Stel je eens voor, je voert een gesprek. Na 5 á 10 minuten is alle goede vorm verdwenen, en met elk woord wat je zegt voel je jezelf in het nauw gedreven. Wat je ook zegt, hoe je het ook brengt, alles komt verkeerd aan. Je gesprekspartner is BOOS. Het gesprek, wat ooit zo vriendelijk begon, is uitgemond in een regelrechte discussie. Er valt geen stad of land mee te bezeilen en het is verre van een goed gesprek. Wat is er gezegd? Wat is er gebeurd?

De mens die in een crisis verkeert, vertrouwt vaak niet meer op een gesprek, omdat de belangrijkste voorwaarde daartoe – het vertrouwen – voor hem teloor is gegaan.

Martin Buber
Oostenrijks-Israëlisch theoloog en filosoof 1878-1965

Je gesprekspartner is boos. Gekrenkt in zijn of haar gevoel. Misschien is de ander gewoon heel gevoelig, of misschien zijn jouw woorden wel heel direct en hard. Wie weet een beetje van beide. Als jong mannetje stond ik bekend om mijn opvliegende karakter. Terugkijkend naar die tijd, besef ik me dan ook goed dat er niet veel nodig was om mij uit de tent te lokken. Maar hoe kwam dat dan? Wat zorgde er voor dat ik keer op keer een liet uitmonden in een explosie van gevoel. Simpel, ik werd geraakt in mijn gevoel, en dat was de enige manier hoe ik dat kon uiten. Het gekke is dan ook, dat de woorden waardoor ik ontplofte, vaak niet eens gezegd werden om mij te kwetsen. Ik was gewoon enorm gevoelig!

De eigenliefde, zo gevoelig wat haarzelve betreft, beseft zelden de gevoeligheid van anderen.

Daniel Stern
Frans schrijfster (ps. van Marie C.S. de Flavigny) 1806-1876

Een klein voorbeeldje uit mijn persoonlijke verleden. De manier hoe ik vaak reageerde op een simpele en begrijpelijke vraag van mijn ouders om bijvoorbeeld mijn schoenen op te ruimen die ik midden in de kamer had laten slingeren, was vaak boos, geïrriteerd of simpelweg gefrustreerd. Boos omdat er wederom iemand bepaalde dat wat ik deed niet goed was, geïrriteerd omdat er wederom iemand bepaalde hoe ik mij moest gedragen, en gefrustreerd omdat ik diep van binnen gewoon geaccepteerd wou worden. Het was totaal onverdiend, en vooral ook dis-respectvol richting mijn ouders.

Ik was boos, boos op de wereld en dat reageerde ik af op mijn ouders. Niet bewust om hun pijn te doen, maar simpelweg uit gewoonte. Het was een verdedigingsmechanisme en eigenlijk schreeuwde ik ‘laat me me rust’, omdat ik al mijn hele leven te horen had gekregen dat wat ik deed niet goed was, dat ik hoe ik mezelf gedroeg onacceptabel was en dat ik als persoon gewoon niet goed was. Nu weet ik dondersgoed dat dat niet de boodschap was van mijn ouders, en snap ik dat het vervelend is als het een rotzooi in huis is, omdat ik te lui was om mijn eigen rotzooi op te ruimen. Toch zat er zoveel meer achter. Mijn reactie, is in mijn ogen te begrijpen. En dat begrip, dat is nu net hetgeen wat ik wil belichten. Want achter elke handeling, schuilt een gedachte! Laten we eens kijken naar mijn gedachtegang.

Om helder te zijn moet de geest absoluut tot rust zijn gekomen en volslagen stil zijn, dan is er werkelijk begrip en daarom is dat begrip handeling.

Krishnamurti
In India geboren spiritueel leraar 1895-1986

Als kind ben ik gepest. Leraren hadden geen idee hoe ze met mij moesten omgaan, ik was druk, snel afgeleid en vooral ook stront vervelend. Met een enorme werkdruk, een overschot aan kinderen in de klas en het feit dat ieder kind gewoon verdiend om goede scholing te ontvangen. Heb ik nu, op 30 jarige leeftijd respect voor de keuze van de leraren om mij op de gang te zetten. Zodra ik uit de klas was, keerde de rust terug en kon de les wederom hervat worden. Toch deed het iets met mij als kind, ik begon te twijfelen aan mijzelf. Mijn kracht, het zelfvertrouwen begon beetje bij beetje te verdwijnen. De pijn die daarmee gepaard ging, kwam dan ook meteen naar boven als bijvoorbeeld mijn ouders me een simpele taak gaven. Ik was een rebel, rebel tegen elke mogelijke vorm van autoriteit. Is dat gek? Als je vanaf extreem jonge leeftijd gestraft wordt voor wie je bent? Gestraft voor je houding, afgezonderd van de groep, alleen op de gang!

Als straf niet de geest bereikt en de wil niet buigzaam maakt, verhardt zij de schuldige.

John Locke
Engels filosoof 1632-1704

Leave a Reply

en_USEnglish