Stapje voor stapje beweeg ik mijzelf vooruit. Het ene moment voel ik me goed en heb ik het idee dat ik doe wat ik moet doen. Enkel en alleen om mijzelf op het daaropvolgende moment klote te voelen. De weg die ik bewandel is nieuw voor me, en dat is eng. De zekerheid die ik ooit had is compleet verdwenen. Ik volg mijn gevoel, en vertrouw op een goede afloop, maar moet eerlijk toegeven dat mijn gevoelens soms met me aan de haal gaat. Ze bewegen op en neer, alsof ik in een of andere heftige achtbaan zit. Het ene moment blaak ik van het zelfvertrouwen en wil ik dat van de daken schreeuwen, om me kort daarna heel klein te voelen en te twijfelen over de gemaakte stappen. Geloof het of niet, maar die momenten volgen elkaar sneller op dan je zou verwachten. Soms ben ik 100% mijzelf, en soms raak ik mijzelf eventjes kwijt…

Mijzelf kwijtraken, dat klinkt heftig. Wat bedoel ik in hemelsnaam?

Vorige week werd mij duidelijk dat ik nog flink aan de bak moet. Het gemak waarmee ik mijzelf had aangemeld als spreker voor de ‘social impact tour‘ maakte plaats voor twijfel op het moment dat het echt werd. Beetje bij beetje kwam de echte ik bovendrijven. 100% jezelf zijn, is op zo een moment best hard werken! Het is veel makkelijker om mijn oude maskertje op te zetten en mijzelf beter voor te doen dan dat het is, maar dat zou betekenen dat ik mijzelf kwijt zou raken, en dat is niet de bedoeling!

Of het nu een training is met mensen die ik niet ken, of een onbekende plek waar ik nog nooit geweest ben. Op de een of andere manier is het altijd even wennen. Het is best een dingetje, en toch ook weer heel normaal. Het is in mijn ogen altijd even spannend om nieuwe mensen te leren kennen, maar met elke poging wordt het makkelijker.

Vroeger deed ik altijd mijn best om mijzelf aan te passen zodat de mensen om me heen me aardig zouden vinden, maar vandaag de dag probeer ik juist trouw te blijven aan mijzelf en te vertrouwen op het feit dat ik goed ben, zoals ik ben… Dat is nog best lastig!

Vandaar dat ik het vanaf het eerste moment maar in de groep gooi. Man man man, ik vind het best eng…

Daar stond ik dan ineens, omringt met mensen die ik een uur van te voren nog niet kende. Verzameld op het station en na een korte autorit stonden we in de startblokken om te beginnen aan de dagtraining ‘Storytelling’. Geen idee wie de andere mensen nu eigenlijk waren, geen idee wat ze van mij zouden denken en geen idee wat we nu eigenlijk zouden gaan doen. Ik heb zin in de dag, en sla tegelijkertijd angstzweet uit. Het is voor het eerst dat ik zo een training volg en eerlijk dat avontuurlijke bevalt me wel, ook al vind ik het spannend. Uit die comfortzone, en snel!

De innerlijke dialoog gaat van start. Ik ben me bewust van het feit dat ik het spannend vind, en kalmeer mijzelf. Het is normaal, spanning kennen we allemaal! RUSTTTTTTT! De groep voelt aan als een fijne groep mensen en na een eerste kennismaking zijn de zenuwen grotendeels verdwenen. Gek he, hoe dat werkt. Leer de mensen kennen, en je ziet ineens dat we ondanks onze verschillen, toch niet zo verschillend zijn. De verbinding is gemaakt en we gaan van start…

“Al met al was het een prachtige dag, vol mooie mensen en nog mooiere verhalen, maar daarnaast was het tegelijkertijd ook enorm slopend, confronterend en focking leerzaam. Ik heb mijn hoofd gestoten, aan mijzelf getwijfeld en dat is ok! Sterker nog, dat is precies wat ik nodig heb, ik ben aan het groeien. Dat ongemakkelijke gevoel is groeipijn”

Ik werd mij bewust van mijn eigen twijfels en ging ermee aan de slag… Mijn maskertje werd ‘gesloopt’ en brokkelde beetje bij beetje af. Beetje bij beetje begon ik te geloven in mijn verhaal en de boodschap die erin verpakt zit. Het is gek, want nu ik dit type vanuit de veilige omgeving van mijn eigen plekje is het allemaal zo logisch. Ik ben wie ik ben, en geloof wat ik geloof… Ook al kijkt de hele wereld, toch? Of niet?

Want het blijkt wel dat de omgeving veel invloed heeft, wat een mindfuck!

Een leven verpakken in 10 minuten. Zoveel ervaringen, zoveel verhalen. Hoe the fuck doe je dat dan? De term ‘kill your darlings’ zit nog vers in mijn geheugen. Lichte paniek, de spiegel wordt voorgehouden en ik, ik kan niet meer vluchten. Al mijn hele leven vertel ik verhalen, toch voelt het dit keer anders. Het betekend echt wat voor me, en dat maakt het ook zo confronterend. Ik voel de boodschap tot op het bot, maar merk al snel dat het verhaal wat ik vertel kant nog wal raakt. Zeg ik het om mijzelf te verkopen, of draagt het bij aan de boodschap die ik wil verkondigen? Het draait niet enkel en alleen om mijn eigen goede gevoel, maar ik hoop er oprecht mensen mee te bereiken. Dit keer draait het om het grotere geheel en zit mijn hele ziel en zaligheid in de boodschap die ik wil overbrengen. Plots wordt het serieus en vraag ik mijzelf af… Wie ben ik om dit te doen?

De twijfel die ik hierboven al beschreef slaat toe, en ik wordt gevraagd om eens goed naar mijzelf te kijken. Wat voel ik, hoe komt het dat ik dit voel en klopt dat gevoel? Het draait allemaal om vertrouwen. Op mijzelf vertrouwen, en eerlijk… Dat is nog niet zo vanzelfsprekend! Het is lastig om te vertrouwen op mijn gevoel, omdat ik diep van binnen twijfel of ik wel goed genoeg ben. Of dat ik wel de juiste persoon ben om deze boodschap te delen…

De dag is enorm leerzaam, want ik ga naar huis met een hoofd vol twijfels. En waar ik vroeger mijn hoofd in het zand stopte, kijk ik nu in de spiegel. Mijn gevoelens gaan met me aan de haal, en zoals besproken wordt in mijn gedicht van deze week is het tijd om trouw te blijven aan mijzelf, zodat ik er echt voor andere kan zijn. Tijdens de podcast van deze week open ik het gesprek met Rob Droog en zoomen we nog eens in op hoe belangrijk het is om echt naar jezelf te luisteren. Het leek me dan ook niet meer dan normaal om mijn eigen twijfels met jullie te delen!

Ik ben een mens, niks meer en niks minder. Uniek, en toch hetzelfde als alle andere. De zenuwen die ik voelde, de angst om niet geaccepteerd te worden en de twijfel die ik heb zijn deel van mijn menselijke hersenpan. Niemand is perfect en juist de verschillen tussen ‘ons mensen’ maakt het zo interessant. Ik heb mijn boodschap, vanuit mijn ervaring en mijn leven. Jij hebt de jouwe, vanuit jou ervaring en jouw leven. Jij weet het beste wat jij voelt, wat bij je past en wat jij wilt doen met dit leven. Dat kan ik niet voor je bepalen, die bal ligt in jou handen!

Je moet het zelf doen, maar niet alleen! Ik hoop middels deze teksten te laten zien dat ik ook vol twijfels zit, dat ik ook tegen muren aanren, mijn hoofd stoot en bij mijzelf denk… What the fuck ben ik aan het doen, en hoe the fuck weet ik dat het bij me past. De twijfel die ik voel zorgt voor groei. Want als ik terug naar binnen ga, en echt contact maak met mijn gevoel. Dan weet ik zeker dat dit het pad is wat ik moet bewandelen. De onzekerheid die ik voel is een deel van mijn reis, en de vrijheid die ik ervaar zorgt ervoor dat de twijfel van korte duur is. Het is alles waard.

Ik ben mijzelf, niks meer en niks minder. Die ruimte om jezelf te zijn, gun ik iedereen!

bedankt voor het lezen, en tot de volgende keer!

Leave a Reply

nl_NLNederlands