Zittend aan mijn bureau, met de pen in mijn hand. Terwijl de minuten voorbijschieten en aanvoelen als seconde, wordt het ene woord voor het ander op papier getoverd. Mijn woorden, mijn gedachte… Ze zijn aan elkaar verbonden, nog voordat ik goed en wel de gedachte heb, staat het woord al half op de pagina. Het is alsof er in mij, een kleine man op een typemachine zit te dirigeren. De woorden komen uit het niets, het gaat automatisch. Het voelt alsof dit, precies datgene is wat ik moet doen. Eventjes de tijd nemen om stil te staan bij wat er allemaal gebeurt in mijn leven. Een leuke vrouw in mijn leven, maar toch niet de juiste. Een relatie aangegaan, een relatie verbroken. Van rekening houden met, toch weer alleen. Allemaal in een tijdsbestek van een paar maanden.

Voor het eerst in lange tijd kon ik de slaap niet pakken, voor even was ik verdwaald in gedachte. Voor het eerst in lange tijd, was IK niet mijn gedachte de baas, maar de gedachte mij. Ik was aan het piekeren. De gevoerde gesprekken kwamen terug in gedachte, woord voor woord werden ze herhaald. Herhaald tot het moment dat het me duidelijk werd, waar ik de situaties beter had kunnen aanpakken. Waardoor ik reageerde zoals ik reageerde en hoe ik wellicht sommige gesprekken beter had kunnen laten verlopen.  Want ook al zit er aan elk verhaal 2 kanten, het is nog steeds mijn eigen kant waarin vooruitgang geboekt kan worden. Mijn woorden die ik had kunnen controleren, en mijn gedachte die ik had moeten beheersen.

Terwijl de tekst in mijn schriftje langer werd, de bladzijdes elkaar opvolgen, en mijn ontwikkeling voor mijn idee een stap vooruit maakte. Waren het niet alleen mijn gedachtes die aan verandering onderhevig waren. De eens zo donkere kamer, werd inmiddels verlicht met een zekere roze gloed. De zon komt op, en daarmee wordt het duister uit de eens zo donkere kamer verdreven. Het mooie is, dat niet alleen de kamer werd verlicht. Maar ook de teksten die ik had geschreven, in combinatie met de opkomende zon, verlichte mijn ziel. Een magisch momentje. 

Van leven in het duister van de nacht, gevangen in gedachte, twijfelend over de gemaakte stappen en genomen keuzes. Naar het licht van de dag. Het licht wat gepaard gaat met rust, rust afkomstig van het gevoel dat ik de goede keuze heb gemaakt. Dankbaarheid voor de ervaring en een gevoel van trots over hoe ik het allemaal heb aangepakt. 

Geen ruzie, geen stekende woorden. Nee gewoon rustig, duidelijk en direct. Eerlijk zeggen waar het op staat, dat is immers het enige wat ik kan doen op zo een moment. Opkomen voor jezelf en je gedachte uitspreken. Allemaal terwijl je rekening houdt met het gevoel van de ander. Het enige wat ik kan controleren, is hoe ik met de situatie omga. Hoe graag ik ook zou willen veranderen wat er gebeurt, de gedachte en handelingen van een ander persoon kan ik niet veranderen. 

Er bestaat een zeker teken van zelfkennis; het aan zichzelf meer gebreken opmerken dan aan anderen.

Friedrich Hebbel
Duits schrijver 1816-1863

One Comment

Leave a Reply

en_USEnglish