Zo nu en dan laat ik mijzelf even gaan onder de douche. Zonder enige schaamte zing ik uit volle borst mee met André Hazes. Geen serenade in de avond, maar een serenade in de ochtend. Geen flirt aan iemands raam, maar een ode aan de buurt, gezongen vanuit de warme omhelzing van mijn douche. Nog nooit eerder zong ik zo intens mee met een liedje. Nog nooit eerder had ik het gevoel dat het uit mijn tenen kwam. En precies met deze reden wil ik het vandaag met jullie delen. Het is een rede, een verhaal dat gehoord mag worden.

Veel songteksten gehoord, en nog veel vaker gedachteloos mee staan schreeuwen. Maar tijdens de ochtendserenade van vandaag viel me ineens iets op. Mijn volumeknop, hoger dan normaal. Mijn stem, heftiger dan normaal. En mijn non-verbale communicatie, on point! 

Als ik mijzelf zou bekijken in de derde persoon, dan zoude waarschijnlijk de haren in mijn nek recht overeind gaan staan. Deels omdat ik zo vals als het maar wat zong, maar ook deels omdat de tekst zo een belangrijk onderwerp aansnijdt. Met een wereld van donker, verdriet en pijn. Een wereld waarin ik ook zo een lange tijd gevangen zat, maar vooral een wereld die ik heb weten te ontspannen. En vandaag, vandaag wil ik het daar eens over hebben. Het is nooit te laat!

Als je alles weet, en je denkt niet na.Kan opeens de zon verdwijnen, als zij jou verlaat! En een andere wereld gaat dan open, Een wereld die je niet meer kan ontlopen. Dan is het te laat.

André Hazes
Nederlands zanger 1951-2004

Gevangen in een wereld van donker, verdriet en pijn. Een heftige woordkeuze, voor een heftige situatie! André’s eerste zin: “als je alles weet, en je denkt niet na”, hij slaat de spijker op de kop. Mijn vroegere gedrag had je met geen andere mogelijkheid beter kunnen beschrijven. Ik dacht dat ik alle antwoorden in pacht had. Wat mensen ook tegen mij zeide, ik deed het toch op mijn eigen manier. Veelal zonder enige voorbereiding, vandoor ook het ‘je denkt niet na’ stukje. Het gekke was, dat ik wel gouden bergen verwachte. Weinig voorbereiding, planning of concrete opbouwende gedachte. Maar wel de beloning. Dat werkte meestal niet zo!

En daarmee zijn we bij de 2e zin aangekomen. Namelijk: “kan de zon verdwijnen, als zij jouw verlaat”. Hij heeft het in het liedje over zijn geliefde, maar bij mij maakt het zoveel meer los. Deels voel ik de pijn van een geliefde die haar spullen pakt, maar daarnaast betekend deze zin ook zoveel meer in mijn ogen. De verdwijnende zon, het licht wat ineens uit je leven wordt ontnomen. De donker die plots op je wereld wordt losgelaten. Het is dan ook de verlatende zon die in het liedje de ‘andere’ wereld opent. De wereld die in de 3ezin wordt benoemd. Namelijk: “en een andere wereld gaat dan open” Een wereld die wordt ontketend door de verlatende zon. Wat een prachtige tekst is het toch ook. In mijn ogen kan de zon voor alles staan. Een geliefde, een baan, een droom. Wat het ook is, als het tegen verwachtingen in uit je leven verdwijnt dan laat het een leegte achter. Een leegte die veelal hand in hand gaat met negatieve gedachtes. Negatieve gedachtes die je wereld zomaar kunnen opslokken.

De 4e zin is dan ook niet voor niks: “een wereld die je niet meer kan ontlopen”. Een donker leven. Gedachtes gefocust op de pijn van het verleden. Gefocust op het negatieve. Geen lichtpuntje, enkel nog leegte, verdriet en pijn. Een wereld die ik maar al te goed ken. Keer op keer ging ik op mijn gezicht. Ontelbare baantjes waar ik niet kon aarden, 2 onafgemaakte opleidingen, 2 mislukte emigraties, 1 mislukt huwelijk en ook nog eens een mislukte verhuizing naar de grote stad. Keer op keer stortte mijn wereld in elkaar. Keer op keer leek ik de ‘negatieve’ wereld niet te kunnen ontlopen. De depressie, de twijfel en vooral de onzekerheid achtervolgde me overal. En dan, dan is het te laat! De 5e en laatste zin die ik bespreek vandaag. 

Dan is het te laat? Serieus André? Man, wat houd ik van je muziek. En met teksten als deze houd ik ook van je als persoon. Maar zonder wrijving geen glans, en ik weet dat het flauw is om zo over je te praten, aangezien je niet meer leeft! Maar ik hoop dat je het ok zou vinden dat ik je songtekst gebruik om mijn eigen boodschap duidelijk te maken. Welke boodschap?

Het is nooit te laat!

De andere wereld. Je kan hem niet ontlopen! Tot dan ben ik het met je eens. Wie heeft het over ontlopen? Ik zeg omarmen. Sluit vrede met je verleden, leer de lessen en ga door. Ga niet bij de pakken neerzitten. Nee, schouders eronder en vechten voor wat je wilt hebben! 

Wat men moet leren doen, leert men door het te doen.

Aristoteles
Grieks filosoof 384 v.C. – 322 v.C.

Leave a Reply

nl_NLNederlands