Mijn reflectie op een stukje glas. Mijn ogen, die mij keer op keer aanstaren. Van onder naar boven, of van boven naar beneden. Zit mijn haar goed, of niet? Hoe staat dit shirt? Zit het te strak of te los? En deze broek, te strak of te los? Ben ik blij met wat ik zie, of kijk ik het liefst de andere kant op? Kan ik mijzelf recht in mijn ogen aan kijken en zeggen dat ik trots ben op wie ik ben, of voel ik teleurstelling? Loop ik weg voor mijn problemen, of pak ik ze aan? En jij, wat zie jij als je in de spiegel kijkt? Voel je ook de twijfel? De onzekerheid? Weet dan dit, het kan anders! JIJ hebt de macht, de kracht en bent in staat om te shinen!

Hoe weet ik dat zo zeker?

Voor mij persoonlijk was het altijd een haat/liefde relatie tussen mij en mijn spiegelbeeld. Het ene moment kon hetgeen ik zag ermee door, het andere moment wilde ik het liefst de spiegel van de muur trekken. En als ik echt heel eerlijk ben, was het vaker dat slechte gevoel dan andersom. Maar hoe kwam dit? Wat zorgde voor het slechte gevoel? En wanneer voelde ik me wel goed?

Het gaat misschien gek klinken, maar de enige momenten dat ik mijzelf goed voelde waren momenten dat ik van boven tot onder gekleed was in merkkleding, het liefst nieuw, net uit de winkel en perfect passend. Natuurlijk moesten ook mijn haartjes strak in de lak, en dat kon natuurlijk het beste als ik net bij de kapper was geweest. En om het plaatje compleet te maken, had de avond ook nog eens een leuke planning nodig. Ik moest natuurlijk wel een reden hebben om mijzelf zo op te dossen. Lang verhaal kort, mijn geluk dat kwam altijd van buitenaf… En ik, ik leefde mijn leven verscholen achter de façade, het masker of simpelweg de rol die ik speelde.

Gij hebt dit masker nu eenmaal aangenomen, nu moet gij ook uw rol spelen.

Seneca
Romeins filosoof, staatsman en toneelschrijver 5 v.C. – 65 n.C.

Elke keer dat ik in aanraking kwam met mijn spiegelbeeld, voelde ik teleurstelling. Ik zocht naar de minpunten bij mijzelf, en eerlijk, dat was nooit lang zoeken. Ik was veel te dik, 24/7 stoned en meestal gekleed in een joggingpak. Mijn problemen, die probeerde ik te vergeten door mijzelf continu te verdoven met wiet, af te leiden met de PlayStation, computer of met vrienden of simpelweg te negeren. Alles om me heen veranderde in een spiegel. Autoruiten, etalages en de huizen die ik passeerde waren stuk voor stuk redenen om mijzelf is goed te bestuderen. Altijd opzoek naar minpunten, altijd negatief over mijzelf. Weet je wat…?

Die tijd is voorbij!

Er is een nieuwe tijd aangebroken, een tijd van positiviteit. Nu kijk ik in de spiegel met een gevoel van trots. Als ik mijzelf weer eens van boven naar beneden, of van onder naar boven bestudeer dan zoek ik naar de pluspunten, in plaats van minpunten! En als ik in mijn ogen kijk, dan voel ik geen teleurstelling… Nee dan voel ik me goed, gelukkig en compleet! Ik ben van zo ver gekomen, en heb nog een hele lange weg te gaan! Maar voor het eerst in mijn leven weet ik dat wat ik doe, goed is. Eindelijk ben ik ontsnapt uit het donker! Eindelijk koos ik ervoor om te stoppen met klagen en de kaars aan te steken. De kaars begeleiden me uit het donker, maar ik, ik maakte de stap!

Het is verstandiger een kaars aan te steken 
dan te klagen over de duisternis.

Lao-Tse
Chinees filosoof +/- 600 v.C.

Leave a Reply

nl_NLNederlands