Ken je dat? Een stemmetje in je hoofd die ervoor zorgt dat je aan jezelf begint te twijfelen? Niet zozeer een stemmetje dat in je oor fluistert, maar meer een gevoel. Onheilspellend, buikpijn opwekkend en vooral erg frustrerend. Het trekt je in twijfel en zorgt ervoor dat je niet begint aan dingen die je wel graag zou willen doen.

Een mooi voorbeeldje. Je kent het vast wel. Een voorstelrondje. Ik was als kind allesbehalve zeker van mijn zaak en terwijl de beurt steeds dichterbij kwam wachtte ik met dichtgeknepen billen, klamme handen en klotsende oksels terwijl ik in mijn hoofd bezig was met het zoeken naar de juiste woorden. Eenmaal aangekomen op het moment dat ik de beurt kreeg sloeg ik dicht. Terwijl de woorden eigenlijk via mijn keel, langs het strottenhoofd de weg naar buiten moesten vinden was het vooral mijn hartslag die zich inmiddels kenbaar maakte middels mijn opgeblazen nekslagader. Kaboenk, kaboenk, kaboenk… Faalangst tot de max. Ik maakte mijzelf druk om de mening van andere, was bang om af te gaan en als de dood om het verkeerde te zeggen! Ik maakte mijzelf druk. De omgeving was zoals die was, alleen in mijn hoofd maakte ik het allemaal erger.

Nu weten we dus hoe het kwam, en dan???

Stel je zelf bloot aan je diepste angst; En daarna, heeft angst geen macht meer; En de angst voor vrijheid slinkt en verdwijnt; Je bent vrij.

Jim Morrison
Amerikaans zanger, dichter en tekstschrijver 1943-1971

Dat is makkelijk gezegd. Even de angst in de bek kijken en hoppa probleem opgelost. Nou ik ga snel terug naar het verhaal… Want ik ben aan de beurt, de woorden die ik daarvoor al 100x bedacht had zijn plots verdwenen en de twijfel slaat toe. Volgens mij was het Socrates die zei: ‘ik weet niks zeker, behalve dat ik niks zeker weet’ en daar wil ik mij graag bij aansluiten. Maar op dat moment moest ik iets doen waardoor ik mijzelf onder druk gezet voelde. Ik had het nog nooit gedaan en het gebrek aan ervaring, zelfvertrouwen en zelfwaardering zorgde ervoor dat ik bang was om te falen. Maarja, dat is enkel mijn bevinding he! En zoals Socrates zei, ik weet niks zeker… Bij mij werkte het zo, of dat het bij jou ook zo werkt is voor mij een raadsel…

Bij mij zijn er geen wetenschappelijk bewezen standpunten, of ellenlange maatschappelijke onderzoeken of uitgebreide planningen. Bij mij is het enige onderzoek wat ik ooit heb gedaan onderzoek naar mijzelf middels zelfreflectie, en is de enige planning die ik maak meestal gericht op het moment zelf. Meestal, niet altijd! Ik dank god op mijn blote knietjes dat er een kalender met wekker op mijn telefoon zit, anders zou het niet goed komen…

Afgelopen maand ben ik me er pijnlijk duidelijk van geworden waarom ik dat zo aanpak. Het zit zo, vanaf het moment dat ik wist dat ik zou gaan spreken was het een dingetje. Een stipje op de horizon, een monster onder mijn bed of simpelweg de draak die ik wel in de bek moest kijken. Mijn impulsieve houding zorgde ervoor dat ik deed wat ik altijd heb gedaan, zonder al te veel na te denken stapte ik er vol vertrouwen in. Het resultaat van die keuze was het feit dat ik mijzelf Afgelopen maand meerdere malen tegen ben gekomen. Ik leerde mijzelf nog beter kennen en de reis die nu al dik 2 jaar bezig is werd normaals naar een hoger level getild. Wachtende tot het moment dat ik weer voor het blok kom te staan deel ik met liefde en plezier dat dit een reis is die ik voor de rest van mijn leven wil volhouden. Stapje voor stapje, met mijn gevoel als richtingaanwijzer…

Gevoel als richtingaanwijzer… HOE DAN? Ik zal je vertellen hoe ‘The social impact tour‘ in mijn leven kwam. Scrollend op mijn LinkedIn feed zie ik een plaatje voorbij komen met de volgende tekst ‘spreker gezocht‘. Op dat moment ben ik zeker van mijn zaak en besluit ik te reageren. Om direct daarna weer te twijfelen. De kogel is door de kerk, geen weg terug. Het ene moment vol zelfvertrouwen, het andere moment enorm klein. De grens daartussen is dun… Flinterdun! Een poosje gaat voorbij en plots wordt ik gebeld door Edward, de organisator. Hij wilde een kennismakingsgesprek plannen en terwijl ik dat gesprek voer zie ik het helemaal voor me. Direct daarna wordt ik overwelmed door een geluksgevoel. Enkel om direct daarna in paniek uit te barsten. Wat ga ik zeggen dan? Hoe ga ik dat gesprek aanpakken dan.. HOLY SHIT, HOLY COW… Daar stond ik, maar waar was die grote mond nou?

Het grootste wapen tegen stress is ons vermogen één bepaalde gedachte te kiezen en niet een andere.

William James
Amerikaans filosoof 1842-1910

De hierboven geplaatste quote omvat het geheim van de schakelmomenten. Op het moment dat de paniek toeslaat, de stress of spanning opborrelt dan is het een kwestie van ervaren, omarmen en doorleven. JIJ bent niet je gedachte, dus ben je in staat om je gedachte net zo snel weer weg te laten gaan als dat ze in je opkomen.

Maar hoe dan?

Omdat ik maar een simpele jongen ben van simpele komaf gebruik ik de wijsheid van grote denkers voor mij om mijn mening/ervaring kracht bij te zetten. Het stukje wat ik vandaag met jullie ga delen is een stukje over mijn ‘innerlijke vrijwording’. In mijn ogen een veel te sjieke term voor een einde aan het gevecht met mijzelf. Dat gevecht wat plaatsvond tijdens de voorstelronde, bij het maken van belangrijke keuzes of simpelweg bij alles wat mij stress opleverde. Het was niet de situatie, maar mijn eigen gedachte die het probleem was… WAT EEN MINDFUCK!

Het verbeteren van de stijl is een proces, en elke dag draagt bij aan het levenslange pad dat ik bewandel. Deze tekst is mijn visie, mijn mening en mijn ervaring. Niks meer, niks minder. De gedachte voorheen was simpel ‘JIJ BENT NIET GOED GENOEG’. Dat dacht ik niet letterlijk, maar alles wat ik dacht droeg daar wel aan bij. Ik maakte me druk om de mening van andere en sloeg dicht, begon te zweten terwijl mijn hartslag toenam en ik angstvallig aan het wachten was op mijn beurt. In mijn hoofd maakte ik alles erger, en erger, en erger tot het daadwerkelijke moment daar was. 

De stijl verbeteren betekent de gedachte verbeteren, en niets anders!

Friedrich Nietzsche
Duits dichter en filosoof 1844-1900

Nu komt het gekke…

Gisteren stond ik voor het eerst in mijn leven op het podium en niet zomaar een podium… Nee, gewoon het Delamar Theater in Amsterdam. Zie je het al voor je, datzelfde jongetje wat vroeger niet uit zijn woorden kwam tijdens een voorstelrondje of spreekbeurt… Nu op het podium vol in de spotlight met camera’s op zijn snufferd en een klein publiek. Waar was die twijfel? Die neerbuigende gedachte, en de blinde paniek? Hoe komt het dat ik het nu wel kan?

Het begon bij mijzelf. Ik moest mijzelf blootstellen aan mijn diepste angst zoals Jim Morrison het zo mooi beschrijft. Ik volgde mijn hart, en nu leef ik mijn droom! Zoals alle keren hiervoor begon het met een gevoel. Niet het gevoel dat ik wist wat ik wilde of wie ik was. Nee sterker nog, het begon allemaal bij de ellende. De reis die nu zijn vruchten begint af te werpen begon allemaal bij het afzetten van mijn masker en toegeven aan het slechte gevoel wat ik al zolang voelde. Het gevoel dat ik vast zat in een leven waar ik niet wilde zitten, het gevoel dat ik niet goed was zoals ik was, of simpelweg het gevoel dat ik tot meer in staat zou zijn en frustratie over hoe het nu was.

Ken jij dat gevoel? Dat je twijfelt aan je kunnen, je situatie of je leven? Heb je het gevoel dat je tot meer in staat bent, maar zou je niet weten hoe je dat zou moeten aanpakken? Het begint allemaal bij een keuze, je moet het zelf doen…

Maar niet alleen! Ik ben er voor je, de bal ligt in jouw handen!

Leave a Reply

nl_NLNederlands