Vier weken op weg, toch voelt het als een eeuwigheid geleden dat ik begon met mijn avontuur. Het voelt nog steeds raar wanneer ik op spotify mijn eigen pretgezicht zie. Het is wennen, maar voelt goed! Deels ben ik trots en deels ontevreden. Trots, omdat ik de stap heb gemaakt en doe wat ik doe. Ontevreden, omdat ik had verwacht dat ik er beter in zou zijn. Het ene gesprek is niet het andere, en de enige constante factor is mijn eigen gebrek aan voorbereiding. Vandaar dat ik vandaag even een berichtje met jullie deel. De lezers, en hopelijk luisteraars van mijn podcast. Het is een proces, en ik hoop dat jullie mij laten groeien, ondersteunen en toejuichen! Samen maken we er wat moois van! Dat is immers mijn doel. Alle neuzen dezelfde richting op! Het leven liefhebben. Geluk voor iedereen!

Liefhebben is niet naar elkaar kijken, maar samen in dezelfde richting kijken.

Antoine de Saint-Exupéry
Frans schrijver 1900-1944

Een goed begin is het halve werk. Je zou denken dat ik dat wel voortaan zou weten. Helaas is dat goede begin, meestal niet de manier hoe ik het aanpak. Zoals gewoonlijk stortte ik mijzelf vol geestdrift op dit project, en zoals ik van mijzelf gewend ben liep ik al snel tegen de muur. Ik besloot in foetushouding op bed te gaan liggen en te twijfelen aan mijn leven. Geen idee hoe ik het ging aanpakken. Ik kon wel janken! Waar ben ik in hemelsnaam mee bezig?

Voor jullie, de lezer of luisteraar is het eindproduct de podcast. De weg daarnaartoe is niet bekend en misschien ook helemaal niet interessant. Toch deel ik dit, en wil ik jullie vandaag een beetje meenemen op mijn reis. Een reis waar ik met mijn kop tegen de muur knal, met moeite blijf staan, en twijfel om te knielen voor het leven. Hoogmoed komt voor de val. Nou, daar ging ik. Plat op mijn gezicht! Sjaaaabaammm!

Ik ben al mijn hele leven enorm eigenwijs, koppig en hardleers en dat leek de komende tijd niet te gaan veranderen. Een recipe for disaster. Het was dan ook niet anders dan alle andere keren. Het idee begon in mijn hoofd, en zonder een gedegen voorbereiding begon ik aan het plannetje. Mijn eerste podcast set werd besteld, en het duurde niet lang voordat ik met mijn handen in mijn haar zat. Jeeeeeetje, wat veel draden. Hoe sluit ik dat aan. Het waren er denk ik 4, en enorm makkelijk om aan te sluiten. Toch had ik geen idee wat ik er mee aan moest en was ik na het inpluggen totaal overwelmed door het hele gebeuren. Zoals ze het zeggen in het Engels. Shit just hit the fan. Het werd ineens serieus, en ik, ik had geen idee wat ik aan het doen was. Het is niet allemaal koek en ei! De handdoek heb ik al meerdere malen in mijn hand gehad, twijfelend of ik hem in de ring zou gooien. Weer een droom mislukt, weer opgeven? Hoezo denk ik deze shit? Snel door voordat de gedachte me compleet overneemt. Achteraf was het aansluiten mega simpel, op dat moment behoorlijk stressvol. Als je dat zo zegt, verrekte logisch. Op dat moment allesbehalve. That’s life!

Eenmaal aangesloten kwam ik erachter dat ik na het opnemen niet zo makkelijk was als ik dacht. Geen ervaring, geen kennis over dit soort dingen, en ik dacht dat ik het wel even zou doen. Suprise, suprise. Dat was niet het geval, want de standaard van de microfoon brak al af de eerste keer dat ik hem naar me toe trok. Het was rotzooi, en die paar honderd euro was al het geld te veel. Daarnaast leken de instellingen van mijn macbook ineens op Hebreeuws, een taal die ik niet beheers. Voor de mensen thuis, het ging gewoon kut. Toen bedacht ik me ineens iets, wat ik mijzelf keer op keer had ingeprent. Je hoeft niet alles zelf te kunnen, als je iemand kent die het kan! Ik ging eens kijken in mijn netwerk, en op zoek naar iemand met ervaring in de muziekwereld. Ik gaf niet op, maar zocht naar een oplossing. 

Onze grootste zwakheid ligt in opgeven. De meeste zekere manier om te slagen is om het nog een keer te proberen.

Thomas Alva Edison
Amerikaans uitvinder en oprichter van General Electric 1847-1931

Tegenslagen stapelde zich op, en ik leerde af om te denken dat ik het allemaal eventjes zou kunnen en doen. De bloedvlek op de muur groeide met elke keer dat mijn kop ertegenaan was gevlogen. Toch gebeurde er dit keer iets anders dan alle andere keren in mijn leven. Ik ging niet weg met de staart tussen mijn benen, maar ging opzoek naar een oplossing. De afgelopen maanden waren niet voor niks geweest. Mijn aanpak begon zijn vruchten af te werken en ik, ik ging opzoek naar een andere weg. Ik stuurde de bestelde rotzooi terug en besloot eens flink in de buidel te tasten. Mijn laatste spaarcentjes pompte ik in de nieuwe set, en ik was ready to rumble.

De set die ik bestelde was een serieuze stap. Het geld wat ik gebruikte om de set te betalen was er eigenlijk niet en ik dook in het diepe. Geen angst voor de toekomst, of zorgen om geld maar vertrouwen. Het komt allemaal wel goed. Dat vertrouwen vervulde me met energie en tot het moment dat ik de set ontving zweefde ik op een roze wolk. De wolk veranderde helaas snel in de donderwolk die ik zo af en toe weg moet blazen. Het probleem wat ik voorheen had, was niet veranderd. Ik had niet opeens kennis over het opnemen van een podcast. Ik voelde me een kwakzalver, charlatan of simpelweg een prutser.

Voorspoed is een groot leraar; tegenslag een nog grotere.

William Hazlitt
Engels schrijver 1778-1830

Het is gek, dat je in je hoofd zoveel kracht hebt om je eigen leven zuur te maken. Van het ene op het andere moment voelde ik me klote, en zag ik geen uitweg meer. Gelukkig had ik de maanden daarvoor mijn hoofd getraind om met dit soort situaties om te gaan en kwam ik al snel met een oplossing. De zooi aan de kant schuiven, wandelen, en lekker focussen op iets anders. Een wandeling, wat eten en een paar youtube filmpjes later ging ik weer aan de slag. Poging 12341, althans zo voelde het. Ik was nog amper begonnen, en had mijzelf al 10x gevraagd waar ik in hemelsnaam mee bezig was. Wat een goed begin wel. Hahaha. Andy, de dramaqueen issa real thang! 

De introductie heeft me wel 200 takes gekost denk ik. Zonder voorbereiding, wetende dat de boodschap van binnenuit kwam dacht ik wel even een half uurtje vol te lullen. De boodschap kwam uit mijn tenen, toch leek hij niet verder te komen dan mijn enkels en keer op keer stotterde ik, raakte ik de draad kwijt of klonk het gewoon alsof ik een of andere prutser was die even zijn levensverhaal kwam vertellen. Wat ook echt zo was. Ik besloot het anders aan te pakken, en plots kreeg ik een idee. Ik had in de maanden daarvoor een presentatie gemaakt over mijn leven, tadaaaa, het antwoord kwam op mijn pad. Ik ging door. Opgeven kan niet, als hetgeen je doet is wie je bent! Eindelijk was ik in beweging, eindelijk hield ik vol en eindelijk voelde ik mijn energie leven weer door het dak stijgen. Ik was weer dat kleine mannetje die de tijd van zijn leven had. Ik had mijzelf aangejakkerd en begon te bewegen! 

Laat degene die de wereld in beweging wil zetten, eerst zelf in actie komen.

Socrates
Grieks filosoof 469 v.C. – 399 v.C.

Met elke aflevering die ik online gooi ben ik toe aan een nieuwe onderbroek aangezien mijn onderbroeken worden volgescheten en het angstpoepje niet in mijn wasmachine terecht komt. Het is nieuw, en eng! Maar dat houdt me niet tegen. Ik faal en ga af, dat sterkt mij karakter. Ik praat het goed zoals je ziet, want ik ben mijn eigen motivator. IK BLIJF GAAN! Opgeven is geen optie! Het is de dood, of de gladiolen!

De innerlijke tweestrijd win ik op het ene vlak, en meteen daarna dient er weer iets anders aan waartegen ik moet strijden. Het ene moment bevind ik me op een roze wolk, en het andere moment ben ik gevuld met twijfel. Twijfel over het pad wat ik bewandel, twijfel over de stappen die ik heb gemaakt, de stappen die ik nog moet maken, of precies de stap die ik op dat moment zet. Toch is twijfel slechts een hersenspinsel en besluit ik keer op keer de twijfel van tafel te vegen en door te gaan. Het is mijn gedachte, en ik, ik ben baas in eigen hoofd!

Tegen de muur aanlopen ben ik voortaan gewend. Mijn hele leven hebben mensen al een mening over me. Goed of slecht, gepest of veroordeeld, gesteund of begrepen. Het maakt aan het einde van de dag niet uit wat andere zeggen. Ik moet het zelf doen, en de meningen van andere gaan mij er niet bij helpen. Toch is het de hulp van andere, het begrip van de mensen om me heen en de steun van een aantal mensen waardoor ik aan de slag ben gegaan. Nu ik eenmaal bezig ben, laat ik niet meer los. Dat is dankzij hen! BEDANKT! Als je dit leest, weet je dat je er wat mee te maken hebt. Pak die veer, en draag hem met trots. Je bent een wereldverbeteraar en dat is prachtig! Maargoed, hoe graag ik ook aardig gevonden wil worden, of die erkenning en waardering wil krijgen. Aan het einde van de rit, kan ik daar niks mee betekenen voor een ander. Maar wat dan wel?

Mijn eigen goede gevoel, dat is wat telt. En naarmate de tijd verstrijkt en ik stap na stap de gewenste richting in beweeg lijk ik steeds meer controle te krijgen in mijn bovenkamer. Mijn twijfels nemen af, mijn gevoelens van angst lijken te verdwijnen. Tot er weer iets nieuws opkomt, een nieuwe stap, een onverwachte gebeurtenis. Op dat moment voel ik me weer terug bij af, hetgeen is nog ingewikkelder dan de problemen van voorheen, de stappen die ik moet zetten zijn moeilijker en mijn hoofd lijkt te ontploffen. Dan is het de routine, de gewoonte die de uitkomst bepaald en ben ik dankbaar voor de tijd die ik heb besteed om van deze routine mijn gewoonte te maken!

Kies altijd de weg, die de beste schijnt te zijn, hoe ruw hij ook moge zijn. De gewoonte zal hem gemakkelijk maken.

Pythagoras
Grieks filosoof en wiskundige 580 v.C. – 504 v.C.

Allereerst bedankt voor jullie geduld! Zonder jullie zou het voor niks zijn. Toch wil ik jullie wat meer deel maken van de show. Ik wil groeien, en dat kan alleen maar door fouten te maken. Dat is dan ook een motto wat perfect aansluit bij mijn leven.

Ik maak fouten, en fouten maken mij!

Toch ben ik erop gebrand om beter te worden, en te leren van mijn fouten. Dat is dan ook waar ik jullie nodig heb. Jullie mening, jullie feedback en vooral ook jullie zegeningen. Als jullie zo vriendelijk willen zijn om mij te helpen in mijn ontwikkeling kan ik jullie beloven dat ik in de toekomst zal groeien en dat de afleveringen alleen nog maar leuker zullen worden.

Een van de fouten waarvan ik heb geleerd is het gebruiken van forms op mijn website, ik heb geen idee wat ik fout doe. Maar ik krijg de mailtjes niet binnen die middels deze forms worden ingestuurd. De les is geleerd, de forms zijn verwijderd. Ik wil jullie dan ook vragen om mij direct een berichtje te sturen via de mail, insta of LinkedIn. 1000 maal dank!

Tot snel!!

Leave a Reply

en_USEnglish