Een hele goedemorgen, en wat fijn dat je er weer bent! Mijn teksten zijn niks waard, zonder dat ze gelezen worden. Dus bij deze, BEDANKT!

Een nieuwe dag…
Daar ben ik weer. Voor het eerst in lange tijd een keer laat wakker, Een keer een luie start. Van het moment dat mijn ogen opengaan ben ik in gedachte. Naast me een beeldschone vrouw. Een mooi begin van de dag. Een begin, waarvan ik vroeger dacht dat het mij geluk bepaalde. Het draagt er zeker aan bij, maar van binnen wordt er een strijd uitgevochten. De ene partij vindt dat ik er met de pet naar gooi, de andere partij vindt dat ik niet genoeg vrije tijd neem. Niet genoeg geniet van het leven. Maar hoe kun je genieten van het leven als je nog niet staat, waar je wil staan. Als je nog niet doet, wat je wilt doen. De routine die ik met zoveel moeite heb opgebouwd voor mijzelf, de levensstijl die mij rust bezorgde in mijn hoofd. Beetje bij beetje brokkelt hij af, beetje bij beetje geef ik toe aan verlangens.

De twijfel
Altijd bezig met groeien, altijd bezig met ontwikkelen. Voor het eerst in lange tijd ben ik weer een beetje aan het leven. Doe ik dit goed, of zorgt dit dat ik afdwaal van mijn pad? Dat is de twijfel. De interne tweestrijd. Genieten hoort bij het leven, maar mijn doel is groots. Mijn leven, het vervullen van verlangens. Hoe kan ik de verlangens nu voor dat doel zetten? Het voelt egoïstisch. Deels is het een uitlating, een moment van ontspanning. Deels voelt het alsof ik waardevolle tijd besteed aan mijn eigen gewin. Mijn eigen ‘goede’ gevoel. En dat terwijl er op dit moment -as we speak-. Honderden mensen gebaat zoude zijn met hulp, een zetje in de rug, een persoon om mee te praten of simpelweg een luisterend oor. Die gedachte spookt door mijn hoofd, terwijl ik denk aan de dag van gister. Een dag aan het strand, een dag rust. Genieten van de zon, goed gezelschap en lekker eten. Een barbecue bij mijn ouders om de dag af te sluiten en het plaatje is compleet. Moet ik soms weer leren genieten?

De ongrijpbare toekomst
Wat er komen gaat, weet niemand. Wat er gebeurd is, is gebeurd. Het verleden moet je laten rusten, en de toekomst is ongrijpbaar. Het enige wat ik kan controleren is wat ik doe met mijn tijd. En als de tijd die ik besteed, bijdraagt aan een goed gevoel. Of hernieuwde energie. Dan moet dit toch wel goed zijn? De tweestrijd is nog niet voorbij, maar stapje voor stapje kom ik dichterbij het einddoel. Stapje voor stapje valt alles op zijn plaats. Ik kan niet meer doen, als mijn best. Op zijn tijd, komt alles goed!

Als je zorg draagt voor de middelen, zal het doel wel voor zichzelf zorgen.

Mahatma Gandhi
Indiaas politicus 1869-1948

Leave a Reply

nl_NLNederlands