Een nieuwe week, een nieuwe blog. Deze week lijkt alles aan elkaar verbonden. Het gedicht dat ik voor jullie oplees op mijn YouTube kanaal Thatguythatlovestotalk en de nieuwe aflevering van mijn podcast andy’s zoektocht naar geluk zijn verbonden aan de tekst die je nu aan het lezen bent. Het gedicht van deze week heet ‘Conversation‘ en de aflevering hebben we ‘omarm de verschillen‘ genoemd. Het is dan ook niet gek, dat ik mijn blogpost deze week ook wijdt aan iets wat in mijn ogen te weinig gebeurd in onze samenleving… Wat dan?

Respect hebben voor elkaar situatie, verhaal of geloofsovertuiging.

Omdat ik mijzelf niet echt geroepen voel om jullie ‘mijn lezers’ op de vingers te tikken, zal ik een verhaaltje vertellen over afgelopen week. Ik ben benieuwd wat jullie er van vinden, en kijk ook uit naar jullie reacties. Hoe zoude jullie dit hebben aangepakt? Wat zou ik anders kunnen doen, in jullie ogen? Of zijn jullie het met mij eens? Om de tekst goed in te luiden begin ik met een quote, die ik persoonlijk erg goed bij deze tekst vind passen.

Als tolerantie, respect en redelijkheid doordringen in het gezinsleven, zullen ze zich vertalen in waarden die samenlevingen, naties en de wereld vormgeven.

Kofi Annan
Ghanees diplomaat en 7e secretaris-generaal van de VN 1938-2018

Here we go

Tolerantie, respect en redelijkheid. Ik ga ze alle 3 proberen te benoemen in een stukje wat ik zo uit het leven heb gegrepen. Het is nog niet zo lang geleden, namelijk afgelopen vrijdag. De dag begon zoals vele dagen daarvoor. Een glas water, een bak koffie en wat tijd om te schrijven nadat ik een paar simpele oefeningen had gedaan om het bloed een beetje rond te pompen. Nog enigszins kortademig neem ik plaats achter mijn bureau om mijn gedachtes op papier te pennen voordat ik het eerste gesprek van de dag zou beginnen. Ik verkeerde me enigszins in een luxe positie want het gesprek zou telefonisch gebeuren, niet via zoom of live via een 1 op 1. Nee, telefonisch. Dat betekend dat ik met mijn blije hoofd lekker het bos in kan. Hoe kan het ook anders, dat dit gesprek naadloos aan zou sluiten bij het thema van de week. Het is met niemand minder dan Marten Bos, een prachtige man met een prachtige visie op de wereld. Open zijn website en zie de magische woorden ‘De kracht van het verschil’.

Wat een vent!

Zijn visie op de wereld vervult mij met vreugde. Elke keer dat ik iemand leer kennen die zo op dezelfde frequentie zit voelt het aan als een geschenk uit de hemel. Letterlijk praten met iemand die je perfect lijkt aan te voelen. Oh man, het werkt enigszins verslavend. En als diezelfde middag ineens het tegenovergestelde gebeurd, wordt je plots op de feiten gedrukt. Helaas, niet iedereen ziet de wereld door dezelfde bril. En dat is ok! Dat is dan ook een deel van dit verhaal. Een momentopname, een les, of simpelweg een punt waarop ik mijzelf kan verbeteren. Wat gebeurde er?

Nadat ik dit fijne gesprek had gehad, besloot ik in deze fijne energie te blijven hangen en richting de stad te bewegen. Mijn zus was de dag daarna jarig en ik wilde niet met lege handen aankomen. Zo gezegd, zo gedaan.

Eenmaal aangekomen in de metropool Oss City ga ik op zoek naar hetgeen ik wilde hebben en nadat ik heb gekocht wat ik wilde kopen beweeg ik me naar een plek met een enorm jeugdsentiment. Het is de kebab zaak op steenworp afstand van het TBL-college. Ontelbare broodjes werden op deze plek naar binnen geschoven om mij onstilbare honger te sussen. Het is dan ook niet zo gek dat mijn hersens de weg voor mij uit stippelde zonder dat ik daar zelf iets tegen in wilde brengen. Old habits, die hard! Ik had wel zin in zo’n lekker broodje. Niet wetende dat ik naast het broodje ook een enorm waardevolle les geserveerd zou krijgen. Een les die alle bovenstaande topics aanstipt.

Het zit zo…

Eenmaal aangekomen op locatie wordt mijn geduld als eerste op de proef gesteld. Het is druk, de klok slaat nog geen 12 uur en het is dus lunchtijd. Overal om me heen staan mensen uit nabijgelegen kantoorpanden die hun dagelijkse lunch proberen te scoren. Laat ik nu net een type zijn die zichzelf enorm goed weet te vermaken, dus terwijl ik daar sta te genieten van alles wat er om me heen gebeurd schiet de tijd aan mij voorbij. Broodje na broodje wordt over de toonbank aangerijkt en de meute om me heen begint te slinken. Geen stress, tijd genoeg!

Haast, dat ken ik niet. En ik ben niet de enige, want de gesluierde vrouw die komt aangelopen samen met haar zoontje neemt rustig plaats achter mij in de rij. Aangezien ik het prima naar me zin heb, en het mooi vind om te zien hoe ze respectvol plaats neemt achteraan iedereen die staat te wachten sein ik haar dat ze onder het mom ‘dames eerst’ voor mag. Ze kijkt me enigszins verbaast aan, maar besluit al snel op mijn aanbod in te gaan. Ik lach haar lief toe, en kijk hoe haar zoontje de boel aan het bestieren is op zijn BMX-fiets. De bestelling wordt geplaatst en dan is het na een klein half uur eindelijk mijn beurt, of toch niet….

Nadat de gesluierde vrouw haar bestelling heeft geplaatst en de man in de toko druk bezig is met broodjes maken komen er twee Nederlandse dames aangelopen die zonder pardon al het wachtende volk aan zich voorbij laten gaan en linea recta richting de toonbank lopen. Enigszins verbouwereerd spreek ik de dames op een respectvolle manier aan en zeg ‘dames, sorry hoor… Maar ik sta hier te wachten op mijn beurt’. Dat schoot in het verkeerde keelgat en ik kreeg al snel 2 boze blikken met een bozige vraag: ‘hoezo sta je helemaal daar dan?’. Ik schrik van de reactie!

Toch is de schrik van korte duur. Corona maatregelen enzo, dacht ik bij mijzelf. Maar op dat moment reageerde ik op de gestelde vraag, want ja. Ik ging er van uit dat de vraag een echte vraag was. Helaas was dat niet echt de bedoeling, of de beste keuze, want op begrip hoefde ik niet te rekenen. Mijn reactie op de vraag is dan ook niet de beste manier van reageren. Ik zeg: ‘Nou, ik sta hier omdat de beste man het laatste half uur al broodjes aan het maken is en ik simpelweg weet dat hij mij allang gezien heeft. Dus dan wacht ik maar even op mijn beurt’. Het was alsof ik olie op het vuur sprenkelde en wordt opgepakt als een aanval, alsof de dames het idee hadden dat ik er nog een schepje bovenop deed. Ze schoten vol in de verdediging en het gesprek ging al snel de verkeerde kant op. Ik denk bij mijzelf… Jeetje, wat een kort lontje zeg. BOEM, boosheid en frustratie vliegt me tegemoet. Doordat ik werd toegesproken op een manier die mij niet echt vrolijk stemde, reageerde ik ook niet op een vrolijke manier. Voor mijn gevoel had ik niks verkeerds gedaan, en het laatste wat ik verdiende was dan ook een of andere tirade. Op het moment dat ik me bewust wordt van het feit dat ik ook geraakt wordt, en reageer als een klein kind die op zijn vingers word getikt besluit ik om afstand van de situatie te nemen. Ik had kunnen begrijpen waarom ze zo reageerde, maar op dat moment was ik niet bewust genoeg om in te zien dat de dames in kwestie het gevoel hadden dat ze iets ‘fout’ gedaan hadden en dat ze daardoor vol in de verdediging schoten. Ik doorzag niet het gedrag, maar werd geraakt in mijn gevoel en reageerde dus ook vanuit mijn emotie. Ik ben verre van perfect!

De dames blijven nog een paar minuten staan en verwijten jan en alleman van het feit dat hun eigen aanpak niet helemaal de juiste was en besluiten vervolgens boos weg te lopen. De man in de toko kijkt me lachend aan en zegt: ‘tegenwoordig kun je tegen niemand niks meer zeggen zonder dat ze boos worden’. Hij vraagt me wat ik wil bestellen en een paar minuten later loop ik weg met een van de best gevulde broodjes kebab uit mijn leven, en een gratis blikje drinken. De gesluierde vrouw had de beste man toegesproken nadat ik haar voorliet en ik heb ergens het gevoel dat ze heeft gezegd dat hij mij moest gunnen, Want dat het broodje was echt gigantisch. KARMA, denk?

Ik loop weg met een lach op mijn gezicht, en begin na te denken over het voorval wat er zojuist heeft afgespeeld. Mijn eigen gevoel werd geraakt op het moment dat ik werd toegesproken op een manier waarvan ik niet gediend ben. Maar datzelfde gebeurde bij de dames, toen ik zei dat ik nog voor hun was. Enigszins begrijp ik hun reactie, maar tegelijkertijd denk ik bij mijzelf. Hoe kan ik dit in de toekomst voorkomen? Als ik kijk naar de reden waardoor ik vroeger een enorm kort lontje had, was het doordat ik een hoop onverwerkt leed met mijzelf meedroeg. Elke keer als iemand tegen mij kritiek of feedback uitte was dat een regelrechte aanval op mijn zijn. Het is in mijn ogen dan ook verrekte logisch dat de dames op deze manier reageren, toch was dat achteraf en is alles makkelijk te zien achteraf.

Op het heetst van de strijd dacht ik alleen ‘wat the fuck is jullie probleem’. Het is een wijze les, en voor mijn gevoel zal ik de volgende keer het gedrag sneller doorzien, en begrijpen wat er achter schuilgaat. Echt veel tijd om er bij stil te staan heb ik niet, want als ik plaatsneem op een nabijgelegen bankje begint het volgende testmoment. Oh man, het is alsof het zo moest zijn, want nog voordat ik de eerste hap heb genomen wordt ik aangesproken door een jongeman met de volgende vraag: ‘Waar ben jij over 100 jaar’? Ik reageer simpelweg door te zeggen dat ik dan dood ben, en geen idee heb waar ik zal zijn. Het is iets waar ik niet over nadenk, omdat ik het nooit van me leven te weten kan komen. Het is in mijn ogen verspilde tijd. Toch ga ik het gesprek aan, want ik ben tenslotte een ‘praatjesmaker’ en ik ben altijd in voor een praatje, helemaal als het begint met zo een diepe vraag. Het duurt niet lang, voordat ik spijt heb van deze beslissing. Het is een gesprek, waar de gelijkwaardigheid niet een vanzelfsprekend iets is…

Terwijl ik rustig mijn broodje eet, en zo nu en dan een slok neem van de gratis Fanta (blije Nederlander), merk ik al snel op dat dit niet zomaar een gesprek is. De beste man wil mij overtuigen van zijn denkwijze. Hij beleid zijn geloof, en is van mening dat ik dat ook zou moeten doen. Ik laat al snel doorschemeren dat ik niet hetzelfde naar de wereld kijk als hij dat doet. Toch blijf ik tolerant voor zijn situatie, en heb ik respect voor zijn geloofsovertuiging. Een gesprek vanuit gelijkwaardigheid kan redelijkerwijs niet misgaan. Toch krijg ik al snel het gevoel dat gelijkwaardigheid nu net het probleem is. Hij stelt mij vragen, ik stel hem vragen. Ik respecteer zijn mening, hij de mijne niet. Ik tolereer zijn geloofsovertuiging, hij wil de mijne veranderen. Ik laat hem in zijn waarde, hij noemt de manier hoe ik naar de wereld kijk een leugen.

HEFTIG!

In mijn ogen zijn we allemaal gelijk, ongeacht welke geloofsovertuiging, afkomst of weet ik veel wat. We willen stuk voor stuk een gelukkig leven en vinden het allemaal fijn om gewoon ‘ok’ te zijn. Ook al zou dat betekenen dat één van ons naar de kerk gaat, de ander naar de moskee en weer een ander bid richting een van de miljoenen goden die het hindoeïsme telt. DAT IS PRIMA! Aan het einde van de rit maakt het niet uit wat je geloofd, maar wat je doet!

Als kind groeide ik op met de boodschap dat ik niet goed was zoals ik was. Al in groep 1 moesten mijn ouders naar school komen, want ik viel buiten de boot. Ik was een kind vol energie, dus kon niet zo goed kon stilzitten, luisteren of mijn mond houden. Dat is jaar na jaar bestraft, en was ook de reden dat ik uiteindelijk een flink minderwaardigheidscomplex op liep. Ik groeide letterlijk op met het idee dat ik niet goed genoeg was. Ik had geen andere keuze dan mijzelf te verzetten tegen het oordeel van een ander. Het was letterlijk een manier van overleven. Het zit dus behoorlijk diep geworteld dat ik voor mijzelf opkom als ik het idee heb dat iemand mij probeert te zeggen dat ik iets verkeerd doe. Je voelt het al aankomen he? Ook dit gesprek begint meer te lijken op een discussie.

Prima, zonder wrijving geen glans. Kom maar op met die verschillen!

Stiekem geniet ik van dit soort gesprekken, omdat het voor mij een enorm goede manier is om mijzelf te trainen hoe ik met zulke situaties om ga. Helemaal als ik net daarvoor nog een soortgelijke situatie mee heb gemaakt. Ik stond ‘aan’ en was me een partij scherp. Toch ging het fout, liep het gesprek uit op een fiasco en dat is in mijn ogen erg jammer! Nadat ik al meerdere keren had aangegeven dat het gesprek mij het gevoel gaf dat ik niet ‘goed’ genoeg zou zijn zoals ik ben, en dat ik er niet van gediend was dat hij mij wilde overtuigen om te veranderen en de wereld door zijn bril te bekijken brak er iets in mij. Diep van binnen weet ik dat hij met de beste bedoelingen mij aansprak, met de beste bedoelingen mensen wilt ‘helpen’. Ik weet dat hij er van overtuigd is dat zijn visie, de enige juiste is. Maar dat is nu net het probleem. Door zijn visie, plaatste hij zichzelf boven mij. Dat werkt niet! Non-acceptabel!

Als ik overtuigd ben dat mijn visie de juiste is, en alle andere visies een leugen zijn creëer ik in mijn hoofd een afstand tussen mij en al die andere mensen. De deur is gesloten, en ik sta niet open voor de visie van een ander. Groeien is in zo een mindset niet mogelijk. De terminologie voor zo een staat is dan ook een ‘fixed mindset‘. Dat is in mijn ogen erg jammer, want als je open staat voor elkaar. Kun je letterlijk naar elkaar toe groeien… Gemiste kans!

Ik blijf enigzins verpuzzeld achter en bedenk me het volgende. De meeste geloven op de wereld hebben dezelfde leefregels. Niet moorden, niet stelen, niet liegen etcetera. Stuk voor stuk promoten ze naastenliefde en dragen ze bij aan de verbondenheid van de mensen die met elkaar in hetzelfde geloof geloven.

Hoe kan het dan, dat ik met mijn visie in een leugen geloof? Waarom wordt ik gezien als minder, en heeft de beste man het idee dat ik moet bekeren om ‘goed’ te zijn. Hoe komt die polarisatie tot stand? Wat zorgt ervoor dat ik niet gewoon geaccepteerd kan worden?

Het is toch mooi dat we niet allemaal hetzelfde denken, geloven of doen. Stel je is een wereld voor waarin iedereen het altijd met elkaar eens is, precies dezelfde dingen denkt en doet. Hoe gaan we dan nog van elkaar leren? Hoe zorg je er dan in hemelsnaam voor dat het leven interessant blijft? Het is toch juist mooi om te zien hoe een ander leeft? Het is toch leuk om van een ander te leren? En het is toch nuttig dat we allemaal uniek zijn, met onze eigen interesse’s en kwaliteiten. Op die manier kunnen we in groepen functioneren. Groepen waarin we allemaal onze eigen rol kunnen spelen. Levens leiden die voor ons allemaal leuk zijn. En stuk voor stuk gelukkig met onszelf kunnen zijn. Dat is in mijn ogen waar het om draait! Een gelukkig leven.

Respect voor elkaar, ongeacht de verschillen! Tolerant zijn wanneer iemand een moment van zwakte heeft, en begrijpen dat niemand perfect is. We hebben allemaal zo onze rugzak, onze zwakke plekken en frustratie punten. Het is niet meer dan redelijk dat we rekening houden met elkaars tekortkomingen en dat we kijken naar een manier waarop we allemaal gelukkig kunnen zijn. Ik zeg, omarm de verschillen. Voer ‘echte’, ‘mooie’ en ‘diepe’ gesprekken. Leer elkaar kennen op gevoelsniveau en weet dat we zelfs met onze verschillen, stuk voor stuk hetzelfde zijn! In een tijd waarin mentale gezondheidszorg het water aan de lippen heeft staan lijkt het mij een goede oplossing om te gaan kijken hoe we de samenleving, naties en wereld kunnen vormgeven zodat iedereen het gevoel heeft goed te zijn zoals ze zijn. Een wereld waarin iedereen een rol krijgt aangemeten die op het lijf is geschreven. En een wereld waarin we stuk voor stuk rekening houden met elkaars verhaal, situatie en gelaagdheid. Een betere wereld. begint bij jezelf.

Bedankt voor het lezen, en tot de volgende keer!

PS. Ik ga nog eens aan de slag met de pen, om te kijken wat er nu precies gebeurde op het moment dat ik de frustratie voelde oplopen. Ik werd schijnbaar geraakt op een gevoelig plekje, en heb daar nog een les te leren. Mijn dag kan niet meer stuk, want ik groei! Elke dag weer een klein beetje. Zelfs als ik 10 stappen terug zet, en mijzelf klote voel. Omarm ik wat er gebeurd, en doorzie ik de situatie. Soms moet je even vallen, om te realiseren dat je niet op het goede pad zit. Dat is een les die ik in mijn leven maar al te vaak heb moeten leren.

Leave a Reply

en_USEnglish