Een nieuwe week, met iets nieuws op de planning. Een kijkje in mijn ziel, in de vorm van een gedicht. Even terug naar de reden van mijn handelen, de start van mijn verhaal. Want de reden dat ik ooit ben begonnen aan deze reis is omdat ik zelf in de put zat. Ik zat gevangen in een situatie waaraan ik ogenschijnlijk niet kont ontsnappen. Vast in een leven waaraan ik al jaren wilde ontvluchten. Mijn doel is dan ook om mensen te bereiken die zichzelf hier in herkennen. Mensen die het gevoel hebben vast te zitten in een leven zonder uitweg. Vast in een situatie, zonder perspectief. Een nachtmerrie, zonder wakker worden. Je voelt van binnen het vuurtje branden, maar je kan er niks mee!

Niets is minder waar.

Ik maakte elke keuze zelf, bepaalde met alle gemaakte keuze de richting en klaagde vervolgens over de uitkomst. Dat is behoorlijk krom. Zo hardleers dat ik ben, gebeurd het me nu nog steeds. Zo nu en dan open ik mijn ogen om te zien dat ik op een verkeerde afslag zit. Even op een dwaalspoor, een doodlopend pad. Even is het kompas me ontschoten. Begrijp me niet verkeerd. Het is volkomen normaal om zo nu en dan een foutje te maken, even de draad kwijt te zijn of een verkeerde keuze te maken. Het is de kunst om jezelf daar naderhand wel bewust van te maken, en de koers bij te stellen.

Precies het punt waar ik op dit moment opnieuw ben beland. Naast het feit dat ik steeds meer gesprekken voer, ben ik begonnen met keuzes maken waaraan ik mijn energie besteed. Zo heb ik besloten om niet meer mee te doen met een netwerkgezelschap waaraan ik mijzelf had toegevoegd. Een lastige en zware keuze, omdat ik altijd het gevoel heb dat ik mensen teleurstel als ik voor mijzelf kies. Op zo een moment moet ik mijzelf herinneren dat ik maar een beperkt aantal minuten heb, en dat ik elke minuut bewust moet besteden aan iets wat bijdraagt aan het doel dat ik wil bereiken. Maar wat is dat doel? En hoe zie je dat dan voor je? Wat is de rol van de podcast bijvoorbeeld?

Mijn podcast begon met een bepaald idee. Mooie mensen, met mooie verhalen. Nu ik de 10 afleveringen heb bereikt, begint de podcast eindelijk voeten in de aarde te hebben. Althans voor mij gevoel wordt het eindelijk toegespitst op wat voor mij belangrijk is. Praten over gevoelens blijkt nog best wel een dingetje. Het is een taboe waar ik met liefde en plezier een eind aan zou willen maken. We zijn tenslotte allemaal mensen, met een rugzakje en gevoelens… Laten we ze omarmen, bespreken en het nut ervan inzien. In mijn eigen ervaring praat mijn gevoel met mij, dat klinkt vast en zeker gek… Toch is het helemaal niet zo raar. Denk maar eens na, als je verdrietig bent, of boos, of jaloers, of weet ik veel wat. Dan is er wat gebeurd waardoor je jezelf zo voelt. Waar ik voorheen bleef hangen in een verdrietig gevoel, of boze bui probeer ik nu te zoeken naar hetgeen wat mij verdrietig of boos maakt om te kijken wat ik er van kan leren. Op die manier is elk negatief iets, een positieve verandering aan het einde.

Een van de afleveringen die nog komen gaat is met Nicky Kreté, ze is werkzaam als gedragspsychologe en heeft haar eigen bedrijf waarmee ze mensen helpt hun verhaal tot op de puntjes scherp te stellen. Je kan haar vinden op https://www.very-tales.com. Met deze toffe dame had ik een geweldig gesprek over wat het effect is van onze gevoelens, en wat wij met ons gedrag zelf kunnen beïnvloeden. Ik ben dan wel geen gedragspsycholoog, maar het past precies in mijn straatje. Ik kan enkel hopen dat ik haar eer aan doe, door het bovenstaande op deze manier te beschrijven. Deze dame is een topper, een prachtig mens en we delen dezelfde missie. Wat dan?

Iedereen gelukkig. En als ik zeg iedereen, bedoel ik iedereen. Hoe wil ik dat doen dan? Nou, in mijn gedicht komt een stuk naar voren over hoe het in ieder geval niet moet. Laten we daar mee beginnen, ik ben van mening dat ieder kind goed is zoals hij/zij is. Dus een kind straffen, omdat hij/zij niet in een hokje past is in mijn ogen belachelijk. Het zou niet mogen, dat kinderen vanaf jonge leeftijd een labeltje krijgen. Ik weet uit eigen ervaring dat het funest kan zijn voor het zelfvertrouwen, en dat je met deze boodschap het kind wel eens de grond in kan boren. Het is een verkapte ‘je bent niet goed zoals je bent’, dus slik dit pilletje maar even dan komt het goed. BAH!

Begrijp mij niet verkeerd. Als het kind ziek is, verdiend het de juiste medicijnen. Maar wie bepaald of het kind ziek is, en wat is dan de definitie van ziek? Als ADHD-kind zonder diagnose werd ik bestempeld als probleemkind. Mijn concentratieprobleem was een doorn in het oog van de leraren. Wel gek dat ik het vandaag de dag zie als een blessing, aangezien ik zonder enige moeite uren achter elkaar een hyperfocus kan hebben op de dingen die ik WEL interessant vind. Het is maar net hoe je het bekijkt natuurlijk.

Mijn gedrag werd gestraft op school. De plek waar je moet stilzitten, stilhouden en luisteren. Stilzitten kan ik niet, want ik heb veel energie. Stilhouden, dat kan ik alleen als ik niks te zeggen heb. Luisteren, dat kan ik heel goed. Als ik het nut inzie van hetgeen je tegen mij verteld. Dat is in mijn ogen niet meer dan logisch. Als iemand je behandeld op een manier waarvan je niet gediend bent, dan zeg je daar wat van toch? Als je zit te luisteren naar een of ander saai verhaal, verteld op een of andere monotone dooie manier dan ga je automatisch naar buiten staren toch? In mijn ogen is het niet meer dan normaal. Misschien mis ik wel een gevoel voor respect ofzo, maar goed. Dat werkt 2 kanten op toch? Althans, dat heb ik geleerd van mijn liefdevolle ouders. Ouders die altijd voor mij klaar stonden, en elke keer dat ik huilend thuis kwam op hoge poten naar school gingen. Klaar om voor mij door het vuur te gaan. Het duurde niet lang voordat mijn ouders net als mij een stempeltje kregen. Ze werden gezien als a-sociaal, puur omdat ze het beste voor hadden met hun kind, omdat ze zagen dat ik beetje bij beetje aan het afbrokkelen was. De vrije, blije en liefdevolle jongen begon jaar na jaar te veranderen in een zielig hoopje mens. Ik werd gebroken door het systeem, maar ik ben terug. Dit keer heb ik mijzelf opgebouwd, dus ben ik door niemand te breken. Let’s go!

Achter elke handeling zit een gedachte. Ik was de Joker van de klas, omdat ik gewoon gezien wou worden. Een stukje erkenning en waardering, dat is toch helemaal niet zo gek. Toch werd ik veelal op de gang gezet, zodat de andere kinderen wel konden genieten van de stof. Ik begrijp prima dat het klaslokaal geen theaterzaal is en het hoekje waar ik mijzelf wegstopte geen podium, maar ik vraag mijzelf af. Hoe kan het dat ik als kind gestraft werd voor dat gedrag, terwijl ik mij nu volledig kan indenken wat dat betekend als een kind zich zo gedraagt? Hoe kan het dat er geen ruimte is, om te kijken wat voor het kind werkt? Wat kan er anders, zodat elk kind volledig in zijn/haar kracht gezet wordt?

Doen wat goed voelt, wat bijdraagt aan de ontwikkeling en in het straatje past. Dat is een groot deel van wat werkt in mijn ogen. Gisteren had ik de eer om een van mijn gedichten te delen voor een imposant gezelschap, ik kende ze niet. Toch zal ik ze nooit meer vergeten. Het was iets wat goed voelde, het droeg bij aan mijn ontwikkeling en past in mijn straatje. Wat een prachtige groep mensen, met prachtige verhalen en een mooie bewuste kijk op het leven. Omdat woorden niet kunnen omschrijven wat voor een gevoel ik kreeg van deze ontmoeting, deel ik mijn gedicht!

Enjoy…

“I love my family. my mom, my dad and my sister. I love my brother in law and my nieces and bless the day they were born. I thank everyone who ever bullied or harrased me. Everyone who betrayed my trust or punished my behavior. Thank you, you are perfect in every way! Without all of the characters in my story, i wouldnt be the person i am today! To everyone, thanks for the help!

When the baby was born. His parents still believed in dreaming. He was raised free as a bird, his confidence was beaming! He was like dennis the menace, always trying to do good. Shit just never worked out, the way he thought it would. He was spoiled, and taken care of. All his parents shared was love. Never the less something went wrong, cause when push came to shove. He was like a broken record, repeat of song. Always looking for attention, It was like he knew it, all along. His emotions were taking over. He didn’t feel like he belonged. A lack of confidence to mention.

He felt like he was wronged, cause school labeled him a problem. Like he was broken goods. The boy was stuck in life, like a stranger in the woods. His words wouldn’t get heard. He felt like a victim. Like he wasn’t welcome on this earth… Thats why he started running, Instead of rolling up his sleaves. Cause when the boy grew older. His hopes fell, like falling leaves.

But he refused to bow, and started looking for liberation. Don’t ask me how, but he was filled with expectations. Always spoke his thoughts, without any hasitation. He never gave up hope, but after every failed attempt. The frustration grew, and he could merely vent. He struggled with himself, filled his life up with distraction The happiness he knew was merely but a fraction. He chose for sex drugs and rock&roll. Went traveling and payed his toll. Cause at some point he lost his way, he became selfish and set astray.

The young man was on a quest, On a quest for liberation… Trying to use his words, without any exagerations
trying to be understood. Deep inside he knew he could, be of service to the world. Like he felt he should!
But when time went by, and the struggle grew. He fell further astray. He felt labeled like a jew!

The problem-child school saw, Became all he knew. Looking for happiness, a life without stress. But that was for a few. By this time his parents stopped dreaming, And that was not ok! He got mad, and felt betrayed. His sound level went up. Broken hearts was the price he paid. His words turned into frustration. He was left misunderstood.
He felt angry at the nation! Thats not the way it should. He made a habit out of running, and was stripped of expectations. He stopped trying to make sense, and fucked up all his relations. He gave up and started to stall. It was by then, he hit the wall.

He felt like a loser, like a cornerstone the builder refused. Somehow he just wanted to be accepted, like bob marley probably felt he should! Cause he felt like a dreamer, that was about to stop dreaming. How does it all make sense?After all this time, his whole body felt tense.

He came all this way, so he couldn’t just stop trying. There is no way he could give up.The only way was dying. He contemplated about the idea. What if he would take his own life. Thats when the boy became a man, and said:

Oh no not me, Cause I felt something inside. My internals couldn’t be lying. I thought by myself, I must continue trying. Cmon, bless me lady luck. What if i could be of help? Thats when my eternal fire enlighted. I crawled up and out my shell. Thats when my life started changing. It was like i finally heared the bell. I stopped running, And started arranging. To provide a listening ear. Being full of understanding, too wipe away a tear. My problem, became my branding. Im the guy that likes to talk. Having deep conversations, about the path we walk. Just being there in the moment. Without judgment or advice. Thats how i became a man, and my fear was put on ice! Today Im living life to the fullest. By spreading love, it’s nice! 

De reden dat ik dit gedicht met jullie deel, is omdat ik wil laten zien wie ik ben. Wat mijn verhaal is, en welke kant mijn kompas gericht staat. Het pad is onbekend. Vele wegen lopen naar Rome. Toch denk ik soms bij mijzelf, wil ik daar wel komen? Is het ideaalbeeld wat wij zo koesteren wel echt zo ideaal? Hoe kan ik als persoon, slagen in een samenleving die voor mijn gevoel is ingericht om mij te laten falen? Het is een heftige uitspraak, maar ik heb dan ook een heftig verhaal. Mijn levenspad is er een met vallen en opstaan. Zoals Frank Sinatra het mooi beschrijft in zijn lied ‘that’s life’.

I’ve been a puppet, a pauper, a pirate, a poet
A pawn and a king
I’ve been up and down and over and out
And I know one thing
Each time I find myself layin’
Flat on my face
I just pick myself up and get
Back in the race

Ontelbare keren ging ik op mijn gezicht, toch had ik het gevoel dat ik meer in mij had. Ik voelde een vuurtje wat door het leven was gedimd. Jaren heb ik gekampt met depressie en verslaving. Mijn slechte gevoelens zorgde ervoor dat ik enkel en alleen voor mijzelf begon te leven, en nadat ik eigenhandig iedereen met goede bedoelingen uit mijn leven had geweerd kwam ik op een punt dat ik eenzaam door het leven ging. Eenzaam, ik dacht op een gegeven moment dat ik er beter een einde aan kon maken. Gestopte studies, mislukte emigraties, een gefaald huwelijk en een zomer in de grote stad. Ik kon het niet begrijpen, dus ging op onderzoek uit. HOE KWAM DIT?

Toen kwam ik erachter dat het spaak liep door mijzelf en mijn beperkende gedachte. Gedachte die zijn ontstaan tijdens mijn schooltijd, gedachtes die mij keer op keer vertelde dat ik niet goed genoeg was. gedachtes die keer op keer voor twijfel zorgde, gedachtes waardoor ik niet eens begon aan dingen die ik graag zou willen, uit angst voor de mening van andere. Mijn depressie, verslaving en eenzaamheid waren dan ook een regelrecht gevolg van dit slechte zelfbeeld. En dit zelfbeeld is een regelrecht gevolg van mijn genoten scholing. En het gekke is, ik ben niet de enige. Naast mij nog vele andere…

DAT MOET ANDERS!

Leave a Reply

en_USEnglish