en weet dat jij dit kan. Kijk niet naar de beloning die je krijgt voor het werk, maar naar de persoon die je wordt als je volhoudt.

Het is jouw leven, maak er van wat JIJ wilt!
Je moet het zelf doen, niet alleen!
Ik ben er voor je!

Groetjes Andy!

De grootste beloning voor iemands inspanning is niet wat hij of zij daarvoor verkrijgt, maar wat hij of zij daardoor wordt.

John Ruskin
Engels recensent 1819-1900

Leave a Reply

nl_NLNederlands