0
Andy van Berkum
Hey, daar ben je weer! Een terugkerend lezer, een goed begin! Maar een begin is niets meer dan een mislukte poging, als je stopt met stappen maken. Dus ik ga door.

Vandaag schrijf ik deze tekst als toevoeging aan de tekst van eergisteren. De tekst over drugs, en hoe de drugs niet het probleem waren. Vandaag zal ik met een vergrootglas de echte reden proberen uit te vergroten, zodat het probleem wat zo diepgeworteld in mij zat voor eens en altijd boven water komt. Een verhaal over wiet, de uitweg van mijn verdriet!

Allereerst wil ik het met jullie over verdriet hebben. Ik wil het woord verdriet belichten en kijken hoe het in dit verhaal zijn betekenis vindt. Het is een groots woord met een zware lading. Het woord verdriet doet mij denken aan de pijn die ik heb veroorzaakt bij mijn ouders. De pijn die hun hebben moeten ervaren tijdens mijn tijd als ‘probleemkind’. Hun kleine jongen, groeide op en veranderde in een blowende, door het leven chillende en vooral niets serieus nemende tiener. En als ouder, wil je enkel het beste voor je kind. Dus ik snap dondersgoed dat mijn keuzes niet echt de gewenste waren. Toch voelde het voor mij op dat moment als de enige juiste keuze.

Verdriet is het gevoel dat ik ervaarde wanneer ik met bloed doorlopen ogen het huis binnensloop in de veronderstelling dat mijn ouders op bed lagen. Enkel om verrast te worden door een viertal ogen dat mij vanaf de bank aanstaarde, met een blik van teleurstelling. Teleurstelling, omdat hun kind wederom een avond lang zijn gevoelens weg rookte, zijn leven leek te vergooien en vooral ook precies datgene deed wat ze niet wilde. Het gekke is dan ook, dat beide partijen verdriet hadden, en beide partijen simpelweg het juiste wilde. Mijn ouders wilde dat ik goed terecht zou komen, en ik, ik wilde gewoon een leuk leven! En de wiet, mijn hele levensstijl, het zorgde voor precies dat. Het was een manier om weg te lopen voor de realiteit. Het verdriet wat in mij zat, dat was het laatste wat ik onder ogen wou komen.

Eerlijke mensen kennen het verdriet, oneerlijke mensen lopen ervoor weg. 

Habakuk II de Balker
Nederlands dichter (ps. van Harry ter Balkt)1938-2015

Een leuk leven. Dat willen we toch allemaal? Voor mij was dit dan ook de reden dat ik zoveel blowde. Weglopen voor verdriet, weglopen voor de verveling, voor de doelloosheid. Dat was de enige bekende weg voor mij! Maar goed, ik dwaal af…

Het vergrootglas. Dat is de bedoeling van deze tekst. Alle vertrouwen in mijzelf, zonder echt te vertrouwen in mijzelf. Best apart, toch was dat de realiteit. Ik had geen idee wie ik was, wat ik leuk vond of wat ik wilde doen met mijn leven. Maar toch klampte ik krampachtig vast aan hetgeen dat ik kende. De destructieve levensstijl was mijn houvast. Helemaal niet gek dat ik dan ook het zelfvertrouwen miste om daadwerkelijk aan de slag te gaan. Door de jaren heen had ik een prachtige façade opgebouwd, een levensecht masker. Voor de mensen om me heen leek het allemaal koek en ei, maar diep van binnen voelde ik me leeg en verloren. Doelloos is de oorzaak, onrust het gevolg.

Onrust. Alsof ik geen doel had om voor te leven, geen reden voor mijn bestaan. Ja, ik had mensen om me heen. Ja, ik deed leuke dingen. Ik werkte, verdiende geld, had mooie kleren, leefde een ‘leuk’ leven. En toch was daar die doelloosheid. Op momenten van rust, momenten dat ik even alleen was, duurde het nooit lang voor het gevoel kwam bovendrijven. De verveling. Een gevoel, alsof ik iets moest gaan doen, alsof ik iets miste. De oplossing was simpel. Blowen, chillen met vrienden of wat dan ook. Alles wat me een goed gevoel gaf. Een leuke film op netflix, een dag series bingen op netflix, hele dagen gamen. Afleiding. Nog zo een alles omvattend woord. En in onze samenleving, altijd binnen handbereik. Tenminste, voor de corona crisis. Nu is het lastiger om te vluchten, nu is het lastiger om jezelf af te leiden.

Dat is dan ook de reden dat ik zo dankbaar ben. Dankbaar voor het feit dat ik niet meer afhankelijk ben van de afleiding. Dankbaar dat ik weet dat het anders kan, dat die onrust kan verdwijnen. En vooral ook trots, trots op mijzelf dat ik van zo ver ben gekomen. Dat ik de verantwoordelijkheid heb gepakt en ben begonnen met beginnen. En blij, dat ik de twijfel over een beter leven heb omarmt. Want het was de twijfel die alles deed veranderen.

Twijfel is het begin van wijsheid.

Aristoteles
Grieks filosoof 384 v.C. – 322 v.C.

De doelloosheid veranderde in volmaaktheid. Alsof ik voor het eerst één met mijzelf was, één met mijzelf en een deel van de wereld om mij heen. Voor mij voelt het alsof ik eindelijk oprecht, en intens gelukkig ben. Ik heb een reden om te leven, een doel voor mijn bestaan. En het begon allemaal toen ik stopte met vluchten. Het begon bij mijzelf. Ik pakte de controle!

Herken jij jezelf? Komt het bekend voor?

Ik ben er voor je, ik wil mee helpen zoeken, ik wil je steunen en bijstaan. Ik kan je tools aanbieden en de juiste vragen stellen. Ik zal naar je luisteren en zonder oordeel met je meedenken. Ik weet hoe het is om te dwalen door het leven, maar ik weet ook hoe het is om je doel te vinden. En de weg daarnaartoe, ook die heb ik bewandeld! Ik kan het niet voor je doen, maar ik kan je wel helpen. Het begint bij jezelf, luister naar je hart.

Niemand kan vluchten voor zijn hart. Daarom is het beter te luisteren naar wat het zegt.

Paulo Coelho
Braziliaans schrijver 1947-

Leave a Reply

en_USEnglish