Hey hallo, wat tof dat jij er weer bent. Het is weer een nieuwe week, en zoals de gewoonte voorschrijft is het tijd voor mijn wekelijkse verhaaltje. Vorige week gaf ik je een kijkje in mijn ziel, en deze week heb ik besloten om een kijkje in mijn agenda te geven. Want nu je weet waarom ik doe wat ik doe, leek het mij ook wel interessant om te weten wat ik nu eigenlijk doe. Nu is het niet de bedoeling dat ik uur voor uur ga beschrijven, daar zit voor mijn gevoel niemand op te wachten. Dus heb ik besloten om mijn aandacht toe te spitsen op een aantal dingen die voor mij belangrijk zijn om te delen. Het zijn gebeurtenissen die afgelopen weken zijn gebeurd en de daarbij horende gedachtes. En daarnaast is het iets wat een plekje heeft verdiend in mijn routine. Het schrijven en wat voor inzichten mij dat opgeleverd. En zal vervolgens overgaan naar de rollercoaster van gevoelens waarin ik de afgelopen tijd in ben beland. Een tipje van de sluier, het gaat over een bezoekje achter de schermen bij de opnames van de dutch happines week!

Onder het mom van geluk voor iedereen, hoop ik dat ik met mijn gedachtegang jullie dag iets mooier kan maken. Al is het maar dat ik een lach op je gezicht tover, terwijl jij denkt… Wat een mafkees. Nou goed, ik ga snel beginnen!

Enjoy!

Een van de dingen die mij gelukkig stemt, en die ik belangrijk vind om mee te geven is wat de pen voor mij betekend heeft. Naast het feit dat ik het gevoel heb dat ik dankzij de pen weer een missie heb in het leven, is het ook een fijne manier geweest om wat meer kennis over mijzelf te verkrijgen. Het resultaat daarvan zit in dit ‘artikel’ verweven.

Als kleine jongen schreef ik wel eens om te ontsnappen uit de sleur van het dagelijkse leven. Het was dan ook best een aparte belevenis om het na al die jaren weer op te pakken. Zoals je zou verwachten was het niet meteen liefde op het eerste gezicht. Al helemaal niet als je rekening houd met het feit dat ik begon met schrijven om meer over mijzelf te weten te komen en dat ik eerst 100’en pagina’s moest vullen met negatieve bullshit. Zoals het volgende gezegde mooi beschrijft. Als je door het ijs zakt, moet je naar het duister zwemmen. Dat heb ik geweten.

Het is alsof je een tunnel in rijdt, even wordt alles donker, om vervolgens weer een lichtpuntje te zien verschijnen. Voor de terugkerend lezer of de mensen die mij kennen is het wel bekend dat door het ijs zakken een terugkerend patroon was. Zo vaak op mijn gezicht gegaan, dat opnieuw beginnen een expertise werd. De negatieve gevoelens en teleurgestelde gedachte en alle ellende die daar mee gepaard gingen waren nu net datgene wat ik al die jaren heb willen ontlopen. Het is zoveel makkelijker om de schuld af te schuiven op de wereld om mij heen, dan daadwerkelijk te kijken naar de rol die ik zelf had gespeeld in dat hele geheel. 

En voor degene die nu denken, ja maar wacht is even… Dat is bullshit, ik heb dingen meegemaakt waar ik niks aan kan doen. Dat klopt waarschijnlijk ook, dat is de reden waarom ik dit schrijf. Het is mijn insteek om een einde te maken aan dat soort onrecht! Daar heb ik alle hulp bij nodig! Ik doe wat ik doe, schrijf wat ik schrijf, omdat ik weet hoe oneerlijk het soms kan zijn. Ik weet als geen ander hoe het voelt om een labeltje te krijgen, beoordeeld te worden en bekritiseerd te worden. Maar, ik weet daarentegen ook hoe het is om de gedachtes die daardoor zijn ontstaan van je af te schuiven, en wat voor een heerlijk gevoel van ‘verlichting’ dat kan opleveren. De ‘shit’ onder ogen komen zorgde ervoor dat ik bewust werd van de reden waardoor het fout ging.

Voorkomen is beter dan genezen. 
Het is tijd om oorzaken aan te pakken, in plaats van symptomen te bestrijden!

Voor mijn gevoel is het behoorlijk krom hoe makkelijk het is om de fout in te gaan. Een paar voorbeelden uit het leven gegrepen. Lekker actueel ook! Ongezonde voeding is supermakkelijk te verkrijgen, en is goedkoper dan gezonde voeding. Maar overgewicht is een individuele keuze. Hoe dan? Tijdens een wereldwijde ‘gezondheid’ epidemie worden sportscholen gesloten, maar blijven de essentiële winkels open. Want ja, de slijterij is veel beter voor je gezondheid dan de sportschool. Maar verslaving is een individuele keuze. Leg me eens uit hoe dat werkt? Kritisch tegen geluid tegen het beleid wordt afgewimpeld, bestempeld en weggedrukt op precies dezelfde manier als dat gebeurde bij mij op school. Daar zat ik als kleine jongen. Ik had niks te melden. Mijn moeder kwam voor me op, die werd ook bestempeld. Depressie is een individueel probleem. Effe serieus?

Afleiding is er in alle vormen en maten. Afleiding om de dagen door te komen en afleiding om niet te hoeven voelen. Netflix, Insta, Facebook, eten, drank, reizen, sex, lezen en natuurlijk Drugs in overvloed. Op straat en via de dokter. Het blijft het een raar idee dat ik bij de psychiater ‘drugs’ kreeg aangeboden om mijn (adhd) problematiek mee te verdoven. Dat afleiden of verdoven niet werkte, dat wist ik als geen ander. Dat had ik al lang geprobeerd. Je kan het zo gek niet bedenken of ik heb het geprobeerd. Jaren lang was ik op de vlucht voor mijzelf, en alles wat ik deed, deed ik om aan de verveling/onrust/gedachte/gevoelens te ontsnappen. Het was stuk voor stuk aan elkaar verbonden. Het waren allemaal dingen waarmee ik het geluk buiten mijzelf zocht. Aangeleerd gedrag.

Geluk buiten mijzelf zoeken. 
Hoe komt dit tot stand? 
Hoe komt het dat ik dit nodig had? 
Waar komt de onrust vandaan?

De hedendaagse problemen zoals depressie, overgewicht, eenzaamheid, verslaving heb ik allemaal aan de levende lijve ondergaan en kun je in mijn ogen onmogelijk afschuiven op het individu. Eigen schuld, dikke bult. Een labeltje, probleemkind, een vrije geest. Dat past niet!

De meritocratie waarin we leven doet mij vermoeden dat iedereen een gelijke kans heeft om de top te bereiken, mits ze gebruik maken van het aangeboren talent. Maar niks is minder waar, in mijn ogen dan hé. Mijn eigen belevenis is namelijk het tegenovergestelde is ook precies de reden dat ik het gevoel heb dat er een andere manier mogelijk is. Een manier die voor iedereen werkt. Een systeem dat kijkt naar de oorzaken van bepaalde problematiek en oprecht vraagt…

Hoe is dat gedrag tot stand gekomen?

Ik heb een idee, maar ben natuurlijk geen wetenschapper of onderzoeker op dit gebied. Het enige wat ik heb, is mijn eigen ervaring. En vanuit dat perspectief is het helemaal niet zo gek dat je voor jezelf gaat leven als je jezelf niet goed voelt. Diep van binnen voelde ik de boodschap die school me had aangeleerd. Ik was niet goed genoeg. Ik ging altijd over zonder problemen, en haalde uiteindelijk een behoorlijke Cito-score… Voor wat het waard was, want het labeltje ‘probleemkind’ zat er al ingebakken. De pesterijen op school in combinatie met de straf van de leraar was geen al te beste combinatie. Dan tel ik nog niet eens de de continue druk mee, die je voelt om in het hokje te passen, waar niemand je met geen man of macht in gepast krijgt. Gek he dat mijn beperkende gedachte en lage zelfwaarde groeide. Mijn maskertje werd opgezet en zo rolde ik door de mavo en uiteindelijk de havo. School, dat was niks voor mij. Ik begon te werken, want ja… Geld maakte mij gelukkig. Doorzie jij wat er hier gebeurd?

Mijn slechte zelfbeeld zorgde ervoor dat mijn geluk afhankelijk werd van het goede gevoel dat ik kreeg van de spullen die ik niet nodig had en dingen die ik niet hoefde doen. Altijd maar bezig en druk met het leventje wat ik in stand wilde houden. Al op jonge leeftijd leerde ik mijzelf aan altijd maar bezig te zijn met wat andere mensen van mij dachten. Ik creëerde een ideaalbeeld in mijn hoofd waar ik nooit van mijn leven aan zou kunnen voldoen. Voor ik het wist was het leven wat ik op had gebouwd één grote façade. Geen idee wie ik nu eigenlijk zelf was. Geen idee wat ik moest doen met mijn leven en waar ik bij hoorde. Ik was verdwaald, depressief en voelde me niet gehoord.

Hoezo wordt het individu hier niet op voorbereid, een stukje emotionele intelligentie training op school?
Niemand hoort zich zo te voelen.

Het ongeluk wat ik ervaarde, wist ik te verdoven en onderdrukken door alle afleiding die er te vinden is op de wereld! Stuk voor stuk quick fixes. Een manier om mijn problemen te vergeten, en mijn slechte gevoel tijdelijk op te heffen. Het gekke is. Dat ik een gewoontedier ben, en voor het grootste deel op mijn routines en patronen draai. Dus wat ik ook probeerde, het probleem werd niet opgelost. Het gedrag dat de problemen in stand houd is letterlijk aangeleerd gedrag. BOEM, dat komt binnen.

Als alle afleiding op de wereld mij niet gelukkig kan maken blijf ik achter met een vraag. 

Hoe komt het dat wij in de eerste instantie aangeleerd worden om symptomen te bestrijden, in plaats van oorzaken aan te pakken? De gezondheid van de mens en het geluk van ons Nederlanders is toch zeker belangrijker dan economisch gewin. Of zie ik dat verkeerd?

Het is lastig, maar niet onmogelijk om je leven om te gooien. Toen ik eenmaal inzag dat mijn gevoelens mij wat wilde vertellen kon ik er naar gaan luisteren. Dit keer lijkt het geluksgevoel niet weg te gaan en is het pad wat ik bewandel op maat gemaakt. Het komt voort uit zelfkennis. Weten waar je goed in bent, wat je leuk vind en daar vervolgens jezelf op toespitsen. Stiekem hoop ik dat jij als lezer er wat aan hebt. Stiekem hoop ik dat jij jezelf herkent in dingen die ik schrijf, zodat je weet dat je niet alleen bent met dit soort gedachte. Ik wil je laten zien dat er een manier is om uit de put te klimmen, en hoop dat je door mijn woorden het idee krijgt dat alles mogelijk is. Je moet het zelf doen, maar niet alleen! Neem contact met mij op en ik zal je helpen, van mij part ga ik met je mee op zoek naar de juiste persoon die je het best van dienst kan zijn. Ik weet hoe het is om je in een situatie te bevinden, waar je niet aan lijkt te kunnen ontsnappen. Rondlopen met het idee hebt dat je alleen op de wereld bent. Dat is kut en kan anders. We zijn allemaal broeders en zusters, van de grootste familie op aarde. De familie mens, het wordt tijd dat we voor elkaar gaan zorgen en dat we iedereen een gelukkig leven gunnen!

Het is tijd dat we elkaar zien zoals we daadwerkelijk zijn. GELIJKWAARDIG!

Sinds ik mijzelf bezighoud met deze zoektocht naar geluk en het mijn dagtaak heb gemaakt om mijzelf te verbeteren gebeurt er van alles. Deuren die voor mijn gevoel altijd gesloten waren, worden nu geopend. Mensen die ik eerst op tv zag, staan ineens voor me. Mijn zoektocht naar geluk, en de wil om dit geluk te verspreiden begint ineens vruchten af te werpen. Althans zo voelde het, toen plots mijn telefoon ging en ik werd uitgenodigd voor de opnames van de dutch happines week. De dag daarvoor zat ik nog zelf achter mijn scherm te kijken naar de sprekers die op het podium stonden, en nu werd ik gebeld om zelf eens een kijkje achter de schermen te nemen. Hoe is dit in hemelsnaam zo ver gekomen? Ik neem je even mee… 

Het begon door simpelweg deel te nemen aan het publiek. Tijdens de livestream werden de gegevens van de sprekers gedeeld met het publiek. Voor mij genoeg reden om de stoute schoenen aan te trekken en eens contact op te nemen. De ene belde ik op, en de ander stuurde ik een mailtje. De rest is geschiedenis, want de dag daarna werd ik gebeld door een van de organisatoren. Zo blij als een klein kind stemde ik toe tijdens het telefoongesprek. Natuurlijk wil ik bij de opnames zijn. DUHHHHH

Achteraf vroeg ik mezelf af, maar hoezo wordt ik gebeld door Marjon van de organisatie in plaats van door de sprekers zelf. Hoe kwam dat tot stand? Op de dag dat ze me belde had ik een filmpje geüpload op LinkedIn waarin ik beide sprekers had getagd en mijn verhaal met ze deelde. Even beeldde ik mijzelf in dat ik daadwerkelijk zelf op het podium zou mogen staan en oefende ik mijn verhaal voor de spiegel. Lol, alsof het zo makkelijk zou zijn. Ik zag mijzelf al staan, en kreeg het best benauwd bij de gedachte. Want ja, ik heb een grote bek, maar ook een enorm klein hartje.

Eenmaal aangekomen bij het parktheater in Eindhoven sta ik te wachten aan de balie en voor mijn gevoel word ik er meteen aan herinnerd dat ik maar een buitenstaander ben, want verder dan de balie kom ik niet. Aangezien iemand van de organisatie mij moet komen ophalen wordt mijn opgeblazen ego meteen lek geprikt. Ik had nog wel het gevoel dat ik zelf ook wel zelf de weg had kunnen vinden door het gebouw. Afin, niet klagen. Ik ben dankbaar!

Toen ik achter Marjon aan liep door het parktheater gebeurde er iets wat ik niet zo goed kon begrijpen. Het angstzweet liep me tussen de billen, mijn handen werden klam en mijn hart begon te bonzen in mijn keel. Plots voelde ik me klein en de gelijkwaardigheid die ik nastreef met alles wat ik doe, was plots verdwenen. Want een aantal minuten later stond ik voor een aantal mensen die ik nog nooit eerder had gezien. Ik stelde mezelf voor en merkte dat ik het enorm spannend vond. Op dat soort momenten is het toch een soort van akwardness, je komt ergens voor het eerst, allemaal mensen die op een set zitten van de Dutch Happines week, dat moeten wel belangrijke mensen zijn dan… Even voel ik me klein, gespannen en alles behalve gelijkwaardig.

Waar is die zekerheid gebleven die ik voel als ik mijn ding doe, op een plek die voor mij vertrouwd aanvoelt. Het is gek, dat ik op dat moment mijzelf zo druk maak. Het is gek dat dat blijkbaar zo diep in mijn systeem zit om mijzelf druk te maken om de mening van andere. Geen idee wie ze zijn, maar ik moet mezelf voorstellen, lekker akward! Het is een gedachte die aan het eind van de week nog eens te binnen schiet. Op dat moment laat ik me meevaren op de stroming en al snel beweeg ik me uit de ruimte samen met de stagiaire met wie ik mezelf enigszins verbonden voel.

Samen met de stagiaire ga ik een kijkje nemen bij de opnames van een Podcast met Eric Mijnster en een vrouwelijke onderzoekster op het gebied van nieuwsgierigheid (als ik het goed zeg). De zenuwen lopen opnieuw op en eenmaal aangekomen op de hoger gelegen verdieping neem ik plaats op een stoeltje aan de zijkant van de ruimte. Het is best grappig, want ik maak zelf ook een podcast. Alleen is het bij mij een wat minder serieuze aangelegenheid. De manier hoe deze opname is opgezet geeft me in eerste instantie het gevoel, dat ik maar een prutser ben. Overal lopen kabels, staan camera’s, lichtschermen en microfoons opgesteld. Één persoon is achter de schermen druk bezig met het schieten van de juiste plaatjes en het bedienen van de knopjes. Voor mijn gevoel wordt ineens duidelijk dat degene achter de knopjes iets doet wat ik zelf ook doe, en dat het eigenlijk allemaal moeilijker lijkt dan dat het is.

Ik begin me te focussen op het interview dat zich voor mijn ogen afspeelt. Eric mijnster en de vrouwelijke onderzoekster van wie de naam me is ontschoten worden gebombardeerd met vragen en de podcast lijkt totaal niet op de manier hoe ik de mijne aanpak. Een vragenlijst wordt afgewerkt, en het is verre van een echt gesprek. Voor mijn gevoel worden beide personen aan de tand gevoeld om ze te betrappen op fouten. Ik krijg sterk het gevoel dat de interviewers geen fan zijn van het ‘democratisch studeren’ wat door ‘team Eric’ wordt gepromoot. Het kan natuurlijk ook komen vanuit het feit dat ik vanaf moment 1 behoor tot ‘team Eric’ en dat ik daardoor niet objectief naar de situatie kijk. Who knows?

Democratisch studeren, ik weet er het fijne niet van. Maar wat ik wel weet is dat het een manier van lesgeven is die ruimte maakt voor het kind en de mogelijkheid van eigen inbreng omarmt. Het is niet gek dat ik deze manier van lesgeven enorm interessant vind, omdat het uitgaat van de intrinsieke motivatie, en niet zozeer van het aloude zendmast principe. Het zendmast principe wat veelal de reden was van mijn tripjes naar de gang. Het idee dat je als kind zelf de touwtjes in handen hebt spreekt me enorm aan, vandaar dat ik kritisch naar de vragen luister van de interviewers. Ik ben team Eric, ook al ken ik de hele man nog niet echt! Mijn verbondenheid aan zijn boodschap zal er wel voor zorgen dat ik al snel het idee krijg dat de interviewers niet aan dezelfde kant staan. Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij vermelden dat ik slechts de laatste 10 minuten van het interview heb gezien, dus niet weet hoe het daarvoor is gegaan. Wie weet was het wel een heel gemoedelijke sfeer, en een leuk interview! Het is slechts een gevoel wat ik krijg.

Afin, terug naar de orde van de dag. De opnames van de podcast waren een extraatje, aangezien ik eigenlijk kwam voor de opnames van de Dutch happines week besloot ik zo snel mogelijk voort te bewegen naar de opname ruimte van het optreden van tjerk ridder. In de tussen tijd had ik al een berichtje gekregen van Marjon om te vragen waar ik was. Ik maakte vaart en had geen idee wat mij te wachten stond. Wel had ik enorm het gevoel dat ik het enorm naar mijn zin had! Ik voelde me enigszins verbonden met Eric en zijn kijk op het leven, dat voelde goed! Het voelde iets minder goed toen ik de deur opende naar de opname ruimte en merkte dat ze al begonnen waren… OEPS, ik loop stilletjes binnen en neem plaats. Het is voor het eerste dat ik achter de schermen aanwezig ben bij één of andere opname dus ik was best een beetje overweldigd. Ik verkeer in het begin in een zekere vorm van extase en geniet van het optreden dat voor mijn neus live wordt opgenomen en uitgezonden naar alle uithoeken van Nederland. Wat een held die tjerk, een echte free spirit. Het verhaal dat hij vertelde is te lang om voor mij samen te vatten, maar het gaat over hoe Tjerk samen met zijn ezel van Parijs naar de domtoren wandelt. Eerlijk, als je zoiets bedenkt ben je al een held in mijn ogen, maar als je het vervolgens ook gewoon doet zonder jezelf iets aan te trekken van de mensen om je heen of wat de wereld ervan gaat vinden verdien je in mijn ogen een standbeeld. 

Maling aan wat mensen van je vinden, en doen wat goed voelt. 
Omdat je weet dat wat je doet, goed is!
Dat is in mijn ogen waar het leven om draait.

Zoals je als lezer kunt weten weet ik hoe het is om gevangen te zitten in een leven waar je eigenlijk aan wil ontsnappen, en bij het luisteren van het verhaal kan ik niet anders dan bij mijzelf afvragen wat de luisteraars thuis nu daadwerkelijk hebben aan het verhaal dat Tjerk aan het vertellen is. Ja, het is inspirerend en hij geeft het goede voorbeeld. Het is een prachtig verhaal en ik genoot in volle teugen, maar hoe is hij op dat punt gekomen? Wat heeft hij gedaan om zo sterk in zijn schoenen te staan? En hoe geeft hij dit mee aan de mensen thuis? Dat zijn de gedachtes die in mij naar boven komen. In mijn ogen is het supertof wat hij doet, en is hij oprecht een goed voorbeeld. Maar ik vraag mijzelf af, wat maakt het optreden voor verschil? De mensen thuis zien het, en hebben nog steeds geen idee hoe het moet, of wat ze kunnen doen om daar te komen.

Tijdens het optreden geeft hij een aantal hints over hoe de kijker zelf op dat punt zou kunnen komen. Één van de hints die mij is bijgebleven komt naar voren in een liedje die Tjerk zingt over het feit dat zonnebloemen gedurende de dag met de zon meebewegen. De boodschap die ik hier uit haal is dat ze meebewegen met hetgeen wat hun energie geeft. Een krachtige boodschap, maar wel zo verpakt dat je verrekte bewust moet zijn om het op te merken.

Hoe zou ik het zelf doen als ik op dat podium zou staan? Ik weet dat verandering mogelijk is en dat het belangrijk is om over je gevoelens te praten om daadwerkelijk in reine met jezelf te komen. vandaar dat ik denk gedurende het optrede, Hoe is hij in hemelsnaam geworden, zoals hij nu is? 100% zichzelf, en blij met wie hij is? Dat verhaal over hoe hij dat heeft geleerd, dat is in mijn ogen echt waardevolle informatie. Dat heeft de kracht om mensen thuis te transformeren!

Het optreden is geweldig, maar geeft me het gevoel dat het meer dient als afleiding van de ellende. Als verdoving van de pijn in plaats van het oplossen van het probleem.

Erg leuk, maar ook erg confronterend. Ik kan het niet laten om mijzelf af te vragen waarom er zo weinig over gevoelens wordt gepraat tijdens de optredens. Hoezo rust er zo een taboe op onze gevoelens? Ik snap dat het lastig is om te openen over je gevoelens, omdat letterlijk iedereen daar een mening over heeft. FUCK, de mening van andere. Iedereen heeft het te druk met zijn eigen leven, focus je op jezelf, zodat je er voor een ander kan zijn. Je gevoelens willen je wat vertellen. Mijn eigen ervaring laat me zien dat begrip voor een ander, begint bij begrip voor jezelf. Dat heb ik aan het levende lijve ondervonden. Daarom luisteren ik naar mijn gevoel en is dat voor mijn gevoel essentieel en onontkoombaar voor een mooiere wereld. Jezelf kwetsbaar op stellen is krachtig. Het zorgt ervoor dat mensen accepteren dat we allemaal gevoelens hebben en zorgt voor gelijkwaardigheid. Dan kan het masker af, en kun je lekker jezelf zijn. Aan het einde van de dag is geluk, je eigen goed ‘voelen’ toch? En om jezelf goed te voelen is de mening die je over jezelf hebt hetgeen dat telt. Laten we eens kijken hoe dat beeld van onszelf tot stand komt.

De geschiedenis laat zien dat straffen mensen niet afschrikken als hun geweten eenmaal wakker is geschud.

Nelson Mandela
Zuid-Afrikaans advocaat, politicus en anti-apartheidsstrijder 1918-2013

Mijn geweten is wakker, Het is in mijn ogen te gemakkelijk om problematiek als verslaving, depressie, overgewicht, stress, eenzaamheid en allerhande andere klachten te hangen aan het individu. Daarom eindig ik dit stuk met een vraag?

Wat is de rol van het huidige systeem in het ontstaan en instant houden van deze problemen, en hoe gaan we de emotionele gezondheid van alle nederlanders beter waarborgen?

One Comment

  • Diny van den Bout schreef:

    Wat is de rol van het systeem? Toevallig gisteravond ons keukentafelgesprek. Het lijkt zo voor de hand liggend om naar het systeem te wijzen. Bijna onontkoombaar. Net als water is systeem een abstractie. We denken allemaal te weten waarover het gaat, maar net zoals het onmogelijk is om nat te worden van het woord water, is het onmogelijk iets aan onze menselijke interactie te veranderen door te verwijzen naar het systeem.

    28, bijna 29 jaar geleden werd ik moeder van een prachtige dochter. Vol levenslust, vrolijk, bijzonder en dat is ze nog steeds. Haar gedrag was anders dan van andere kinderen. Daar betaalde ze een heel hoge prijs voor. Haar gedrag werd afgekeurd, haar wil om te leven gebroken. Wat volgde was een lange zoektocht naar heling. Allerlei instanties binnen het systeem gaven aan niet bij machte te zijn om iemand met zulke complexe problematiek te helpen. Haar ervaringen leidden tot een complexe PTSS, een gegeneraliseerde angststoornis, maar het meest levensbedreigend was haar eetstoornis. Haar manier om met haar gevoelens om te gaan ontwikkelde zich in het onderdrukken van die gevoelens door niet te eten.

    Gisteravond, aan de keukentafel, zei mijn partner wat hij eerder tegen mij zei, toen ik heling zocht voor mijn fysieke klachten, stop met zoeken naar een oplossing buiten jezelf. De opmerking volgde op een gesprek dat begin met de vraag “hoe is het met je?” en de standaard reactie “goed”. Afgelopen jaar startte de traumatherapie met EMDR-sessies, waardoor de scherpe randen van het leed wat zijn gepolijst. Als ouders hopen wij vurig op een terugkeer naar de levensvreugde van weleer. We zien nog geen tekens dat dit te gebeuren staat.

    Ik zag wat de vraag “hoe is het met je?” en de reactie “goed” deed met beiden. Vader en dochter. Ik startte het gesprek door te vertellen hoe moeilijk het soms is om te vertellen hoe het met je is. Zoveel gedachten en gevoelens buitelen over elkaar, zeker als je je niet lekker voelt.

    Haar ogen werden vochtig. Ik vroeg haar of het klopt dat ik verdriet zie. De tranen begonnen te stromen. Geluidloos. Haar grote donkere ogen kijken me aan. “Wat voel je?” Zachtjes fluistert ze “ik voel me eenzaam”. Mijn hart breekt en gelijk krijg ik mijn gebruikelijke oplostimistische toeschietreflex, ik probeer oplossingen aan te dragen. En dan zegt hij “stop met zoeken naar een oplossing buiten jezelf”.

    Ik realiseer me dat het lijden van onze dochter bijna te groot is voor mij. Pas dan zie ik mijn eigen lijden, mijn eigen trauma, ons gezamenlijk trauma, onze gezamenlijke pijn. We spreken af om met z’n drieën onze pijn te uiten, zachtjes, met respect voor onszelf en voor elkaar, pijn en verdriet samen in de ogen te kijken. Zonder te weten, zonder routekaart van de weg naar heling. Het enige wat ons drijft is de liefde voor elkaar en onze zelfliefde. Ook als gezin zijn wij een systeem. Samen huilen we lang bevroren tranen, langzaam openen we. De eerste stap is gezet.

Leave a Reply

nl_NLNederlands