Onder controle van mijn gedachte, ging ik door het leven. Als het vreemde eendje in de vijver hunkerde ik naar acceptatie. Ik was op zoek naar erkenning en waardering alsof ik een moestuin was die hunkerde naar regen tijdens een droge zomer. Ik begon langzaam af te sterven, alsof de lang verwachte regen uitbleef. Achteraf gezien is het volkomen logisch dat ik steeds verder verwijderd werd van wie ik eigenlijk was. Ik vloog door het leven als een Boeing 747. Vol op de automatische piloot en geen idee dat mijn koers verkeerd was ingesteld. Een afgrond als bestemming.

De rol van kameleon was vermoeiend, teleurstellend en frustrerend. Ik was totaal gefocust op geluk op korte termijn, en had geen zicht op de echte eindbestemming. Ik vertrok vol goede hoop, maar kwam keer op keer van een koude kermis thuis. Na alle tegenslagen verloor ik mijn zelfvertrouwen.

Na jaren vluchten werd ik expert ontsnappen. Ik vermeed ongewenste situaties door mijn gedachtes te onderdrukken, gevoelens te verdoven of simpel gezegd mijn verantwoordelijkheden te ontlopen. Mijn visie was enkel gericht op korte termijn, omdat ik voor geluk op de lange toch echt in mijzelf moest geloven. De onrust groeide, en beetje bij beetje verloor ik de controle. Mijn leven voelde als een test, en ik had gefaald!

Teleurstelling betekent alleen maar onbekwaamheid om zelf anders te worden.

Elazar Benyoëtz
Oostenrijks-Israëlisch aphorist 1937-

Kiezen voor jezelf, is niet egoïstisch maar krachtig!
Hulp vragen, is toegeven dat je het waard bent.
Als jij goed in je vel zit, kun je er voor andere zijn!

PUNT!

Er berust een taboe op praten over onze gevoelens, en dat taboe moet doorbroken worden. Het is mijn doel, mijn missie of simpelweg mijn lotsbestemming. Ik heb niet gekozen voor dit pad, het leven heeft mij gevormd en mijn visie is in mijn ogen het antwoord op vele problemen. Weten hoe je goed voor jezelf moet zorgen is een kunst, dat moet je leren. Luisteren naar gevoelens, controleren van je gedachte en vooral het pakken van je verantwoordelijkheden is aangeleerd gedrag. En ik verdien dat iedereen dat verdiend te leren!

Een luisterend oor is prachtig, een zetje in de rug krachtig en een beetje begrip machtig. Ik weet dit, omdat ik nog geen anderhalf jaar geleden zelf op zoek was naar de antwoorden. Ik zocht hulp, stelde mijzelf open en mijn gebeden werden verhoord. Eindelijk had ik weer wat wind in mijn zeilen en vaarde ik uit richting het ware noorden! Een mooiere wereld.

Als je zorg draagt voor de middelen, zal het doel wel voor zichzelf zorgen.

Mahatma Gandhi
Indiaas politicus 1869-1948

Mijn tactiek was verkeerd. Alsof ik een potje zwerkbal wilde spelen in de veronderstelling dat het tikkertje zou zijn. Ik miste zowel de juiste uitrusting en had me geen besef van de regels waaraan ik mij moest houden. Gelukkig schoot ik wakker en pakte ik de teugels van het leven weer in handen. Ik ging van een vulkaan die jaren aan een stuk slaapt, om plotseling voor chaos en vernietiging te zorgen naar een fluitketel. Geen chaos, vernietiging of totale destructie, maar een uitlaatklep om opgebouwde druk los te laten. en die uitlaatklep is precies hetgeen dat ik met je wil bespreken vandaag.

Ergens weet ik dat ik niks mee op schiet, toch kan ik het niet laten. Af en toe rook ik een dikke vette joint, drink ik een 6-pack veel te zware biertjes terwijl ik lurk aan een peuk en laat ik even alle goede voornemens varen. Even totaal de verkeerde richting in, om mijzelf te herinneren waarom dat niet de goede route is. Even toegeven aan de afleiding van het leven om de opgebouwde druk te laten ontsnappen. Even grip verliezen, om de teugels te herpakken. Wat een geweldige verandering, het is mogelijk!!!

We gaan weg omdat we afleiding nodig hebben, en we komen terug omdat we geluk nodig hebben.

Victor Hugo
Frans schrijver 1802-1885

De bovenstaande quote beschrijft dit proces perfect. Het ene moment ben ik druk aan het zoeken naar de manier om van leuke dingen doen mijn werk te maken. Het andere moment is er dat stemmetje in mijn hoofd dat zorgt voor twijfel. Het is alsof mijn verdediging zwakke plekjes begint te vertonen en ja hoor daar is hij weer. Het alter ego, ofwel het stemmetje in mijn achterhoofd, wat als een duiveltje op mij begint in te praten…

Het duurt te lang, doe je het wel goed? Kun jij dit wel? Jij bent niet goed genoeg hoor! Het vertrouwen wat ik in de afgelopen tijd heb opgebouwd lijkt verdwenen, en mijn rotsvaste geloof in wat ik doe is plots weg. Even komt daar weer de twijfel. Even wil het kind in mij de touwtjes overnemen. Even lijk ik de controle te verliezen…

Op dat soort momenten voelt het alsof ik niet vooruitkom. Op dat momenten moet ik simpelweg even loslaten, even mijzelf afleiden en alles vergeten. Op dit moment doorgaan is als mensen belonen met zweepslagen, totaal onlogisch! Toch is het jarenlang de standaard geweest, omdat mensen simpelweg niet beter wisten. Ik strafte mijzelf, omdat ik vroeger al koos voor afleiding. Terwijl die afleiding beheerst zou zorgen dat ik door kan gaan als het moeilijk word!

Met dat in mijn achterhoofd, ben ik aangekomen bij mijn doel van deze tekst. Ik wil een tipje van de sluier op lichten om te laten zien hoe ik het aanpak! Het is net als leren fietsen. Ik val, toch ga ik door. Niet omdat ik graag val maar ik weet dat ik het wil, dus ik heb geen keuze! Het vallen, de pijn en de blauwe plekken neem ik voor lief. Beter dat, dan ongelukkig! Toch probeer ik het mijzelf zo comfortabel mogelijk te maken. Het doel is tenslotte een gelukkig leven! Niet alleen voor mij, maar voor iedereen!

Al zou de wereld vol met doornen groeien, een liefdevol hart blijft altijd een hof waar rozen bloeien.

Jalal al-Din Rumi
Perzisch dichter en filosoof 1207-1273

Plotseling herinner ik mij het gesprek met Claudio Fray. Hij werkt als Personal trainer en is naast een online ondernemer ook een van de gasten in mijn podcast. Ik geloof aflevering dat hij in 7 of 8 komt met de volgende metafoor:

‘Als ik in de boot stapte en mijzelf liet meevaren door de wind was het alsof de tijd ophield te bestaan. Mijn focus lag enkel en alleen op de dingen die ik moest doen om vooruit te komen. Hoe ver ik ook vaarde, hoeveel meters ik ook maakte. De horizon bleef hetzelfde en de handelingen die ik moest verzetten vergde net zoveel aandacht en moeite als daarvoor. Even leek het alsof de tijd had stilgestaan en ik niet vooruit was gekomen. Tot het moment dat ik achter mij keek, en zag hoe klein het eiland was wat ik in de uren daarvoor had verlaten.’

Bedenk dat het niet de omstandigheden zijn die uw geest in beslag nemen. Het is alleen onze denkwijze erover die verwarring brengt.

William Cowper
Engels dichter 1731-1800

Leave a Reply

nl_NLNederlands