Oh man, hoe ga ik beginnen. De afgelopen week is weer een week voor in de boeken. Naast het feit dat ik weer een aantal geweldig mooie mensen heb gesproken voor de podcast, is mijn leven beetje bij beetje vorm aan het krijgen. Werkelijk waar geen idee hoe, maar het gebeurd. Mensen komen op mijn pad, en de onzekerheid die ik voel brokkelt elke dag een beetje meer af. Ik voel me niet meer verloren, maar mijn kompas wijst me richting het ware noorden. Het gevoel dat ik een teleurstelling ben is verdwenen (voor nu dan), omdat ik weet dat fouten maken bij het leven hoort. Een leven dat de kracht heeft om deuren in je gezicht dicht te slaan, dromen te doen mislukken en emmertjes te doen overlopen.

Tegenslagen, teleurstellingen of fouten, zijn geen fouten, maar lessen.
Ik ben goed, zoals ik ben, omdat ik heb geleerd van gisteren.
PUNT.

Het leven is wat je overkomt terwijl je andere plannen maakt.

John Lennon
Brits rockmuzikant 1940-1980

Terwijl ik maanden geleden begon aan dit avontuur met bepaald plan, is dat plan inmiddels meerdere keren veranderd, bijgesteld en geëvalueerd. Flexibel meebewegen tot het plaatje klopt, het leven past en mijn gevoel schreeuwt JAAAAAAA. Het leven overkomt je, terwijl je andere plannen maakt. Ik voel hem, john. Het mooie is wel, dat de angst om nieuwe dingen te starten begint te veranderen in enthousiasme. En met elke geslaagde stap, voel ik mijn vertrouwen groeien. Het leven is zoveel leuker, als je doet wat je wilt doen.

Het kind in mij is terug, om nooit meer te verdwijnen!

Buiten spelen, dingen ontdekken en avontuur aangaan. Het is wat ik doe, en heeft mij gevormd tot wie ik ben. Talloze keren starten en ontelbare keren op mijn bek gaan waren slechts een onderdeel van de zoektocht naar mijzelf. Nu praat ik erover alsof het me totaal geen moeite heeft gekost, toch is dat verre van de realiteit. Er was een moment dat ik door de bomen het bos niet meer zag, zoals ik hierboven al omschrijf voelde ik mij onzeker, verloren en een regelrechte teleurstelling. Alles wat ik deed faalde, en keer op keer belande ik met open handen terug bij mijn ouders. Blind voor al het moois dat ik had meegemaakt. Ik was totaal gefocust op alle ellende!

Er is geen groter verdriet dan zich, in dagen van ellende, de tijden te herinneren toen men gelukkig was.

Dante
Durante (Dante) degli Alighieri, Italiaanse filosoof en dichter 1265-1321

Ja, ik had hele mooie dingen meegemaakt. Zo veel leuke herinneringen die stuk voor stuk het verdriet alleen maar groter maakte. Daar zat ik dan, met lege handen aan de eettafel van mijn ouders. ALWEER. Ik wilde zo graag, en iets in mij zei me dat ik tot zoveel moois in staat was, toch was de stap om weer opnieuw te beginnen gigantisch. De drempel, enorm. Aan de ene kant wilde ik mijzelf verschuilen, terwijl ik aan de andere kant geen andere optie zag dan doorgaan. Het verdriet was te groot om te blijven zitten! Opgeven was geen optie!

Ik begon opnieuw. Poging …?

Een nieuwe start is altijd eng. Toch voelt het deze keer anders dan alle andere keren. Het is niet zozeer een vlucht, of een ondoordachte keuze. Nee, dit keer is het mijn hele ziel en zaligheid die ik op tafel gooi. Mijn leven tot dit moment heeft me gevormd, om te doen wat ik nu doe. Mijn gevoelens, bleken een waardevolle boodschap te omvatten. Mijn gedachtes, bleken niet onveranderbaar en de destructieve gewoontes die ik mijzelf had aangeleerd, bleken net zo makkelijk af te leren!

Op dit moment voelt het goed, terwijl ik mijzelf een paar maanden geleden nog voor de kop sloeg. Ik had wel plannetjes, maar geen idee hoe ik het moest doen. Eenmaal gestart, duurde het niet lang voordat ik tegen de eerste muur aanrende. Diezelfde muur die mij mijn hele leven tegenhield bleek nu slechts een pauze moment. Even stilstaan, terugkijken van waar ik kom en bedenken hoe ik het ga aanpakken. Kan ik het niet alleen, dan zoek ik hulp. Is het één groot dilemma, dan open ik een gesprek. Als je weet dat je iets wilt, dan ga je door tot het er is… Je moet het zelf doen, niet alleen!

Wie het doel weet, voelt zich zeker, wie zich zeker voelt komt tot rust, wie tot rust komt kan vrede brengen, wie vrede heeft kan plannen maken, wie een levensplan heeft kan slagen.

Confucius
Chinees filosoof 551 v.C. – 479 v.C.

De muur brokkelt af, en de nieuwigheid rondom de podcast is verdwenen. Waar ik voorheen met zweethandjes en bij elkaar geknepen billen de eerste paar afleveringen opnam is het nu niet meer zo spannend, maar juist leuk.

Al mijn hele leven geniet ik van mooie gesprekken, het brengt mij vreugde! Toch was de stap om de gesprekken op te nemen behoorlijk groot. Mijn twijfel nog groter, en mijn beperkende gedachte altijd aanwezig. Wie ben ik om een podcast te maken, wat ik heb ik te vertellen? Het was een oud denkpatroon, toe aan vervanging. Het was een eerste stap. Net zoals de stap om een eigen website te maken, een blog te starten, of toe te geven dat ik door de bomen het bos niet meer zag. Als ik er zo over nadenk, is alles wat ik tot nu toe heb gedaan spannend tot het niet meer spannend is. Het is een proces, en begint het elke keer weer opnieuw. Je leert ervan genieten!

Het ene moment ben ik zeker van mijzelf, en bevind ik me op een roze wolk. Enkel en alleen om een paar uur, of een dag later totaal bevangen te zijn door een zekere onrust. Er zit iets tegen, of er wordt wat gezegd of iets loopt niet zoals je had verwacht. Je denkt stevig te staan, maar bent plots in disbalans. Het enige verschil is dat ik nu opmerk wat er gebeurd, ik laat mijzelf niet totaal overnemen door de gevoelens, maar ga ermee aan de slag! Ik open een gesprek, schrijf een verhaaltje of mediteer, wandel of doe whatever the fuck i feel like. Ik omarm de gevoelens en accepteer het leven.

Voor nu zijn het de coachingsgesprekken die mijn handen laten zweten. Het is iets wat bij me past, toch ben ik zenuwachtig. Het voeren van gesprekken doe ik al mijn hele leven, toch is dit totaal anders. Ik doorzie de situatie van de ander, en weet wat voor een impact mijn woorden kunnen hebben. Het is dan ook niet zo gek dat ik het goed wil doen. Ik bied een luisterend oor, en stel de vragen die er toe doen. Achteraf zijn de zenuwen slechts gezonde spanning en heb ik keer op keer geweldig mooie gesprekken, met mooie mensen. Geen maskertje op, maar maskertje af. Dat is de oplossing!

Al was het verrekte pijnlijk, om mijzelf te confronteren met het verleden. Kijken naar mijzelf, mijn eigen handelingen, gedachtes en gevoelens. Het bleek zo krachtig. Zelfkennis bracht me op dit punt. Zelfreflectie zorgde ervoor dat ik leerde van mijn fouten en het leven dat ik ooit zag als mijn grootste vijand is veranderd in een geliefde leraar. Gek dat ik dit ooit zou zeggen, maar een leven lang leren! I LOVE IT!

Ik daag je uit, kijk eens naar jezelf. Ga dat gesprek aan, schrijf over je gevoelens. SEEK DISCOMFORT!

Het is de moeite waard!

Zelfkennis is als een ziekenhuisbed: proper maar pijnlijk.

Oskar van der Hallen
Vlaams schrijver 1903-1979

Leave a Reply

en_USEnglish