Het is een pijn, haast niet met woorden te omschrijven. Een gevoel, wat je het liefst wil vermijden. Een situatie die je het best met lijden kunt omschrijven. Je voelt je gevangen, opgesloten in je eigen lijf. Onderdrukt door je eigen gedachte. Gevangen in je eigen routine. Je wilt het eigenlijk niet benoemen. Want diep van binnen weet je dat het anders kan. Diep van binnen weet je dat er een uitweg is. Een uitweg uit deze ellende. Een eind aan de lijdensweg. Een nieuw begin.

Het leven dat je leeft voelt aan als een onmogelijke situatie. De enige oplossing die je hebt lijkt vluchten, elke handeling een afleiding, elk moment een remedie. Genieten van het moment, is met de tijd veranderd in een moment genieten. Toch komt er na dat moment, altijd weer de realiteit. Onontkoombaar, wat je ook lijkt te proberen. Het doet pijn, veel pijn!

De ergste pijn … is niet de pijn die je op dat moment voelt, het is de pijn die je later voelt als je er niets aan kunt doen. Ze zeggen dat die tijd alle wonden geneest, maar we leven nooit lang genoeg om dat te testen.

José Saramago
Portugees schrijver en Nobelprijswinnaar Literatuur (1998) 1922-2010

Je geluk is afhankelijk van wat je doet. Je leven, dat voelt verloren. Elk moment gaat weer voorbij, en met elk passerend moment voelt het als een stap terug in de tijd. Het is als een film, vastgelopen op één fragment. Continu dezelfde stappen, vast in één moment. De uitweg lijkt een droom, en dromen, die zijn bedrog. Althans, dat lijkt zo. Je hoofd vecht tegen je gevoel. Een strijd, waarvan je niet weet hoe te beginnen. Ik kan het weten. Ik stond ooit op die plek. Mijn grootste plannen, stuk voor stuk mislukt. Met de tijd werden de plannen minder groots, mijn dromen minder optimistisch en eerlijk, met verloop van tijd was zelfs een belofte aan mijzelf te veel gevraagd! Ik gaf op, ik was aan het eind van mijn latei. Ik was verloren.

Wie vecht kan verliezen. Wie niet vecht, is al verloren.

Bertolt Brecht
Duits – Oostenrijks schrijver 1898-1956

Opgeven, is toegeven. Toegeven dat je hebt gefaald. Toegeven dat je niet meer in je hebt. En vooral toegeven dat iedereen die ooit slecht over je gesproken heeft gelijk had. Toegeven dat de leraren die zeiden dat er niks van je terecht zou komen, gelijk hadden. Toegeven, aan je omgeving dat ze gelijk hadden toen ze zeiden dat je niks voorstelde. Maar vergeet je omgeving, vergeet iedereen die ooit iets tegen je heeft gezegd. Het is vooral toegeven aan jezelf, dat jij niet beter kan! Je tekent, voor het leven wat je leeft. Terwijl je dondersgoed weet dat je meer kan bereiken. Teken niet!

Neem geen genoegen met minder dan dat je verdient. BLIJF KNOKKEN.

De strijd is nog amper begonnen. Het einde is zo dichtbij. Want hoe je het went of keert, dat einde, dat ben JIJ! Jij hebt de controle, jij hebt de macht en de kracht om je leven te veranderen. Begrijp me niet verkeerd, het is niet een knopje dat je kunt omzetten. Een simpele keuze of een makkelijke weg. Het is een strijd die jij met jezelf moet aangaan. Een gevecht tegen je eigen gedachte. Een gevecht tegen je eigen gedrag. Een nieuw begin, en elke dag, opzoek naar de verloren lach. Het is een keuze, en die keuze is aan jou!

Het menselijk gedrag wordt niet bepaald door de omstandigheden die de mensen tegenkomen, maar door de beslissingen die zij zelf nemen.

Viktor Frankl
Oostenrijks psychiater 1905-1997

Als ik ervoor kiest om geen keuze te maken, dan is dat ook een keuze. Kies ik ervoor om de knoop niet door te hakken, is dat ook een signaal wat ik stuur naar mijn hersens. Met elke dag, elk moment, en elke keer dat ik opgeef, versterk ik het slechte beeld van mijzelf. Het is simpelweg, toegeven dat je meer waard bent, en nooit meer opgeven. Hoe vaak je ook op je gezicht gaat. Hoe vaak je ook faalt. Falen is niet het probleem, maar het opgeven wat daar uit voortvloeit. Dat is het probleem. Het verloren geloof, het tekort aan vertrouwen. Op jezelf vertrouwen.

Weet je wat het gekke is… Ik heb altijd moeite gehad met mensen vertrouwen, en om mensen te beoordelen keek ik naar de manier hoe ze mij behandelde. Best logisch, want als iemand goed is voor je. Dan ben je eerder geneigd om die persoon te vertrouwen. Maar ik was me totaal onbewust dat de reden van mijn gebrek aan zelfvertrouwen, mijn slechte zelfbeeld en het verloren gevecht. Een direct gevolg was van de manier hoe ik mijzelf behandelde.

Ik was een kind, gevangen in een volwassen lichaam!

Als een kind zocht ik steeds maar weer naar wat leuks om te beleven. Steeds weer belande ik op dezelfde weg. De weg van de minste weerstand. The easy way out.

Keer op keer besloot ik mijn eigen belofte te verbreken, keer op keer ging ik op mijn knieën voor het leven. Dondersgoed wist ik wat de oplossing was, toch liet ik het kind in mij winnen. Het was aangeleerd gedrag. Ooit is het begonnen bij mijn ouders. Zeuren tot ik gelijk kreeg, zeuren tot ik had, wat ik wilde hebben. Het zeuren was nog steeds mijn tactiek, alleen dan deed ik het niet meer bij mijn ouders, maar bij mijzelf. Het stemmetje in mijn hoofd was als een kind dat continu aan mijn been hing, op zoek naar dat snoepje.

Mijn band met mijn ouders was met de jaren verslechterd, mijn contact met de buitenwereld drastisch verminderd en ik, ik was dan ook meer een kluizenaar dan een nuttig onderdeel van de samenleving. Mensen ontweek ik, plekken werden vermeden en mijn leven, wat ooit zo sociaal was, veranderde in een eenzame strijd. Een strijd tegen mijn eigen gezeur. Een strijd, die net zoals vele oorlogen, niet in 1 dag gevochten was.

Begin langzaam, maar hou vol waarmee je begonnen bent.

Bias van Priëne
Grieks filosoof 6e eeuw v. Chr.

Begin klein, met kleine stapjes. Vier overwinningen en wees blij met elke vooruitgang. Je moet het zelf doen, maar niet alleen! Ik heb niet alle antwoorden, maar ben bereid om naar je te luisteren. Ik ken je pijn, en hoe het voelt om de strijd met jezelf aan te gaan. Ik heb vertrouwen in jou, je hoeft alleen maar een begin te maken! Stap 1, dat is wat telt. Al zet je hem 100x. Zolang je blijft vechten is er hoop! Zolang je blijft proberen, ga je vooruit! Faal je, en probeer je opnieuw. Dan heb je niet opgegeven, maar ben je bezig met volhouden. Het is een proces, en zoals alles gaat dat gepaard met vallen en opstaan. JIJ KAN DIT, ZET HEM OP!!!!

Leave a Reply

en_USEnglish