Het was even stil, geen blog om te uploaden, geen vooruitgang met de website. Toch toverde ik mijn gedachtes op papier. Geen gerichte tekst, maar gevulde bladzijdes. Vele zinnen, toch bleef de boodschap uit. Even was de vaart eruit, de koers verdwenen en dobberde ik rond op open zee. Geen wind in mijn zeilen of een rotor die mij deed voortbewegen. Enkel en alleen mijn eigen gedachtes die een loopje met mij namen. Mijn gedachtes schreef ik op papier, niet om mijn gevoelens te delen, maar om de confrontatie met mijzelf aan te gaan. Mijn hoofd tegen mijn gevoel, mijn denken tegenover het voelen. Gevangen in gedachte, de plek waar doen veranderd in denken.

Wat gebeurt er in mijn hoofd?
Hoe komt het dat dit gebeurt?
En wat doe ik ermee?

Voor degene die mij niet persoonlijk kennen, ga ik vandaag een beetje in op mijn verleden. Het is een persoonlijke tour, omdat de antwoorden op mijn vragen, de reden achter mijn gedrag en vooral ook de oplossing voor het probleem daar te vinden is. Een kijkje in mijn verleden, om te begrijpen wat er de afgelopen dagen is gebeurd. Even ontrafelen waar het mis ging, en hoe ik het in de toekomst kan vermijden.

Verlies nooit de hoop, ook niet in de donkerste uren van wanhoop; het heerlijkste merg bevindt zich in de hardste beenderen.

Hafez
Perzisch dichter en mysticus 1320-1390

Wat gebeurde er in mijn hoofd?
Degene die de oude Andy kende, weten dat ik het liefst wegrende voor mijn verantwoordelijkheden. Als het moeilijk werd, was ik verdwenen. Niet omdat ik het niet aankon, maar omdat ik dacht dat ik het niet aankon. Het is een simpel feit, zelfvertrouwen zorgt voor een vertrouwen in je eigen kunnen. Als je een gebrek aan zelfvertrouwen hebt, is het een logisch gevolg dat je in de veronderstelling bent dat je iets niet kunt. Als het serieus wordt en je geen manier weet om het werk te verrichten, is het helemaal niet zo gek dat je dichtslaat. Het gekke is, dat dit bij mij niet eens zo zeer een bewuste gedachte is. Het is niet duidelijk, dat het de onzekerheid is die de kop opsteekt. Als ik iets moet doen, wat ik nog nooit heb gedaan. Dan blokkeer ik, de weg voor me houdt op te bestaan en ik zie enkel en alleen de muur die ik ineens heb opgetrokken. Een blokkade die er voor zorgt dat de wereld op houd te bestaan. Even zie ik alleen nog maar de onmogelijke taak die mij is opgelegd. Even heb ik het Spaans benauwd. Even, niet voor altijd!

En als ik überhaupt iets weet, is het dat een muur slechts een muur is en niets meer. Het kan worden afgebroken.

Assata Shakur
Afro-Amerikaans politiek activiste 1947-

Hoe komt het dat dit gebeurd?
Het is nieuw, spannend en ik heb er geen ervaring mee. Mijn oude denkpatronen komen boven drijven en binnen no time geloof ik weer in mijn eigen onkunde. De negatieve gevoelens wil ik vermijden, en voor ik het weet begin ik mijzelf af te leiden om niet te hoeven voelen. Alle afleiding die de wereld te bieden heeft zorgt voor een tijdelijk goed gevoel. Toch is dit goede gevoel niet wat ik zoek, en ben ik me bewust van het feit dat het goede gevoel slechts tijdelijk is. Het duurt dan ook niet lang of er komt een gevoel opzetten van teleurstelling. Mijn tijd, het enige kostbare wat ik heb, besteed in aan het afleiden van mijn slechte gevoel. Ik weet van binnen dat het niet goed zit, en weet ook dondersgoed dat er niks gaat gebeuren als ik ervoor kies om stil te blijven staan. Tijd voor de volgende stap. Het probleem tackelen, zorgen voor vooruitgang en leren van mijn gemaakte fouten, om in de toekomst beter te presteren.

De mens heeft voor zijn geluk niet alleen het plezier van dingen nodig, maar ook hoop, vooruitgang en verandering.

Bertrand Russell
Engels filosoof, wiskundige en Nobelprijswinnaar literatuur (1950) 1872-

Hoe ga ik het tegen?
Heel simpel gezegd. Een nieuwe dag, een nieuw begin. That’s the way the cookie crumbles. Het verschil tussen nu en vroeger is simpel gezegd dat ik leer van mijn fouten. Waar ik voorheen een slecht gevoel had en dat verdoofde met afleiding. Luister ik nu naar mijn gevoel, in plaats het te verdoven. Ik sta stil bij mijn gedachte, en zoek naar de reden van ontstaan.

Ik heb besloten dat ik nooit meer genoegen neem met een slecht gevoel, maar opzoek ga naar de bron van deze problemen. De gedachte, achter mijn gedachte. Of simpelgezegd de reden van mijn twijfel. Het zorgt voor duidelijkheid en werkt als hout voor mijn innerlijke vuurtje. Als je weet waar het fout gaat, kun je dat aanpakken en zorgen voor verbetering. Het is een spiegel, die ik zo nu en dan hoognodig moet bekijken. Leren van mijn fouten, zorgt ervoor dat ik groei. Best logisch. Maar soms heb je gewoon niet door dat je een fout maakt, of ben je onbewust van je beweegredenen. Althans, dat is bij mij het geval.

Elke stap die ik maak, maak ik voor mijzelf. Bewust, of onbewust. Ik ben een mens, en wil mijzelf goed voelen. Dus als het even allemaal te veel wordt, en ik duik als gevolg daarvan met me hele hebben en houden op de afleiding. Dan is dit een manier van zelfbescherming, een manier van overleven. Bewust werken aan de toekomst, of onbewust op de vlucht slaan en eindigen met een slecht gevoel. Het is één en hetzelfde, want het pad dat ik bewandel is het pad dat ik moet bewandelen. De lessen die ik leer, moet ik leren om vooruit te gaan. Het is voorbereiding op een betere toekomst. Ik weet dat er achter elke handeling een gedachte schuilgaat. Dus als ik mijzelf betrap op gedrag dat mij niet verder helpt, gedrag dat mij tegenwerkt, of gedrag wat enkel en alleen gericht is op geluk op de korte termijn dan ga ik graven in mijzelf en opzoek naar de achterliggende reden. De reden, zorgt voor groei, en tadaaa de vlucht was leerzaam! Het heeft bijgedragen aan het doel. Dus, misschien moest het zelfs wel gebeuren? Who knows?

Fouten hebben, en die niet verbeteren, dat is pas fouten hebben.

Confucius
Chinees filosoof 551 v.C. – 479 v.C.

Ik ben niet perfect, en zal daar ook nooit naar streven. Perfectie bestaat niet, toch is mijn eigen ontwikkeling het belangrijkste wat er is. Niet omdat ik streef naar perfectie, maar omdat ik zonder deze ontwikkeling nooit in staat zal zijn om daadwerkelijk wat te betekenen voor een ander. Ik wil met mijn eigen verhaal, waarde toevoegen aan de levens van andere. Vandaar deze tekst, het delen van mijn proces. Het hoort erbij, en is deel van mijn groei. Het is lastig, zwaar en soms frustrerend. Toch merk ik vooruitgang. De muur die mij eens tegenhield blijkt nu een tijdelijk obstakel. Waar ik voorheen rechtsomkeer maakte, en de afleiding zocht om het te vergeten. Is het nu de afleiding die snel genoeg verveeld, en blijft er slechts 1 logische vervolg stap over. Het zoeken naar de juiste weg, het stellen van de juiste vragen en stapje voor stapje de muur afbreken, zodat ik mijn weg weer kan hervatten.

Let niet op de klok; doe wat het doet. Gewoon doorgaan.

Sam Levenson
Amerikaans auteur 1911-1980

Ik zet een stapje terug en schrijf mijn gedachte op papier. De twijfel die ik voel, is een logische twijfel. Sterker nog, ik heb deze twijfel gevoeld bij alles wat ik tot nu toe heb ondernomen. Toch is doorgaan de enige optie. Kiezen voor het ontlopen van mijn to-do lijst is een uitweg. Het ontlopen van mijn to-do lijst is de reden van vele problemen uit mijn verleden. Er is geen andere weg, dan de weg vooruit. Er is geen andere optie, dan mijn verantwoordelijkheid pakken en er is geen andere manier, dan leren van mijn fouten. Het is eng als het puntje bij het paaltje komt. Als je iets moet doen waarop je kan worden afgekeurd. Het oh zo leuke leventje, wordt ineens heel serieus als hetgeen op je to-do lijst staat invloed kan hebben op je toekomst. Zo blokkeerde ik bij het maken van de website, het uploaden van de eerste blogs en ook bij de podcast ging het mis. Toch accepteer ik geen nee, en ga ik door. Mijn doel is bekend, de koers is bepaald en de route uitgestippeld. 

Zoals snelle zegt in één van zijn raps: ‘ook al val ik als ik vlieg, opstijgen kan ik’

Ik kan alleen focussen op de dingen waar ik invloed op heb. Ik blijf schrijven, blijf werken aan de podcast en geloof het of niet. Ik ga beginnen aan het plan. Het plan? Yes, de reden achter mijn twijfel. De oorzaak dat ik afgelopen weekend mijn hoofd heb gebroken. Een bedrijfsplan. Het is iets wat me de afgelopen 2 weken al bezig houdt. De dingen die ik doe komen regelrecht uit mijn hart. De blogs, de podcast en mijn website. Ik hoop daarmee waarde toe te voegen aan de levens van andere, en het is iets wat ik leuk vind om te doen. Even was ik vergeten dat ik bij het begin van deze dingen dezelfde angst, onzekerheid en vooral twijfel heb gevoeld. Het is een serieuze stap vooruit, en daarom is het in mijn ogen ook begrijpelijk dat ik er het liefst voor wegren.

Even is daar weer de onzekere Andy. De Andy die onbewust buigt voor angst. Het plan kan afgekeurd worden of kan zowaar iets voor mijn toekomst betekenen. Even kwam het kind in mij naar boven, en wilde ik de andere kant op rennen. Even begon ik te rennen tot ik erachter kwam, dat rennen geen optie is. Het is mijn oude gedrag die de teugels pakte, mijn oude routine die me de baas werd. Gek, hoe dat werkt. Toch ben ik enorm dankbaar voor wat er gebeurt. Het terugkijken op mijn gedrag, bleek de wind in mijn zeilen of de rotor die me doet voortbewegen. De les is geleerd. Mijn verleden bracht me op dit punt, het punt wat ik vandaag met jullie wil delen. 

Hoe langer je terugkijkt, des te verder je vooruit kunt zien.

Winston Churchill
Engels staatsman en Nobelprijswinnaar literatuur (1953) 1874-1965

Al het nieuwe is eng, alle stappen in onbekende richting voelen ongemakkelijk. Of het nu de eerste keer sporten, de eerste keer wandelen of de eerste keer strijden tegen je eigen gedachte is. Het is een kwestie van gewenning. Even stilstaan en kijken wat er gebeurt. Even bewust zijn van je gedachte en zoeken naar de oorzaak van dit gevolg. Je moet het zelf doen, niet alleen! Ik ben er voor vragen! Je hoeft ze alleen te stellen.

Leave a Reply

en_USEnglish