Oohhhh man, wat was ik een opvliegerig gastje vroeger. Altijd een woordje klaar, en veelal was dat woordje bijdehand, ongewenst en vooral ook ondoordacht. De ene keer belande ik op de gang, de andere keer belande ik in een verhitte discussie met mijn ouders, werkgever of omgeving. De enige overeenkomst, is wat er gebeurde bij elke situatie. Er gebeurde iets wat mij triggerde, daardoor ontplofte ik. Veelal had ik het gevoel dat ik werd benadeeld, bekritiseerd of afgekeurd. Ergens in mij zorgde dat voor heftige emoties, en die emoties zorgde weer voor negatieve gevoelens, en die gevoelens, nouja die zorgde voor de altijd zo explosieve handelingen. Maar vandaag wil ik het daar eens over hebben. Die emoties, hoe ga je daar mee om?

Je hebt macht over je geest, niet over de gebeurtenissen buiten jou. Besef dit en je zult kracht vinden.

Marcus Aurelius
Romeins keizer 121-180

Om een beetje te begrijpen wat ik bedoel haal ik de bovenstaande quote in beeld. Het is een beetje cryptisch, maar geef me even de tijd en ik ga het proberen wat te verduidelijken. De macht over je geest, dat klinkt me een partij heftig. Geloof me, dat is het ook! Alleen is het helemaal niet zo een ver van je bed show als dat je zou verwachten. Nee, het is een haalbaar iets. Een keuze. Ik zeg niet dat het makkelijk is, of dat het zonder enige moeite te bereiken is. Nee, ik zeg dat het haalbaar is, mits je er hard voor wilt werken! Even een voorbeeldje.

Voorheen was het in mijn hoofd een wir war van emoties en gedachtes. Bij elk akkefietje, elk meningsverschil of enige vorm van kritiek was het een explosie van gedachtes in mijn hoofd. Veelal was ik boos, teleurgesteld en terneergeslagen. Op dat soort momenten was het voor mij een valkuil om te grijpen naar de dingen waarvan ik wist dat ze me een goed gevoel gaven. En dat, dat is dan ook de reden dat ik zo lang stil heb gestaan. Maar goed, terug naar het voorbeeld. Die wir war van emoties en gedachtes, ergens begon het. Ergens vond het zijn ontstaan. Het waren niet de gebeurtenissen die verkeerd waren. Soms waren ze vervelend, andere keren onnodig. Maar de tekortkomingen van andere zouden niet de stress van jezelf moeten worden. Nee, het probleem. Dat was ik! En de pijn, die zat in mij!

Mijn focus was verkeerd. Mijn handelingen gericht op alles wat ik niet kon veranderen. Van tijd tot tijd deed ik stinkend hard mijn best, in de hoop dat het gezien zou worden. Ik had een bepaald verwachtingspatroon. En als dat verwachtingspatroon niet tot uiting zou komen, dan had ik weer een reden me klote te voelen. Man man man, wat een leven was dat zeg! Een vervelende cyclus. Je doet je best, het wordt niet gezien, je zwakt af, dat wordt wel gezien, BOEM explosie. Hoe fijn dat het nu anders is. Wat ik doe, doe ik voor mij! En wat ik doe, doe ik omdat ik het wil. Is dat egoïstisch? Ik vind van niet. Want alleen door voor mijzelf te kiezen, en te doen wat ik leuk vind, en wat goed voor mij is, ben ik in staat om er voor andere te zijn! En weet je wat het gekke is, pas toen ik ‘egoïstische’ stappen begon te zetten, begon ik te denken aan andere! Vertrouw op jezelf! Alleen jij weet wat de toekomst voor je in petto heeft! 

Richt de juiste emotie op de juiste persoon, op de juiste plaats, op het juiste moment en in de juiste mate.

Aristoteles
Grieks filosoof 384 v.C. – 322 v.C.

Leave a Reply

nl_NLNederlands