Een probleem, hoe groot of klein, is een probleem. Gisteren beschreef ik hoe ik wederom tegen de lamp liep in Rotterdam. En eerlijk, dat was voor mij best een probleem. Slapeloze nachten als gevolg en vooral ook een flinke portie wanhoop die ik weer op mijn bord kreeg. Maar niet alleen ik, nee… Dit probleem raakte zoveel andere mensen. Mijn ouders, mijn huisgenootje, en eigenlijk iedereen met wie ik in aanraking kwam. HOE DAN?

Stel je voor, ik zit niet lekker in mijn vel omdat ik… Even denken. Slecht heb geslapen. Ik sta op en ben niet de persoon die ik normaal zou zijn, ik ben moe, heb een kort lontje en ben niet mijn vrolijke zelf. Dan is mijn probleem ineens niet alleen mijn probleem. Nee, op dat moment maak ik van mijn probleem jouw probleem. Niet dat ik dat expres doe, maar het probleem wat ik heb, heeft dan ineens de kracht om jouw dag te verzieken. Nou beste mensen, zoals gewoonlijk neem ik jullie weer even mij in mijn persoonlijke ervaring. Want ik weet niet meer of minder, dan wat ik zelf heb ervaren… En eerlijk, het draait ook niet om het probleem, maar om de oplossing! 

Denken zonder ervaring is leeg, maar ervaring zonder denken is blind.

Immanuel Kant
Duits filosoof 1724-1804

Mijn leven was een verzameling van problemen. Ik voelde me slecht en dat had meer redenen dan dat ik voor ogen had. Een kleine greep uit het repertoire, Ik was te dik, lui en vooral ook erg ongelukkig. Ergens wilde ik dolgraag veranderen, toch zag ik door de bomen het bos niet meer. Ik kon denken, maar had niet de ervaring die nodig was om tot een oplossing te komen. Sterker nog, ik was een koning handdoek in de ring gooien dus voordat ik daadwerkelijk was begonnen met bedenken deed ik alweer datgene waar ik wel enorm bedreven in was. Mijzelf afleiden met dingen die mij wel een goed gevoel gaven. Het was een cyclus waarin ik mijzelf opsloot, een cel vanwaar ik zelf de sleutel had en gek genoeg een staat van zijn, die ik zelf in stand hield. Ik had medelijden met mijzelf, en gaf me daarom precies wat ik niet moest geven. De ervaring om het op te lossen miste, en ik was te koppig om toe te geven dat ik geen idee had waar ik moest beginnen. 

Ergens in mij waren alle antwoorden aanwezig. Ergens in mij wist ik wat ik moest doen om de bestaande problemen op te lossen. Toch deed ik dit niet! Het laten afweten bleef rondspoken in mijn hoofd en kwam naar boven op de meest onlogische momenten. Neem bijvoorbeeld mijn overgewicht. Ik wist dat ik te dik was, maar kon zo verrekte veel genieten van ongezond eten. En nu nog steeds hoor, man, man, man. Hoe kan het toch, dat al het ongezonde zo lekker is… Maar goed, terug naar het verhaal. Het is gek, dat ik elke keer voordat ik de maaltijd nuttigde een enorme zin had in deze maaltijd, en naderhand als ik ervan zou moeten genieten overmand werd door een schuldgevoel. Keer op keer deed ik dit, terwijl ik wist dat keer op keer dit schuldgevoel mij zou doen twijfelen aan de keuze, de gemaakte stap, en vooral ook twijfelen aan mijzelf. Ik had de ervaring, toch kon ik van tevoren niet bedenken dat het zo zou zijn. Ofjah, ik kon het wel… Maar deed het niet. Ik was blind voor de gevolgen, en dacht enkel en alleen aan dat geluksmomentje wanneer ik met mijn dikke hoofd watertandend boven de bak friet, een big mac of pizza zou hangen.

Gezegend is de invloed van een oprechte, liefdevolle menselijke ziel op een andere ziel.

George Eliot
Engels schrijfster (ps. van Mary Ann Evans)1819-1880

Begripvol, respectvol of gewoon vriendelijk zijn voor een ander is zo krachtig. Met elke handeling, gesproken woord of gegeven blik kun jij de dag van een ander mooier maken. Toch was dat het laatste waar ik aan dacht, en zorgde mijn eigen problemen er keer op keer voor dat ik allesbehalve respectvol, vriendelijk of begripvol was. Wanneer iemand naar mij keek, had ik het idee dat ze me afkeurde. Wanneer iemand iets zei, trok ik het uit zijn verband en wanneer ik twijfelde aan mijzelf, moest de wereld daarvoor boeten. Ik was een vis die hapte, een paard die steigerde of simpel gezegd een stier waar het rood voor de ogen werd.

Het is gek, maar ik was me niet eens bewust van het effect van mijn daden. Ik voelde me zo slecht, dat ik enkel en alleen gefocust was op een goed gevoel. Dat moment opname, nooit geluk op lange termijn. Nooit stond ik stil, om te bedenken wat het effect van mijn handelingen zou zijn. Nooit pakte ik een moment om te bedenken hoe ik het best de richting zou kunnen bepalen. Ik was aan het dwalen, zonder doel, of missie. Ik was doelloos!

In de regel hou ik niet van doelloos lijden. Lijden moet creatief zijn, moet iets goeds en moois baren.

Chinua Achebe
Nigeriaans romanschrijver en dichter 1930-2013

Ik was doelloos aan het lijden en zocht naar de uitweg. Het was een lastige stap om toe te geven dat ik geen idee had waar ik moest beginnen. Maar eenmaal de stap gezet, begon ik met beginnen. Ik pakte de leiding over mijn leven en begon daadwerkelijk mijn leven te leven. De problemen waren duidelijk. De oorzaak was bekend. Nu was het zoeken naar oplossingen, hulplijnen en de juiste koers. Na de eerste stap werd alles makkelijker. De lijdensweg heeft me gevormd tot wie ik nu ben, en man… Wat ben ik daar blij mee! Het heeft iets goeds en moois gebaard. Het bracht me, mijzelf!

Zoals dat bij meeste bevallingen gaat, was er nieuw leven als gevolg. Een nieuw leven, vol geluk. En vooral ook een leven waarin ik dat geluk met andere wil delen. Het is mijn missie om mensen te helpen bij hun reis, hun transformatie of simpel gezegd. Het maken van de juiste stappen. Vandaag is een goede dag om te beginnen. Wat denk jij?

Je moet het zelf doen, niet alleen!
GELUK, Andy!

Leave a Reply

en_USEnglish