Elke keer als je in de spiegel kijkt, zie je dezelfde persoon. Gek is dat eigenlijk he… Hoeveel je ook veranderd aan de buitenkant, één blik in een spiegel, en daar sta je. Toch verander je met de jaren. De jonge god die je eens was, is niet meer. De losbandige levensstijl heeft zijn tol geëist en het bewijs daarvan is elke dag zichtbaar. Meer grijze haren, dan levensjaren. Maar goed, tegelijkertijd met dit grijze haar, is ook je verstand gaan groeien. Jouw acties zijn een stuk doordachter, en je gehele levensstijl een stuk gezonder. Hoe is dit zo gekomen? Hoe ben je geworden wie je nu bent? 

Om te begrijpen hoe het mogelijk is dat iemand kan veranderen. Moet je in staat zijn om te ervaren wat hij of zij ervaart. Je moet voelen wat diegene voelt. Of in ieder geval in staat zijn om jezelf even in zijn of haar schoenen te plaatsen. Voor mij was het een ellende om te leven zoals ik leefde. De pijn die ik voelde, werd groter en groter naarmate de dagen voorbijvlogen. En steeds maar weer zocht ik naar afleiding, geen oplossing, nee, afleiding. Op de korte termijn zorgde dat voor een goed gevoel, echter voor de lange termijn zorgde het voor grotere problemen. Toch hield me dat totaal niet bezig.

De foute keuzes uit het verleden bleven me achtervolgen. Werken, dat deed ik onder mijn niveau, of helemaal niet. Vrienden, echte vrienden, die had ik door de jaren heen weggejaagd. Mijn goede gevoel, ging voor alles. Een instelling die me niet niet alleen mijn vriendschappen maar ook mijn dromen in de weg stond. Alle dromen die ik had, had ik verneukt door mijn eigen gedrag. Ho, wacht is even. Mijn eigen gedrag. 

Daar zeg je wat…

Het was alsof er een kwartje viel, in mijn hoofd werd opeens alles duidelijk. Alles wat ik ooit gedaan had, zorgde voor de situatie waarin ik verkeerde. Klinkt verrekte logisch, als je het zo zegt. Toch was het voor mij een hele stap voorwaarts. Tot dat moment was het altijd de schuld van de ander. Nooit die van mijzelf. Met problemen klopte ik aan bij mijn ouders. Verantwoordelijkheden ging ik uit de weg. Ik verwachte gouden bergen, met minimale inzet. Het pad van de minste weerstand was het pad wat ik bewandelde. Ik raakte verdwaald, verloor mijzelf in de sleur van het leven. Depressie, verslaving en eenzaamheid zorgde voor een harde wake up call. Tijd voor een nieuw leven, een 5e kans. Wederom een nieuw begin. Voor het eerst met een nieuwe mindset!

Ik werd verantwoordelijk voor mijn eigen leven, en dat, dat is het fundamentele verschil tussen nu, en toen!

Nog steeds grootse plannen, nog steeds een dromer. Enkel voel ik nu de druk. Een hoop wat ik wil bereiken, toch heb ik maar een beperkt aantal uur in een dag, en alle jaren die ik had weggegooid kreeg ik niet zomaar terug. Dus moest ik de uren die ik had gaan besteden aan nuttige dingen, als ik echt vooruitgang wilde boeken. Om te bepalen wat hetgeen was dat ik zou gaan doen. Stelde ik mijzelf bij alles in mijn leven de volgende vraag: “Kan ik dit controleren?” ofwel “kan ik dit veranderen”?

Vanaf dat moment werd alles anders. Mijn overgewicht, mijn probleem. Mijn verantwoordelijkheid. Ik ging gezond eten, ging sporten en gooide mijn leven om. Mijn verslaving, mijn probleem, mijn verantwoordelijkheid. Ik ging zoeken naar de oorzaak, graven in mijn bewustzijn. Ik erkende, herkende en loste het probleem op. De tijd die ik heb weggegooid met stilstaan, met chillen en smoken, maakte ik goed. Ik begon te lezen, pagina na pagina, hoofdstuk na hoofdstuk en op den duur zelfs boek na boek. Cursussen werden bezocht, lezingen aangedaan. Ik stond niet meer stil bij de wereld om mij heen, enkel bij de plek die ik wilde innemen. Gaandeweg kwam ik erachter dat ik bepaalde dingen heel interessant vond. Dus ging ik vrijwilligerswerk doen om er meer mee te maken te hebben. De touwtjes had ik voor het eerst volledig in mijn eigen controle. En bij alles wat ik deed, stelde ik mijzelf deze vraag.

“Ligt het in jouw controle, ofwel kan jij het veranderen?”

(Klein voorbeeld)
Als kind kampte ik vaak met overgewicht. Of ja, eigenlijk altijd. Maar het gewicht zelf, dat was niet het probleem(in mijn ogen, als kleine jongeman). Ik vond het vooral lastig hoe de mensen zich gedroegen tegenover mij. Ik werd gepest en vaak met de nek aangekeken. Dat gun je niemand! Helemaal niet jezelf. Dus probeerde ik alles om toch de goedkeuring van andere te krijgen. Mijn energie ging uit naar iets wat ik niet kon veranderen. 

Had ik mijzelf toen dezelfde vraag gesteld, was ik erachter gekomen dat ik de daden van andere niet kan controleren. Dat ik de gedachte, en handelingen van andere niet kan veranderen. Dus alle tijd die je daaraan besteed, is verspilde tijd. Man man man, wat had ik deze les graag meegegeven aan de jongere versie van mijzelf. Of toch niet? Alles wat er is gebeurd heeft me tenslotte gemaakt wie ik nu ben. Ik ben dankbaar voor mijn verleden!!

Je hebt macht over je geest, niet over de gebeurtenissen buiten jou. Besef dit en je zult kracht vinden.

Marcus Aurelius
Romeins keizer 121-180


Leave a Reply

nl_NLNederlands