Het gevoel
Lange dagen, drukke weken. Hoe langer de dag, hoe hoger de beloning. De uren stonden direct in verbinding met de inkomsten, dus hoe meer uren hoe beter! Voor mijn gevoel verdiende ik veel geld. Relatief veel geld. Nu zie ik dat anders. Tijd is het enige waardevolle dat ik heb. En de tijd die ik besteedde aan werken. Die tijd woog niet op tegen de beloning. Diep van binnen was er het gevoel dat het beter kon. Ik wist dat ik meer in mijn mars had. Maar echt stappen maken om een verschil te maken, dat gebeurde niet. Waarom niet? Simpel, de afleiding van het leven hield me op de been. Genot had me in haar greep.

De sleur
Hoeveel uur ik ook maakte, hoeveel geld ik ook verdiende. Aan het einde van de rit was er weinig van over. Weken van 80-100 uur waren de normaalste zaak van de wereld. Maandag tot en met zondag. Zo nu en dan een keer een weekendje vrij. Of ja, de zondag vrij. Al die uren, al het zuurverdiende geld. Het werd allemaal gebruikt om mijn luxeleven te onderhouden. Alles wat er verdiend werd, werd gelijk verbrast. Dure kleding, avonden uit. Etentjes en god weet wat ik nog meer allemaal uitspookte. Aan het einde van de rit begon ik weer van voor af aan. Het luxeleven was leuk, maar vooruitgang was er niet. Al het geld werd besteed aan tijdelijke geluksmomenten. En het weekend, de tijd waarin geleefd werd als een koning. Dat weekend was altijd veel te snel voorbij. 

Cyclus zonder eind
De hele week ploeteren, om jezelf naar de vernieling te helpen in het weekend. Al met al, een zeer leerzame tijd. En was het allemaal slecht? Nee, natuurlijk niet. Ook in die tijd had ik mooie momenten. Ik heb genoten. Ja, het voelde goed. Maar alhoewel mijn kledingkast uitpuilde met merkkleding, avonden gevuld waren met gezelschap. En weekenden werden gevuld met feesten en leuke dingen. Was daar altijd de zondag avond. Het gevoel van de maandag die steeds dichterbij kwam. De maandag die ik het liefst wilde vermijden. Elke week hetzelfde liedje. Diep vanbinnen voelde het niet goed. Het was een cyclus zonder eind. Een leven zonder groei. Lange dagen, vele uren afzien. Voor wat? Een statisch leven. Een leven lang afzien, ploeteren voor een klein bedrag per uur? Een maandsalaris puur voor afleiding? Het leven kan beter! Het leven moet beter!

Het ahaaaa-moment
Keer op keer poogde ik te ontsnappen, keer op keer maakte ik stappen. Toch verviel ik in oude patronen. Mij begeerte, te sterk om te negeren. Mij verlangen naar genot, te groot om links te laten liggen. Ik schoot wakker, het gevoel van negativiteit werd te groot om mee te dealen. Wat ik ook deed, het mislukte. Wat ik ook probeerde, het liep uit op een fiasco. Ik voelde me slecht, ik voelde me een mislukking! Maar gelukkig voelde ik mijzelf verantwoordelijk. Ik had een zogenaamd ahaaaa-moment. Mij daden, mijn handelingen hadden me op dit punt gebracht. Dus mijn handelingen konden me er ook van redden. Stap voor stap, dag voor dag, handeling na handeling en leermoment na leermoment begon ik te veranderen. Boeken werden gelezen, teksten werden geschreven. Elke dag werd een les, elke dag een kans op vooruitgang. Ik begon te sporten, studeren en gezond te eten. De zoektocht van geluk door externe invloeden werd beëindigd en werd vervangen door een zoektocht naar mijzelf. Wie ben ik? Wat vind ik leuk? Wat is mijn doel? Wat zijn mijn kwaliteiten? Wat zijn mindere punten? Zelfkennis bracht geluk, zelfkennis bracht een doel. En dat doel, bracht zingeving. Voor het eerst in mijn leven, zat ik op het juiste pad!

“Er zijn momenten in ons leven waarop we over bepaalde zaken geen bewijs van buiten nodig hebben. Een kleine stem in ons zegt je bent op het juiste pad, ga niet naar links of rechts maar blijf op het rechte en smalle pad.”

Mahatma Gandhi
Indiaas politicus 1869-1948

Leave a Reply

en_USEnglish