Mijn eigenwaarde, mijn gevoel en mijn gedachte. Volledig in de ban van de mening van een ander. Het enige op de wereld wat echt van mijzelf is, werd gecontroleerd door de mening, het gevoel, of de gedachte van iemand anders. Het diepste van mijn zijn, totaal in de ban van de beslissing van een ander. Hoe kan iemand anders weten waar ik toe in staat was? Hoezo liet ik mijzelf kleineren, begon ik te geloven ik in mijn eigen onkunde of was ik in de ban van de woorden van een ander?

Het is te gek voor woorden, maar ook compleet logisch. Als kind ben je goedgelovig. Als jong mannetje is het logisch dat je waarde hecht aan de woorden van de mensen om je heen. Dat deed ik dus ook, misschien nog wel meer dan dat goed voor mij was. Sterker nog, dat is geen misschien. Dat is een zeker feit! Het is de valkuil waar ik keer op keer in trapte, de muur waartegen ik elke keer opknalde of simpelweg de reden dat ik ging geloven dat ik niet goed was zoals ik was. Ik was boos, boos op de wereld, boos op mensen die aan mij twijfelde en boos op mijzelf. De boosheid was het begin van alle twijfel. En de twijfel, het begin van mijn groei!

Boosheid is een uiting van een dieper probleem… en dat, voor mij, komt voort uit onzekerheid, eigenwaarde en eenzaamheid.

Naomi Campbell
Brits actrice en fotomodel 1970-

Ik wil niet met vingers wijzen, of de schuld afschuiven. Nee, ik kom ook niet om te klagen over hoe zwaar mijn leven was. Of hoe erg ik gekwetst ben door andere. Nee, sterker nog. Ik bedank bij deze alle pesters, straffende leraren, en de kortzichtige bazen. Ik ben blij met wie ik ben, blij met wat ik heb gedaan, en blij met jullie bijdrage. Zonder jullie hulp was het niet mogelijk geweest. Dankzij jullie heb ik geleerd dat de mening van een ander er niet toe doet. Dat mijn zelfbeeld alles bepalend is. Dankzij de jaren van verdriet, heb ik geleerd dat ik er niks mee opschiet om medelijden met mijzelf te hebben. Het is de kracht om jezelf daar overheen te zetten die zo onmisbaar is. Dankzij alle pogingen om mijzelf aan te passen om ergens bij te horen, leerde ik dat ik maar één ding hoefde doen. Mijzelf blijven en blij zijn met wie ik ben.

Ik ben mega dankbaar voor mijn lieve ouders. Dankbaar voor de steun en de onvoorwaardelijke liefde. Het probleemkind, heeft zo zijn tol geëist op onze relatie. De woede die in mij opborrelde, de frustratie die ik geen plekje kon geven, en vooral het onbegrip van mijn eigen onkunde reageerde ik af op mijn ouders. Als ik 1 ding zou kunnen veranderen, zou ik terug in de tijd gaan en de liefde herkennen. Mijn houding richting jullie veranderen, en dankbaar zijn voor alles wat jullie ooit voor mij hebben gedaan. Van alle mooie momenten draag ik de herinneringen bij me, van alle mindere momenten heb ik mijn les geleerd. De enige manier vooruit is door aan jezelf te werken. De enige manier om aan jezelf te werken, is door naar jezelf te kijken. En eerlijk, zonder de ongezouten mening van een ander, zonder de gemaakte fouten, en de bijbehorende schuldgevoelens zou ik nooit zijn wie ik nu was. Bedankt aan allen die een steentje hebben bijgedragen!

Elke relatie is een reflectie van de relatie met jezelf.

Deepak Chopra
Indiaas spiritualiteits-schrijver 1947-

Terugkijkend naar mijn schooltijd besef ik me dat alle uren die ik heb doorgebracht op de gang een korte studie op zichzelf zijn. Noem die studie, ‘zelfreflectie’. Met elk uur op de gang werd mijn reputatie van ‘probleemkind’ vergroot. En naarmate ik ouder werd, begon ik die titel met een zekere trots te dragen. Het werd een deel van mijn identiteit. Deels geloofde ik erin, en deels was het een masker. De echte ik, dat lieve jongetje met het hart van goud, zat diep verstopt. Mijn vuurtje gedimd, nooit gedoofd. Met elke bestraffing, groeide mijn zelf reflecterend vermogen. En met elke voorbijgaande dag, groeide mijn afkeer tegen onrecht. Mijn afkeer tegen ongelijkheid, en vooral ook mijn afkeer tegen het onnodig veroordelen van andermans gedrag. leef & laat leven!

Die afkeer werd benzine voor mijn motor. Mijn boosheid hout voor op het vuur. En mijn twijfel, de start van mijn reis. Mijn eigenwaarde, gevoel en gedachte zouden de nodige klappen van de zweep moeten verwerken, wachtend op de dag dat ik mijn ware gezicht kon laten zien. Het moment dat ik sterk genoeg zou zijn om te leven met het oordeel van een ander. Het moment, dat ik genoeg vertrouwen in mijzelf zou hebben. Dat moment is nu! Het is tijd voor verandering! Nooit meer buigen, of breken. Enkel vragen en spreken. Gesprek na gesprek, persoon na persoon, leven naar leven. Ik wil niemand veranderen of verbeteren. Ik wil niet met vingers wijzen of de schuld afschuiven. Ik wil enkel de slaap uit onze ogen wrijven, het stof van klaas vaak van je schouders vegen of onze ogen openen en kijken naar het effect van het veroordelen van elkaars gedrag.

Het oordeel is het graf van de verwondering.

Fons Jansen
Nederlands cabaretier 1925-1991

De bovenstaande quote omvat de gehele boodschap van vandaag. Het label wat ik kreeg, het oordeel dat over mij geveld werd, werd mijn realiteit. De dromer in mij, vol verwondering over het leven. Vol hoop voor de toekomst, en vertrouwen in zichzelf. Begon beetje bij beetje af te sterven. Naarmate ik ouder werd, dook ik steeds vaker op de afleiding die het leven te bieden had. Ik legde de focus op het verkrijgen van het goede gevoel, in plaats van het werken aan een betere toekomst. Leven van high naar high, in plaats van werken aan mijzelf, een fundering leggen die ook daadwerkelijk wat zouden bijdragen aan mijn toekomst. Groei maakte plaats voor stagnatie. Verwondering maakte plaats voor onverschilligheid. Het kleine jongetje wat ooit zijn goede gevoel haalde uit de connectie met andere veranderde beetje bij beetje in een egoïstische volwassenen met enkel en alleen oog voor zijn eigen gevoel. 

De grootste zonde tegen onze medeschepselen is niet ze te haten, maar onverschillig tegen ze te zijn: dat is de essentie van onmenselijkheid.

George Bernard Shaw
Iers-Engels schrijver, criticus en Nobelprijswinnaar literatuur (1925) 1856-1950

Mijn wens is inspireren. Elke dag leren. 
Mijn wens is motiveren. Blijven proberen.
Mijn wens is het tij te keren. Vliegen, zonder vleugels of veren.

Vliegen door het leven, als een Boeing 747. Een zin uit een van mijn vorige blogs, vandaag herhaald enkel en alleen om te beschrijven hoe het voelt. Waar de Boeing 747 is gemaakt om te vliegen, ben ik gemaakt om te zoeken naar de zin van het leven. De krachten van eenieder belichten. Ogen laten zoeken naar een gezamenlijk doel. Leven vanuit eigen kracht. Ik, jij, iedereen. Dat is mij wens, mijn droom of mijn ideaal. Ik geloof dat wij allemaal onze kracht hebben, onze eigen specialiteit. Net zoals de Boeing gemaakt is om te vliegen, en zijn ontwerp direct verbonden is aan de natuur. Zo geloof ik in onze eigenheid, onze eigen kennis en kunde, stuk voor stuk gevormd door diezelfde natuur. We hoeven dat pad alleen te volgen. 

Een mens maakt deel uit van het geheel, dat door ons “het universum” genoemd wordt. […] Onze taak moet zijn dat we onze cirkel van compassie vergroten, zodat alle levende wezens en de gehele natuur in al haar schoonheid erdoor omvat worden.

Albert Einstein
Duits – Amerikaans natuurkundige 1879-1955

Aan het einde van de rit, willen we allemaal een bord eten, leuke mensen om ons heen, en een gelukkig leven. Al mijn hele leven ben ik opzoek naar wat ik wil, waarom ik dat wil, en hoe ik dat moet doen. Eerlijk, ik heb meer fouten gemaakt dan vooruitgang geboekt. Ik ben tegen de muren aan geknald, heb mijzelf in de afgrond gestort en ben er weer uit gekropen. Ik heb opgegeven, getwijfeld om het einde zelf op te zoeken, een punt te zetten achter al mijn ellende. Toch ben ik er nog, en voel ik me sterker dan ooit tevoren. Mijn zoektocht, de achterliggende boodschap en mijn koppigheid geven mij kracht. Het gevoel van verbinding is mijn benzine. Ik ben niet alleen, ik ben een deel van een groter geheel.

Ik heb niet alle antwoorden, en wil ook niet overkomen als of ik dat heb. Gister was mijn passie aan het woord. Soms ben ik geneigd om te verwijten. Het vuurtje in mij wil verandering, het liefst nog vandaag. Ik zie een afstand. Voel de verschillen en heb gekozen om te leven in afzondering. Vrij van het oordeel van de mensen om mij heen, vrij om te zijn wie ik wil zijn. En door deze keuze, de keuze om trouw te blijven aan mijzelf. Zie ik een zeker probleem. Polarisatie. De ene groep tegen de andere, de andere tegen de een. Dat is wat ik wil veranderen. Daar wil ik heen. Ik zeg dan ook… alleen voor één, en één voor allen!

We kunnen helen noch bouwen als, enerzijds, de rijken van onze samenleving de armen zien als een horde irritante figuren of, anderzijds, de armen achteroverleunen en liefdadigheid verwachten.

Nelson Mandela
Zuid-Afrikaans advocaat, politicus en anti-apartheidsstrijder 1918-2013

Leave a Reply

en_USEnglish