0
Andy van Berkum

Een nieuwe dag, wakker zonder wekker. Het weekend is voorbij. Het is weer maandag. En jeetje, wat een weekend was het. Een weekend vol overpeinzingen, gedachtes in de helicoptermodus en reflecterende momenten. Waar sta ik? Wat doe ik? Hoe voelt dat? Mijn gevoel beleefde de afgelopen dagen zoveel nieuws, even was ik de draad kwijt. Even was de balans zoek en leek ik de grip op de teugels te verliezen… Even… Heel even…

Toch bleek het niet meer dan een leer moment. Een moment van bezinning en vooral ook een moment van groei. Vooraf had ik goeie hoop en voelde mijzelf optimistisch over het hele gebeuren, maar naarmate de tijd voorbijging werd ik steeds zenuwachtiger. Want zoals altijd gaat het nieuwe vaak gepaard met angst. Een onbegonnen weg, een onbekend pad en elke stap, een stap verder weg uit mijn comfort zone. Helemaal niet gek dat het zo raar voelt. Voor mij voelt het tenminste niet gek, al zeg ik dat nu, en niet 5 dagen geleden. 

Optimisme is het vertrouwen dat tot presentatie leidt. Zonder hoop en zelfvertrouwen kan niets tot stand komen.

Helen Keller
Amerikaans schrijfster 1880-1968

Optimistisch. Ik ben dankbaar dat ik mijzelf daarin kan herkennen, toch voelt het niet altijd zo. Een kleine 5 dagen geleden heb ik een presentatie gehouden voor een landelijk bedrijf. Geloof me als ik zeg dat ik er naar uit keek. Overmant door een zeker vertrouwen werkte ik naar het moment toe. Mijn hele leven leek een opstapeling van gebeurtenissen om mijzelf hierop voor te bereiden. Ik probeerde altijd al de aandacht naar mij toe te trekken, maar nu was het, voor een keer, ook echt de bedoeling. Zo groot dat ik me voelde tijdens de voorbereiding, zo klein voelde ik me op het moment zelf. Plots kwam het besef. Dit doe ik voor mijzelf. Geen verhaal voor een ander, geen grappen en grollen of verhalen met de bierbril. Nee, dit keer moest ik op de proppen komen met een idee uit mijn gedachte. Een gedachte gekoppeld aan mijn eigen ervaringen en gevoelens. Boem, overmant door emoties, mijn hersenpan veranderde in een stormgebied, mijn maag maakte een 360 en even, heel even voelde ik mij weer dat kleine jongetje voor de klas. Onzeker en bekeken, een gouden combo!

Het moment was aangebroken. De beurt was aan mij. Mijn benen veranderde in gelatine en mijn tong, die leek even verdwenen. Dit is mijn moment, ik moet hem pakken. De druk die ik mijzelf oplegde maakte het alleen maar erger. Alle voorbereiding, de gehele tekst, het was verdwenen. Voor mijn gevoel deed ik het rampzalig, en tot overmaat van ramp, alles werd gefilmd! TOF!! Dan kan ik mijzelf zien afgaan. 

Verman jezelf. Dit is jouw moment, uit de comfort zone, uit de vertrouwde cocon van valse zekerheid. Fouten maken en leren, het is de enige manier om te groeien. Ik begon te praten, maar mijn gedachtes zorgde voor afleiding. De tekst, het is een deel van mij. Het idee, dat ben ik! Het komt uit het diepste deel van mijn bestaan, het is wie ik ben, wie ik wil zijn. Ik denk het niet, ik voel het! En hoe slecht het ook ging, ergens heb ik toch de boodschap overgebracht… De presentatie was voorbij! En ik, ik kreeg applaus! Een dubbel gevoel… Voor mijn idee had ik het verneukt, toch was iedereen positief. Wat gebeurde er? Hoe kan dit? En ook, hoezo verneukte ik het zo erg?

De helft van de fouten die we in het leven maken zijn een gevolg van het feit dat we voelen wanneer we zouden moeten denken en denken wanneer we zouden moeten voelen.

John Churton Collins
Engels literair criticus 1848-1908

De bovenstaande quote beschrijft het beter dan dat ik ooit zou kunnen doen. Precies dit gebeurde dan ook. Terwijl ik een boodschap wilde delen die ik voel tot op het bot, was ik enkel en alleen bezig in gedachte, niet met hetzelfde gevoel als waarmee ik de boodschap voel. Snap je? Haha, precies om deze reden gooi ik er zo nu en dan een quote tegen aan. Scheelt mij zoeken naar woorden, en scheelt jou de hoofdpijn om mijn wir war van woorden te ontcijferen.

Al met al mag ik niet klagen. De presentatie werd goed ontvangen. En daarnaast werd alles opgenomen, dus kan ik mijzelf eens bestuderen om te zien wat ik de volgende keer beter kan doen. Het is een lange weg, de weg die ik aan het bewandelen ben. Toch is dat juist hetgeen wat mij keer op keer inspireert om door te gaan, motiveert om te leren van mijn fouten en informeert over het feit dat er vele voor mij dit pad hebben bewandeld. Dat de eenzame momenten, de momenten van stress en vooral ook de momenten van twijfel niet meer zijn dan groeipijn. Want groeien, dat is precies wat ik wil doen! Sterker worden, en beter voorbereid zijn op wat er komen gaat!

Bedankt voor het lezen! En tot de volgende keer, 

Groetjes Andy!

Ps. 

Heb je vragen? Tips of feedback, schroom niet! Comment down under…

Leave a Reply

en_USEnglish